Carhistory.gr Logo
  » microcars » Mikrus MR-300
Mikrus MR-300
microcars
Μια απλή κατασκευή που κόστιζε πολύ ακριβά...

Στα τέλη του 1956, η πολωνική κυβέρνηση αποφάσισε να επωφεληθεί από τις περαιτέρω βιομηχανικές δυνατότητες και χρήσεις των εργοστασίων «WSK Mielec» και «WSK Rzeszow», που παρήγαγαν με επιτυχία αεροπλάνα και μοτοσικλέτες. Ζητούμενό της ήταν η κατασκευή ενός μικρού και φτηνού αυτοκινήτου για τις μάζες, μεταφορικού μέσου που κυκλοφορούσε στους δρόμους της γειτονικής της Ανατολικής Γερμανίας (ή Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας, όπως ήταν τότε η επίσημη ονομασία του κράτους που σήμερα δεν υφίσταται). Κατόπιν οι δουλειές μοιράστηκαν, με την «Rzeszοw» να αναλαμβάνει τον κινητήρα και την «Mielec» να ασχολείται με το σασί και το αμάξωμα, κατά τα πρότυπα του γερμανικού «Goggomobil». Τα πρώτα πρωτότυπα του μοντέλου παρουσιάστηκαν στις 22 Ιουλίου 1957 στην Βαρσοβία, ενώ μέχρι το τέλος της χρονιάς ήταν έτοιμα και τα πρώτα αυτοκίνητα.

Γνωρίσματα
Το Mikrus «MR-300» χαρακτηριζόταν από την εξαιρετικά απλοϊκή κατασκευή του, ενώ η γενικότερη φιλοσοφία του βασιζόταν σε έναν πολλαπλασιασμό: Τέσσερα άτομα σε ένα όχημα που έχει τέσσερις ρόδες, ζυγίζει 400 κιλά και καίει τέσσερα μάρκα ανά 100 χιλιόμετρα (4x4). H «Rzeszow» ετοίμασε για το αυτοκίνητο έναν δίχρονο και δικύλινδρο σε σειρά αερόψυκτο κινητήρα, χωρητικότητας 296 κυβικών εκατοστών, ο οποίος τοποθετήθηκε στο πίσω μέρος του αμαξώματος. Η απόδοσή του ανερχόταν στη μάλλον ασθενική ισχύ των 14,5 ίππων στις 5.100 στροφές ανά λεπτό, ενώ συνδυαζόταν με ασυγχρόνιστο μηχανικό κιβώτιο ταχυτήτων των τεσσάρων σχέσεων. Το «MR-300» χρειαζόταν περισσότερο από μισό λεπτό για να φτάσει από στάση έως τα 70 χιλιόμετρα την ώρα, με την τελική ταχύτητα να έρχεται στα 75-80 χιλιόμετρα την ώρα. Οι ζάντες των δέκα ιντσών που φορούσε δεν ήταν οι πιο κατάλληλες, για την κατάσταση στην οποία βρίσκονταν τότε οι πολωνικοί δρόμοι. Το προφανές μειονέκτημα του αυτοκινήτου ήταν ο θόρυβος, τόσο μέσα όσο και έξω από αυτό. Στο εσωτερικό του, χωρούσαν δύο ενήλικες και δύο παιδιά. Υπήρχε αρκετός χώρος μπροστά, αλλά η επιβίβαση και η αποβίβαση ήταν δύσκολη εξαιτίας της στενής πόρτας. Στον αντίποδα, το «Mikrus» ήταν πολύ εύκολο στο χειρισμό του χάρις στη μικρή ακτίνα στροφής, ενώ και τα φρένα του ήταν ικανοποιητικά.

Mόλις τρία χρόνια...
Σύμφωνα με τον προγραμματισμό που έγινε για το μοντέλο, η τιμή του δεν έπρεπε να είναι μεγαλύτερη περισσότερο από 25-30%, από την αντίστοιχη μιας μοτοσικλέτας με ίδιο περίπου κυβισμό. Το ενδιαφέρον για την τύχη του ήταν πολύ μεγάλο, όμως το υψηλό κόστος παραγωγής (η οποία μάλιστα δεν μπορούσε να εξελιχθεί σε μεγάλης κλίμακας) δεν επέτρεψε τη μαζικοποίησή του. Το 1960 και ύστερα από μόλις τρία χρόνια σταδιοδρομίας η ζωή του αυτοκινήτου έφτασε στο τέλος της, αριθμώντας συνολικά 1.728 μονάδες. Ήταν λογικό, αφού για την απόκτησή του απαιτούνταν τουλάχιστον 50 μέσοι μισθοί... 

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ
Αμάξωμα: δίθυρο sedan Πλαίσιο: αυτοφερόμενο Kινητήρας: αερόψυκτος δίχρονος κύλινδρος σε σειρά Κυβισμός: 296 κ.εκ. Διάμετρος x διαδρομή: 58 mm x 56 mm Σχέση συμπίεσης: 6.0:1 Καρμπιρατέρ: Bing 1/26/54 ή Jikov 2926 ή Pegasus GM26U2 Ισχύς: 14,5 ίπποι στις 5.100 σ.α.λ. Ροπή: 19,6 Nm στις 3.500 σ.α.λ. Μετάδοση κίνησης: στους πίσω τροχούς Κιβώτιο ταχυτήτων: χειροκίνητο 4 σχέσεων Ανώτατη ταχύτητα: 80 χλμ./ώρα 0-70 χλμ./ώρα: 35 δλ. Ελαστικά: 4.40 x 10 Βάρος: 400 κιλά Περίοδος παραγωγής: 1957-1960 Μονάδες παραγωγής: 1.728

credits

Kείμενο: Σπύρος Χατήρας. Φωτογραφίες: maxcars.biz, careviews.com, barnfinds.com, wikimedia.org, auto-motor-i-sport.pl