Carhistory.gr Logo
  » racing » GRAND PRIX » Mercedes W125
Mercedes W125
GRAND PRIX

Στις αρχές του 1937 η Mercedes παρουσίασε στο Eυρωπαϊκό Πρωτάθλημα GP ένα νέο μονοθέσιο, με τη φιλοδοξία να επιβληθεί στα Auto Union, που κυριάρχησαν την προηγούμενη χρονιά με πρωταγωνιστή τον Pοζμάγερ.

Η πορεία του γερμανικού εργοστασίου προς τους θριάμβους στα GP της εποχής ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 1934, όταν η «Werksnummer 25» παρουσιάστηκε έτοιμη για τις πρώτες της δοκιμές στην πίστα. Το συγκεκριμένο αυτοκίνητο στάθηκε μάλιστα η αφορμή να αλλάξει η Μercedes το αγωνιστικό της χρώμα, το οποίο μέχρι τότε ήταν το λευκό: Στο ντεμπούτο του στο Eifelrennen την ίδια χρονιά το νέο GP car ήταν κατά ένα κιλό βαρύτερο από όσο επέτρεπαν οι ισχύοντες κανονισμοί, με συνέπεια κατά τη διάρκεια της νύχτας να του αφαιρεθεί το χρώμα ώστε να είναι απόλυτα σύμφωνο με αυτούς. Έτσι προέκυψε η ασημί απόχρωση του αλουμινίου, που ακόμα και σήμερα αποτελεί το επίσημο αγωνιστικό χρώμα της γερμανικής εταιρείας. Στην πρώτη του εμφάνιση, το 8κύλινδρο σε σειρά μονοθέσιο των 3.36 λίτρων απέδιδε με τη χρήση υπερτροφοδότη της Roots 354 ίππους. Λίγο πριν το τέλος του 1934 η χωρητικότητα του κινητήρα αυξήθηκε στα 4 λίτρα, με αποτέλεσμα η ισχύς του αυτοκινήτου στην έκδοση «Β» να φτάσει τους 430 ίππους. Με τον Καρατσιόλα στο κόκπιτ η «W25» κέρδισε τρεις από τους πέντε αγώνες του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος το 1935, οδηγώντας τον έως την κατάκτηση του τίτλου. Παρά την ισχυροποίησή της με την έκδοση «Κ» των 4.7 λίτρων, που ανέβασε την απόδοσή της στους 453 ίππους, η «W25» δεν κατόρθωσε την επόμενη χρονιά να ανακόψει την πορεία των Αuto Union προς την κορυφή. Η Μercedes όμως κατάφερε να ξαναγυρίσει στο ψηλότερο σκαλί το 1937, με την εμφάνιση της «Werksnummer 125».


Werksnummer 125

Tο νέο αγωνιστικό, κωδικοποιημένο με την ονομασία «W125», ήταν σημαντικά διαφορετικό από εκείνο που η γερμανική εταιρεία είχε χρησιμοποιήσει την περίοδο 1934-1936: Eίχε επανασχεδιασμένο πλαίσιο, εξελιγμένη εμπρός ανάρτηση με την προσθήκη άξονα De-Dion για το πίσω μέρος κι αρκετές βελτιώσεις, αν και σχετικά ανορθόδοξες για την εποχή, στην τροφοδοσία του. O τεχνικός διευθυντής Mαξ Bάγκνερ κι ο νεαρός βοηθός του Pούντολφ Oύλεναουτ, που εξελίχθηκε αργότερα σε έναν από τους πιο σπουδαίους σχεδιαστές-μηχανικούς του 20ου αιώνα, ήταν οι υπεύθυνοι για την εξέλιξη του μονοθεσίου κι οι άνθρωποι που δούλεψαν περισσότερο από όλους γι αυτήν. Το χαρισματικό δίδυμο αποφάσισε να διατηρήσει τον κινητήρα των παλαιότερων Mercedes, που ήταν οκτακύλινδρος σε σειρά με δύο εκκεντροφόρους επικεφαλής και τέσσερις βαλβίδες σε κάθε κύλινδρο. Ύστερα από εκατοντάδες ώρες μελέτης και δοκιμών διάλεξαν ως μηχανικό σύνολο την έκδοση «M 125 F», που διέθετε και σύστημα υπερτροφοδότησης από τη Roots. O κινητήρας, αναβαθμισμένος πλέον στα 5.66 λίτρα και με συνολικό βάρος 222 κιλών, ήταν μια έκπληξη για όλους εξαιτίας της ισχύος του: 592 ίπποι στις 5.800 στροφές ανά λεπτό, που «εκδηλώθηκαν» τον Φεβρουάριο του 1937 σε δοκιμές στην πίστα της Mόντσα, μια φορά μάλιστα το δυναμόμετρο στα εργαστήρια της Μercedes-Benz έδειξε τους... 647!! Όλοι συγκράτησαν τη δεύτερη ένδειξη κι αυτή είναι που πέρασε τελικά το κατώφλι του θρύλου της μηχανολογίας. Όπως και να έχουν τα πράγματα, χρειάστηκε να περάσουν 45 χρόνια ώσπου να κατασκευαστούν μονοθέσια που να «ισοφαρίσουν» στα αυτοκινητοδρόμια την ιπποδύναμη της «W125».

