Carhistory.gr Logo
  » gran turismo » Maserati 450S Costin-Zagato
Maserati 450S Costin-Zagato
gran turismo

Aφιέρωμα στο coupe αγωνιστικό της Μaserati, που πριν μετατραπεί σε μια μοναδική έκδοση δρόμου, έλαβε μέρος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σπορ Αυτοκινήτων.

Όταν η FIA προκήρυξε το πρώτο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σπορ Αυτοκινήτων, το 1953, όλοι περίμεναν πως θα γινόταν αμέσως δημοφιλές. Την άποψή τους ενίσχυε το γεγονός ότι διάσημες αναμετρήσεις, όπως οι «24 ώρες» του Μαν και το Mille Miglia, συμπεριλαμβάνονταν στο πρόγραμμά του. Στα δύο πρώτα χρόνια του θεσμού η Μaserati δεν μπορούσε να εκπροσωπηθεί με αξιώσεις, καθώς δε διέθετε αγωνιστικούς κινητήρες με κυβισμό μεγαλύτερο ή παραπλήσιο των τριών λίτρων. Όμως, η έλευση ενός νέου 6κύλινδρου μηχανικού συνόλου για τους αγώνες της F1 το 1953 άλλαξε τα δεδομένα και, με τις κατάλληλες τροποποιήσεις, υπήρχε πια η δυνατότητα αυτό να γίνει η «βάση» για τη συμμετοχή με αξιώσεις και στους αγώνες αντοχής. Την επιμέλεια του κινητήρα ανέλαβε ο μηχανικός Βιτόριο Μπελεντάνι, ο οποίος δούλευε στη Μaserati από το 1950, προερχόμενος από τη Ferrari. Ξαναγύρισε στο Maranello το 1956, αφού προηγούμενα είχε αυξήσει τον κυβισμό του κινητήρα της «Τρίαινας» από τα 2.5 στα 2.8 λίτρα, προτού αυτός καταλήξει οριστικά στα 2.991 κ.εκ. Το διθέσιο αμάξωμα του πολύ όμορφου στην εμφάνιση roadster ήταν κατασκευασμένο από αλουμίνιο, ενώ τα φρένα του ήταν ίδια με της «250F» των Grand Prix, από την οποία δανειζόταν και το σχεδιασμό της ανάρτησης. Ο πίσω άξονάς του ήταν τύπου De Dion, με το κιβώτιο ταχυτήτων των τεσσάρων σχέσεων της ZF που χρησιμοποιούσε, να είναι εγκάρσια τοποθετημένο. Το επιμηκυμένο ρύγχος υιοθετήθηκε αργότερα, για λόγους αεροδυναμικής, ώστε να μειωθεί η αντίσταση του εμπρός μέρους του αυτοκινήτου στη ροή του αέρα. Είκοσι οκτώ αγωνιστικά αυτού του τύπου κατασκευάστηκαν συνολικά, προτού αντικατασταθούν στα αυτοκινητοδρόμια από την «450S» των 4.5 λίτρων.

Η 450S στο προσκήνιο
Έχοντας υιοθετήσει νέα δεδομένα για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Αυτοκινήτων του 1957,η Maserati έθεσε ως στόχο να χτίσει ένα αγωνιστικό που να είναι σε θέση να νικήσει τα «μεγάλα αγόρια» της Jaguar και της Ferrari. Οι σχεδιαστές της εργάστηκαν από κοινού, προκειμένου να εξελίξουν και να τελειοποιήσουν την μηχανική καρδιά του νέου τους όπλου, τον νέο V8 κινητήρα των 4.5 λίτρων. Η αρχική ισχύς του ανερχόταν στους 365 ίππους, που σύντομα έγιναν 400, για να καταλήξουν τελικά στους 450. Όσο για την σιλουέτα του αγωνιστικού ήταν εντυπωσιακή, με την τεράστια μετωπική επιφάνεια που το έκανε να φαίνεται ακόμη πιο μεγάλο, μια εικόνα που ξεπεράστηκε μόνο από τα πρωτότυπα της Panoz στα τέλη της δεκαετίας του '90. Επίσης, τα φρένα του είχαν τροποποιηθεί, ώστε να είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν τις τεράστιες ταχύτητες που αναμένονταν.


