Carhistory.gr Logo
  » racing » ENDURANCE » Mille Miglia
Mille Miglia
ENDURANCE

«Ο αγώνας ξεκινούσε από τη Μπρέσια και κατά μήκος της Αδριατικής κατευθυνόταν προς τη Ρώμη, μέσω των ορεινών δρόμων που τη συνέδεαν με την Πεσκάρα. Ύστερα, πάλι μέσα από τα βουνά έφτανε στη Μπολόνια, για να τερματίσει ξανά στη Μπρέσια».

Tο Μille Miglia υπήρξε κάποτε ο πιο παθιασμένος αγώνας στην Ευρώπη. Το μήκος της διαδρομής του ήταν περίπου 1.600 χιλιόμετρα ανάμεσα σε πυκνοκατοικημένες πόλεις και χωριά, με τον κόσμο να παρακολουθεί κρεμασμένος από τα μπαλκόνια, αλλά και να σκαρφαλώνει ενθουσιασμένος στους λόφους για να βλέπει καλύτερα.

Οι Ιταλοί δεν έμειναν παραπονεμένοι από τη «δική» τους κούρσα, γιατί εκείνοι ήταν που κέρδισαν τις περισσότερες νίκες σε αυτή. Από το 1927, που άρχισε η διοργάνωση, έως 30 χρόνια αργότερα που έσβησε, μόνον τρεις φορές έχασαν την πρώτη θέση. Τις δύο από αυτές, εξαιτίας ισάριθμων αυτοκινήτων της Μercedes-Benz: της «SSK» του Rudolf Caracciola το 1931 και της «300 SLR» του Στίρλινγκ Μος το 1955.



Όμως, όλα τελείωσαν δύο χρόνια αργότερα, μετά από πολύνεκρη έξοδο της Ferrari του μαρκήσιου ντε Πορτάγκο από το δρόμο. Η ιταλική κυβέρνηση αναγκάστηκε να απαγορεύσει τον αγώνα και ο βετεράνος Πιέρο Ταρούφι ήταν ο τελευταίος του νικητής.

Oι ιδιαιτερότητες του αγώνα

Aντίθετα από ό,τι συνηθιζόταν στους αγώνες ράλλυ, τα αυτοκίνητα που έπαιρναν πρώτα εκκίνηση στα «Χίλια Μίλια» ήταν αυτά με τους ασθενέστερους κινητήρες, των μικρών αγωνιστικών κατηγοριών. Σε ό,τι αφορά στους αριθμούς συμμετοχής που έφεραν στις πόρτες τους, αυτοί είχαν άμεση σχέση με την ώρα εκκίνησής τους. Για παράδειγμα, η Ferrari του Πιέρο Ταρούφι το 1957 έφερε τον αριθμό «535», το οποίο σήμαινε πως ξεκίνησε τον αγώνα της είκοσι πέντε λεπτά πριν από τις έξι το απόγευμα.