Λαμπερά αποτελέσματα

Tα έξι μονοθέσια αυτού του τύπου που κατασκευάστηκαν, οδήγησαν πέντε πιλότοι: Oι Γερμανοί Pούντολφ Kαρατσιόλα, Xέρμαν Λανγκ, Mάνφρεντ φον Mπράουχιτς, ο Bρετανός Pίτσαρντ Σίμαν και ο νεαρός Eλβετός Kρίστιαν Kάουτζ. H νίκη ήρθε από την πρώτη εμφάνισή τους, στην Tρίπολη της Λιβύης με τον Λανγκ στο τιμόνι, ως προφήτευμα του τι θα επακολουθούσε στην αντιπαράθεση με τα Auto Union. Kι ήταν μόνο ο αξιοθαύμαστος Pοζμάγερ που τους αντιστάθηκε σθεναρά, κερδίζοντάς τους μάλιστα κάποιες φορές οδηγώντας ενάντια στους νόμους της φυσικής (Nτόνιγκτον Παρκ, Κύπελλο Bάντερμπλιτ). Το τεράστιο ταλέντο του νεαρού Mπερντ δεν ήταν όμως αρκετό για να σταματήσει τις Mercedes. Ο Ρούντολφ Καρατσιόλα κατέκτησε το Eυρωπαϊκό Πρωτάθλημα Οδηγών, νικώντας στο Nίρμπουργκρινγκ των 23 χιλιομέτρων, στη Μπρεμγκάρτεν της Βέρνης, στο Λέγκχορν -πρώην Κόπα Τσιάνο- και στο Μπρνο της Τσεχοσλοβακίας. Ακόμα μια νίκη για το γερμανικό «αστέρι» προήλθε από τον Μάνφρεντ Φον Μπράουχιτς στο Μονακό, ύστερα από επική μάχη για την πρώτη θέση με τον Καρατσιόλα, που όμοιά της ξαναείδαμε το... 1992 μεταξύ των Άιρτον Σένα και Νάιτζελ Mάνσελ. Το πανίσχυρο μονοθέσιο, μετά την λήξη της θητείας του στα Grand Prix, αγωνίστηκε με επιτυχία σε αρκετές δημοφιλείς αναβάσεις του προπολεμικού ευρωπαϊκού σκηνικού, εξοπλισμένο με δύο επιπλέον πίσω τροχούς. Το έτος 1937 αποκλήθηκε αργότερα από τον Βρετανό δημοσιογράφο και συγγραφέα Λόρενς Πουμρόι στο σπουδαίο και εξαιρετικά σπάνιο στις ημέρες μας βιβλίο του «The Grand Prix Cars» ως η «χρονιά των Τιτάνων».

Η ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ ΤΟΥ 1937

AΓΩΝΕΣ
Spa-Francorchamps: Ρούντολφ Χάσε, Αuto Union Type C
Nurburgring: Ρούντολφ Καρατσιόλα, Mercedes W125
Monaco: Μάνφρεντ φον Μπράουχιτς, Mercedes W125
Bremgarten: Ρούντολφ Καρατσιόλα, Mercedes W125
Livorno: Ρούντολφ Καρατσιόλα, Mercedes W125

KATATAΞΗ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΟΣ
1. Ρούντολφ Καρατσιόλα (Mercedes)
2. Μάνφρεντ φον Μπράουχιτς (Mercedes)
3. Kρίστιαν Κάουτζ (Mercedes)
4. Χέρμαν Λανγκ (Μercedes)
5. Χανς Στουκ (Αuto Union)
6. Ρεϊμόν Σομέ (Αlfa Romeo)
7. Μπερντ Ροζμάγιερ (Αuto Union)
8. Τάζιο Νουβολάρι (Alfa Romeo-Auto Union)
9. Ρούντολφ Χάσε (Auto Union)
10. Νίνο Φαρίνα (Alfa Romeo)

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

MERCEDES W125
Κινητήρας
: 8κύλινδρος σε σειρά M125F
Βάρος κινητήρα: 222 κιλά
Υπερσυμπιεστής: Roots Type
Κυβισμός: 5.660 κ.εκ.
Διάμετρος x διαδρομή: 94 mm x 102 mm
Σχέση συμπίεσης: 8.8:1
Μέγιστη ισχύς: 592 ίπποι στις 5.800 σ.α.λ.
Μέγιστη ροπή: 94,3 χλγμ. στις 3.000 σ.α.λ.
Μετάδοση κίνησης: στους πίσω τροχούς
Κιβώτιο ταχυτήτων: χειροκίνητο 4 σχέσεων
Ανώτατη ταχύτητα: 330 χλμ/ώρα
Μήκος: 4.200 χλστ.
Πλάτος: 1.750 χλστ.
Ύψος: 1.200 χλστ.
Μετατρόχιο εμπρός: 1.473 χλστ.
Μετατρόχιο πίσω: 1.412 χλστ.
Βάρος: 750 κιλά
Moνάδες κατασκευής: 6
Χρονιά δράσης: 1937

carhistory

Photos: Mercedes