Carhistory.gr Logo
  » racing » GRAND PRIX » McLaren MP4/4
McLaren MP4/4
GRAND PRIX

Mε 15 νίκες σε 16 αγώνες, το μονοθέσιο με τον κινητήρα V6 της Honda έφερε στην ομάδα της McLaren το τελευταίο πρωτάθλημα κατασκευαστών της εποχής των turbo, αλλά και τον πρώτο παγκόσμιο τίτλο του αξέχαστου Βραζιλιάνου Ayrton Senna.

Στα τέλη του 1987 ο τεχνολογικός ανταγωνισμός στους υπερτροφοδότες είχε αφήσει τους οδηγούς και το θέαμα σε δεύτερη μοίρα, καθώς οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές και τα προγράμματα εξέλιξης έμπαιναν βαθύτερα στο χώρο. Οι turbo είχαν μεγάλες δυνατότητες βελτίωσης, αντίθετα με τους ατμοσφαιρικούς κινητήρες, όπου κάθε βήμα προς τα εμπρός χρειαζόταν καιρό. Για το 1988 η κατανάλωση ανά αγώνα μειώθηκε στα 150 λίτρα και η πίεση εισαγωγής, που κάποτε ήταν ελεύθερη, ορίστηκε από τα 4 στα 2,5 bar. Τα μέτρα αυτά περιόρισαν τις ιπποδυνάμεις και αύξησαν τα προβλήματα των ομάδων, με εξαίρεση τη Honda, που εφοδίαζε με κινητήρες τη βρετανική ομάδα. Λέγεται πως οι μηχανικοί της είχαν καταφέρει να ξεγελάσουν τους κανονισμούς, με το όριο υπερπλήρωσης να βρίσκεται πάνω από την προκαθορισμένη τιμή. Υπήρχαν ακόμη μικροεπεξεργαστές των συστημάτων ανάφλεξης και τροφοδοσίας, που επέτρεπαν στην «ΜΡ4/4» να είναι γρήγορη χωρίς να εξαντλεί τα καύσιμά της. Στα χειριστήρια του μονοθεσίου υπήρχε ένα μπουτόν που αύξανε την πίεση εισαγωγής, όποτε ο οδηγός το χρειαζόταν, κυρίως στη φάση των προσπερασμάτων. Η ρύθμιση της εμπρός αντιστρεπτικής δοκού από το τιμόνι, σύστημα που είχαν δοκιμάσει κάποτε χωρίς επιτυχία με τον Fittipaldi, επέτρεπε τον έλεγχο της υποστροφής και το καλύτερο ζύγισμα του αυτοκινήτου, καθώς η ώρα περνούσε και τα καύσιμα μειώνονταν. Από την αρχή της περιόδου φάνηκε πως στη ΜcLaren βρίσκονταν μπροστά από τον ανταγωνισμό και πως οι νίκες θα διαδέχονταν η μια την άλλη. 

 

Μια ανεπανάληπτη περίοδος...
Το 1988 ο Senna υπέγραψε συμβόλαιο με την ΜcLaren, στην οποία βρήκε τον ισχυρότερο ανταγωνιστή του και παγκόσμιο πρωταθλητή Αlain Prost. Η βρετανική ομάδα κατακυρίευσε τα Grand Prix εκείνη τη χρονιά, κερδίζοντας τους 15 από τους 16 αγώνες της περιόδου. Μόνο μια νίκη ξέφυγε από τα μονοθέσια, όταν η ατυχία τα χτύπησε στη Μonza. Θα έλεγε κανείς πως ο θεός των αγώνων είχε αποφασίσει εκείνη την ημέρα να τερματίσει πρώτη μια Ferrari, για να τιμηθεί ο Enzo που είχε πεθάνει είκοσι μέρες νωρίτερα. Η αντιπαλότητα των Ayrton Senna και Alain Prost για τον τίτλο κράτησε ευτυχώς ζωντανό το ενδιαφέρον των φιλάθλων ώς το τέλος. Οι άσοι της ΜcLaren μακριά από όλους τους άλλους έδωσαν το δικό τους αγώνα, που γινόταν δραματικότερος από το γεγονός ότι στη βαθμολογία θα μετρούσαν τα 11 καλύτερά τους αποτελέσματα. Ο Βραζιλιάνος, ύστερα από αγωνιώδη μάχη βαθμό προς βαθμό με τον Γάλλο team mate του, κατέκτησε το πρώτο του παγκόσμιο πρωτάθλημα και κατά δήλωσή του «ήρθε πιο κοντά στο θεό». Η διαρκώς αυξανόμενη φήμη του κι η απόλυτη κυριαρχία του σε χρονομετρημένες δοκιμές και βροχερές συνθήκες αγώνα, μεγάλωσε ακόμη περισσότερο την αντιπαλότητά του με τον Prost. Στο τέλος οι διοικούντες το άθλημα συγχαίρονταν για την απόφασή τους να μικρύνουν τις ανισότητες, καταργώντας τους υπερτροφοδότες. Η F1 τους επόμενους μήνες θα έμπαινε πλέον σε μια νέα εποχή, εκείνη των ατμοσφαιρικών V10 κινητήρων.