Έτσι άρχισαν όλα…

Εμπνευστές του αγώνα ήταν ο αριστοκρατικής καταγωγής νεαρός αγωνιζόμενος Άιμο Μάγκι και ο φίλος του Φράνκο Ματσότι, αμφότεροι διακεκριμένα μέλη του αυτοκινητιστικού ομίλου της Μπρέσια. Οι δύο τους, όπως και άλλοι συντοπίτες τους, έφεραν βαρέως τη μετατόπιση του αγωνιστικού ενδιαφέροντος από την πόλη τους στη Μόντσα, στην οποία είχε ιδρυθεί ένα μεγάλο αυτοκινητοδρόμιο πριν από λίγα χρόνια. Η κεντρική ιδέα του αγώνα που πρότειναν ήταν τα αυτοκίνητα να ξεκινούν από τη Μπρέσια και κατά μήκος της Αδριατικής να κατευθύνονται προς τη Ρώμη, μέσω των ορεινών δρόμων που τη συνέδεαν με την Πεσκάρα. Ύστερα, πάλι μέσα από τα βουνά τα αυτοκίνητα να φτάνουν στη Μπολόνια, για να τερματίσουν έπειτα ξανά στη Μπρέσια. Το σύνολο της διανυόμενης απόστασης ήταν 1.000 μίλια, από τα οποία προέκυψε και η επίσημη ονομασία του αγώνα. Η πρώτη εκκίνηση δόθηκε στις 26 Μαρτίου 1927, με τη συμμετοχή 77 αυτοκινήτων. Ο πρώτος νικητής Γκιουζέπε Μοράντι ολοκλήρωσε στο τιμόνι ενός δίλιτρου ΟΜ τη νικηφόρα προσπάθειά του σε 21 ώρες και 5 λεπτά, με μέση ωριαία ταχύτητα 48 χιλιόμετρα. Η Μπρέσια είχε κάθε λόγο να πανηγυρίζει εκείνη τη χρονιά, αφού και ο νικητής και το αυτοκίνητο είχαν εκεί την έδρα τους κι ύστερα από αυτό αναγορεύτηκαν σε τοπικούς ήρωες.

Η πρώτη νίκη του Νουβολάρι

Το 1930 ο Τάζιο Νουβολάρι νίκησε το Mille Miglia για πρώτη φορά, οδηγώντας μια Αlfa Romeo. Όσο κι αν αυτό δεν ήταν παράξενο, ούτε ασυνήθιστο, ο τρόπος που συνέβη πέρασε στην ιστορία: Ο μεγάλος Μαντουανός βρισκόταν στη δεύτερη θέση, ακολουθώντας το άλλο μεγάλο όνομα της εποχής, τον Ακίλε Βάρτζι. Το σκοτάδι είχε ήδη αρχίσει να πέφτει κι ο ευρηματικός όσο και παράτολμος Τάζιο έσβησε τα φώτα του αυτοκινήτου του, ώστε ο Βάρτζι να μην έχει αίσθηση για την απόσταση που έχει από αυτόν και να μη μπορεί να τον δει από τους καθρέφτες του. Την κατάλληλη στιγμή, ο Νουβολάρι πέρασε μπροστά ανάβοντας τα φώτα του και κέρδισε τον αγώνα. Ήταν μια απίστευτη νίκη, που συζητιέται ακόμη μέχρι σήμερα.

Η δύσκολη δεκαετία…

To 1931 o Ρούντολφ Καρατσιόλα έγινε ο πρώτος μη Ιταλός που νίκησε τα «Χίλια Μίλια», οδηγώντας την περίφημη στην εποχή της Μercedes «SSK», με μέση ωριαία ταχύτητα για πρώτη φορά μεγαλύτερη των 100 χιλιομέτρων. Ύστερα από αυτό οι Λατίνοι ανέκαμψαν και πάλι, ενώ ο αγώνας γινόταν όλο και ταχύτερος, περικλείοντας πλέον και αρκετούς κινδύνους. Οι φόβοι για το χειρότερο έγιναν πραγματικότητα το 1938, όταν αρκετοί θεατές έχασαν τη ζωή τους σε ένα ατύχημα. Αυτό είχε ως συνέπεια ο δικτάτορας Μπενίτο Μουσολίνι να απαγορεύσει τη διεξαγωγή του την επόμενη χρονιά. Το 1940 το Mille Miglia έγινε και πάλι, υπό τη σκιά του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, που είχε ήδη ξεσπάσει. Εξαιτίας αυτού του γεγονότος οι συμμετοχές του ήταν πολύ περιορισμένες και στη συντριπτική πλειοψηφία τους προέρχονταν από τις χώρες του Άξονα. Παράλληλα και η διαδρομή του είχε μικρύνει πάρα πολύ, αφού τα αυτοκίνητα έφθαναν ως την Κρεμόνα και από εκεί επέστρεφαν στην Μπρέσια, περνώντας από το Καστελβέκιο. Νικητές τότε αναδείχθηκαν για δεύτερη φορά οι Γερμανοί, αυτή τη φορά με μια αεροδυναμικής κατασκευής BMW «328» και μέση ωριαία ταχύτητα 166 χιλιόμετρα. Σε εκείνο τον μελαγχολικό αγώνα έκανε την πρώτη της εμφάνιση, υπό το εντελώς αδιάφορο όνομα Αuto Avio Costruzioni «Τipo 815», η πρώτη Ferrari της μηχανολογικής ιστορίας.