Η μάχη για το πρωτάθλημα

Η 450S έκανε την πρώτη της εμφάνιση στο ξεκίνημα του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Σπορ Αυτοκινήτων του 1957 στην Αργεντινή, στα 1.000 χιλιόμετρα του Buenos Aires, με οδηγούς τον Juan Manuel Fangio και τον Stirling Moss. Στα πρώτα στάδια του αγώνα, δεν υπήρχε κανείς που να μπορούσε να αντιμετωπίσει το αυτοκίνητο. Ο κινητήρας έδειχνε εξαιρετικά αξιόπιστος και οι δυό μεγάλοι πιλότοι της F1 θα είχαν ίσως τη νίκη στο τσεπάκι τους, αν δεν προδίδονταν από τον συμπλέκτη και δεν αναγκάζονταν να εγκαταλείψουν. Όμως, στον επόμενο αγώνα όλα λειτούργησαν τέλεια και η Maserati κέρδισε με άνεση τις 12 ώρες του Sebring, με οδηγούς τους Juan Manuel Fangio και Jean Behra. Στο Mille Miglia, δύο μήνες αργότερα, η νίκη ήταν πιο μακριά από ποτέ. Ο Jean Behra κατέστρεψε την 450S του, όταν οδηγώντας πριν τον αγώνα με μεγάλη ταχύτητα στους ανοιχτούς δρόμους, έπεσε επάνω σε ένα προπορευόμενο φορτηγό. Το δεύτερο αυτοκίνητο, με τον Moss στο cockpit, αποσύρθηκε λίγο μετά την εκκίνηση με πρόβλημα στα φρένα. Ο Stirling ήταν άτυχος και στα 1.000 χιλιόμετρα του Nürburgring, καθώς χάνοντας ένα τροχό στον δέκατο γύρο εγκατέλειψε από την πρώτη θέση. Τον Ιούνιο στις 24 ώρες του Le Mans, η Maserati έφερε για τον αγώνα μια coupe έκδοση της 450S. Το κλειστό αυτοκίνητο, που τελικά αποδείχθηκε πιο αργό από εκείνο με το roadster αμάξωμα, οδήγησε ο Stirling Moss. Στην πίστα έδειξε σημαντικές δυνατότητες κι ο Βρετανός πιλότος βρισκόταν πολύ ψηλά στην κατάταξη, όταν στον 38ο γύρο ο πίσω άξονας αρνήθηκε να συνεχίσει, με αποτέλεσμα ακόμη μια εγκατάλειψη. Ακολουθούσε το Σουηδικό Grand Prix και η Ferrari, θέλοντας να επωφεληθεί από τα προβλήματα αξιοπιστίας των 450S, έστειλε τον Mike Hawthorn στη Σκανδιναβία για να κερδίσει με τις νέες 315S. Όμως, η Maserati της χάλασε τα σχέδια: To δίδυμο Moss και Behra έφτασε σε μια πανεύκολη νίκη και λίγο έλειψε να ρίξει γύρο στον δεύτερο (που ήταν ο Hawthorn). Το δεύτερο αυτοκίνητο, με τον Harry Schell, εγκατέλειψε με πρόβλημα στη μετάδοση. Ωστόσο, μετά την επιτυχία της «Τρίαινας» η υπόθεση του παγκόσμιου τίτλου έμεινε ανοιχτή και όλα μεταξύ Maserati και Ferrari θα κρίνονταν στον τελευταίο αγώνα, που ήταν το Grand Prix της Βενεζουέλας.

Καταστροφικό finale...

Η αναμέτρηση, στην οποία η Maserati θα πάλευε για την κατάκτηση ενός παγκοσμίου πρωταθλήματος, εξελίχθηκε σε ένα από τα χειρότερα Σαββατοκύριακα στην αγωνιστική ιστορία της. Η ομάδα πήγε στη Βενεζουέλα με τρία αυτοκίνητα, δύο 450S για τους Moss, Behra, Schell και ένα 300S για τον ταλαντούχο Σουηδό Jo Bonnier. Στον αγώνα η 450S του Moss καταστράφηκε μετά από μια σύγκρουση με ένα AC Bristol, ενώ η δεύτερη 450S έπιασε φωτιά κατά τον ανεφοδιασμό, η οποία όμως αντιμετωπίστηκε και βγήκε ξανά στην πίστα. Όταν όμως ο οδηγός της Harry Schell προσπάθησε σε μια ευθεία να περάσει την Maserati 300S του Bonnier, o δεύτερος δεν μπόρεσε να ελέγξει το αυτοκίνητό του και έπεσε επάνω του, με αποτέλεσμα αμφότερα τα αγωνιστικά να καταστραφούν. Στο τέλος του αγώνα δεν είχε απομείνει τίποτα περισσότερο από τρία ναυάγια και όλες οι ελπίδες για το πρωτάθλημα είχαν φύγει. Την επόμενη χρονιά οι κανονισμοί άλλαξαν, αφήνοντας έξω από το παιχνίδι τις 450S. Οι περισσότερες πήγαν στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, όπου αγωνίστηκαν με κάποια επιτυχία. Δύο από αυτές εξοπλίστηκαν με κινητήρες των 5.7 λίτρων, ανεβάζοντας την απόδοσή τους στους τερατώδεις για την εποχή 526 ίππους.