Alain Prost, ο μεγάλος αντίπαλος
Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στη F1 το 1980 και βαθμολογήθηκε από τον πρώτο του αγώνα. Νωρίτερα, σάρωνε με μεγάλη βαθμολογική διαφορά το πρωτάθλημα της F3. Τις τρεις επόμενες περιόδους ηγήθηκε της προσπάθειας για έναν εξ ολοκλήρου γαλλικό τίτλο, με τα turbo μονοθέσια της Renault. Mε εννέα νίκες την τριετία εκείνη, ο Prost έφτασε το 1983 στην πηγή, αλλά νερό δεν ήπιε: Τον πρόλαβε ο Piquet στο τέλος και οι τίτλοι πήγαν στην Brabham-BMW (οδηγών) και τη Ferrari (κατασκευαστών). Το 1984 μετακινήθηκε στις McLaren-Porsche, αλλά ο πολύ εμπειρότερός του Niki Lauda τον παγίδεψε σε ένα παιχνίδι πόντο-πόντο μέχρι το τέλος. Έτσι, έχασε το πρωτάθλημα για μισό βαθμό από τον Αυστριακό σύντροφό του στην ομάδα. Οι εφημερίδες όμως που βγήκαν κι έγραψαν για τον νέο Moss που ποτέ δεν είχε κατακτήσει τον τίτλο, αναγκάστηκαν το 1985 να αναδιπλωθούν. Ο Alain έγινε ο πρώτος Γάλλος παγκόσμιος πρωταθλητής. Τον επόμενο χρόνο έγινε και ο πρώτος μετά τον Jack Brabham που κέρδιζε τον τίτλο δύο συνεχόμενες φορές. Τότε του έδωσαν το προσωνύμιο καθηγητής, επειδή κατόρθωσε χωρίς να έχει το καλύτερο αυτοκίνητο του ανταγωνισμού να ελέγχει αντιπάλους, κατανάλωση και ταχύτητα, φτάνοντας στη νίκη. Η αυτοπεποίθησή του δοκιμάστηκε τον επόμενο χρόνο, όπου μοναδικός του αντίπαλος ήταν ο Ayrton Senna. Στην αναμέτρησή τους το 1988 με την McLaren-Honda ο Γάλλος είχε χάσει καθαρά. Κατάφερε όμως να γίνει για τρίτη φορά πρωταθλητής, μετά την πολυσυζητημένη επαφή με τον Senna στη Suzuka το 1989. Ο Αλέν χρησιμοποίησε τότε σχεδόν όλα τα μέσα για να κερδίσει, καταστρέφοντας και τη σχέση του με τη McLaren, που οδηγήθηκε αμέσως μετά σε διαζύγιο. Τη διετία 1990-1991 έκανε το λάθος να ασχολείται περισσότερο με τον Βραζιλιάνο και λιγότερο με την Ferrari που οδηγούσε. Ίσως αυτό του στοίχισε την τιμή να πάρει ένα τίτλο μαζί της, σε συνδυασμό με την αταξία που επικρατούσε τότε στην ιταλική ομάδα. Ακόμη ένα πρωτάθλημα ήρθε το 1993, το πιο εύκολο από όλα, με τη Williams-Renault FW15. Με 51 νίκες ο από το Πορτογαλικό Grand Prix του 1987, Γάλλος ήταν πολυνίκης για πολλά χρόνια στον θεσμό, ώσπου να τον ξεπεράσει ο Michael Schumacher. Μεγάλη προσωπικότητα για τη σύγχρονη F1, ο Prost παρέμεινε έπειτα κοντά της για καιρό, ως ιδιοκτήτης αγωνιστικής ομάδας. 

Εκκινήσεις 16 νίκες 15 pole-positions 15 ταχύτεροι γύροι 10 βαθμοί 199
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών 1988

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

McLAREN MP4/4
Kινητήρας: Honda RA186-E 80º V6
Κυβισμός: 1.494 κ.εκ.
Διάμετρος x διαδρομή: 79 mm x 50.8 mm
Σχέση συμπίεσης: 9.4:1
Turbo: 2 IHI
Ισχύς: 900 ίπποι
Μετάδοση κίνησης: στους πίσω τροχούς
Κιβώτιο ταχυτήτων: χειροκίνητο 6 σχέσεων
Μήκος: 4.394 χλστ.
Πλάτος: 2.134 χλστ.
Ύψος: 940 χλστ.
Μεταξόνιο: 2.875 χλστ.
Μετατρόχιο εμπρός: 1.824 χλστ.
Μετατρόχιο πίσω: 1.670 χλστ.
Χωρητικότητα ρεζερβουάρ: 150 λίτρα
Βάρος: 540 κιλά
Μονάδες παραγωγής: 6


 

credits

Κείμενο: Σπύρος Χατήρας. Φωτογραφίες: McLaren, Honda