Costin-Zagato coupe

Η έκδοση με το coupe αμάξωμα σχεδιάστηκε από τον Βρετανό Frank Costin και συναρμολογήθηκε από τον Ugo Zagato. Οι πληροφορίες λένε ότι η απόφαση για την υλοποίησή της ήταν το αποτέλεσμα των πιεστικών απαιτήσεων του Stirling Moss. Πιθανόν, ήταν επίσης εκείνος που ζήτησε ο Costin, ένας αναγνωρισμένος εμπειρογνώμονας στην αεροδυναμική, να συνεργαστεί για την περίσταση αυτή με τον Iταλό καροσερίστα. Το αυτοκίνητο, με ελαφρύ αμάξωμα από αλουμίνιο, χτίστηκε σε σε χρόνο ρεκόρ και πέτυχε ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα όσον αφορά το βάρος, αφού ζύγιζε μόλις 65 κιλά περισσότερα από την ανοιχτή έκδοση. Μετά το τέλος της σύντομης αγωνιστικής της δραστηριότητας και λίγο πριν τη διάλυσή της, η 450S Costin-Zagato coupe τράβηξε την προσοχή του Αμερικανού Byron Staver, ο οποίος έπεισε τη Maserati να του την πουλήσει ως ολοκληρωμένο αυτοκίνητο δρόμου. Στη συνέχεια, το όχημα στάλθηκε στον Fantuzzi, που εκτέλεσε κάποιες σοβαρές τροποποιήσεις, οι οποίες περιλάμβαναν επιμήκυνση του σώματος κατά 25 εκατοστά στο κέντρο του αυτοκινήτου. Παράλληλα, προστέθηκαν αρκετές λεπτομέρειες, όπως μπροστινή σχάρα, πλήρες εσωτερικό και ένα νέο παρμπρίζ. Όπως κι εσείς ενδεχομένως διαπιστώνετε, το τελικό αποτέλεσμα ήταν μια μοναδική έκδοση δρόμου, την οποία όλοι θα θέλαμε να είχαμε δική μας.

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

MASERATI 450S COSTIN-ZAGATO COUPE
Body design: Frank Costin
Coachbuilder: Ugo Zagato
Kινητήρας: V8 90ο
Κυβισμός: 4.478 κ.εκ.
Διάμετρος x διαδρομή: 93.8 mm x 81 mm
Σχέση συμπίεσης: 9.6:1
Καρμπιρατέρ: 4 Weber 45 IDM
Ισχύς: 400 ίπποι στις 7.200 σ.α.λ.
Ροπή: 488 Nm στις 5.500 σ.α.λ.
Μετάδοση κίνησης: στους πίσω τροχούς
Κιβώτιο ταχυτήτων: χειροκίνητο 5 σχέσεων της Colotti
Ανάρτηση εμπρός: διπλά ψαλίδια, σπειροειδή ελατήρια, υδραυλικά αμορτισέρ, αντιστρεπτική δοκός
Ανάρτηση πίσω: άξονας DeDion, υδραυλικά αμορτισέρ, αντιστρεπτική δοκός
Μήκος: 4.350 χλστ.
Πλάτος: 1.549 χλστ.
Ύψος: 1.000 χλστ.
Μεταξόνιο: 2.649 χλστ.
Μετατρόχιο εμπρός: 1.333 χλστ.
Μετατρόχιο πίσω: 1.298 χλστ.
Eλαστικά εμπρός: Pirelli 6.0×16
Eλαστικά πίσω: Pirelli 7.0×16
Βάρος: 1.183 κιλά
Περίοδος παραγωγής: 1957
Μονάδες παραγωγής: 1

carhistory

Κείμενο: Σπύρος Χατήρας. Φωτογραφίες: Maserati