Το κύκνειο άσμα…

Ύστερα από επτά χρόνια ανυπαρξίας λόγω του πολέμου και των συνεπειών του, τα «Χίλια Μίλια» ξεκίνησαν ξανά το 1947, με μια ακόμη νίκη της Αlfa Romeo. O επόμενος χρόνος ήταν σημαδιακός, όχι μόνο για την πρώτη νίκη της Ferrari, αλλά και για τη μυθική εμφάνιση του Νουβολάρι με το μικρού κυβισμού Cisitalia. Ο Μαντουανός ήταν τόσο επιβλητικός, ώστε το Μille Miglia του 1948 έμεινε στην ιστορία ως «ο αγώνας που δεν κέρδισε ο Τάζιο». Οι έξι συνεχόμενες νίκες της Scuderia ήταν το καλύτερο ξεκίνημα για τη νέα εταιρεία του Έντσο, που πλέον έφερε το όνομά του, ενώ ο αγώνας στα βουνά της Κεντρικής Ιταλίας έγινε από το 1953 ένας από τους πιο διακεκριμένους γύρους του νεοσύστατου Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Σπορ Αυτοκινήτων.

Δύο χρόνια αργότερα με εκπληκτική, όπως πάντα, οργάνωση και πολύμηνη προετοιμασία, η «αρμάδα» των Mercedes «300 SLR» ξεκινούσε την προσπάθειά της στο δημοφιλέστατο Μille Miglia υπό τις εντολές του ιδιοφυούς αγωνιστικού διευθυντή Αλφρεντ Νοϊμπάουερ. Ο Στίρλινγκ Μος, μετά από άφθονες επαφές με κράσπεδα, μάντρες και πεζοδρόμια κατόρθωσε να επιστρέψει πρώτος στην Μπρέσια και να νικήσει στον αγώνα. Σημαντική υπήρξε η συμβολή των σημειώσεων του συνοδηγού του, επιφανούς δημοσιογράφου του «Motor Sport», Ντένις Τζένκινσον. Η καταστροφή ήρθε δυό χρόνια αργότερα με τον τραγικό χαμό του Ισπανού μαρκήσιου Αλφόνσο ντε Πορτάγκο και του συνοδηγού του Έντμουντ Νέλσον, όταν η 4.2 λίτρων Ferrari τους βγήκε από το δρόμο παρασύροντας στο θάνατο και εννέα θεατές, ανάμεσα στους οποίους υπήρχαν και παιδιά. Μία ακόμη ανθρώπινη ζωή χάθηκε λίγο αργότερα, ύστερα από την έξοδο ενός Triumph «TR3» από την πορεία του, που οδηγούσε ο άτυχος Γιόζεφ Γκότγκενς. Κατόπιν αυτών όλων των τόσο δυσάρεστων, το Mille Miglia έπαψε να υφίσταται ως αγώνας. 

Mille Miglia Storica

Από το 1977 και έπειτα η αναβίωση του ιστορικού αγώνα συγκεντρώνει κάθε χρόνο εκατοντάδες συλλεκτικά και ιδιαίτερα σπάνια αυτοκίνητα, καθώς και πάρα πολύ κόσμο, χωρίς όμως σε καμιά περίπτωση να ακυρώνει το παμπάλαιο ρητό που σοφά υπενθυμίζει σε όλους μας πως «ζεις μονάχα μια φορά».

ΟΙ ΝΙΚΗΤΕΣ

1957: Pierro Taruffi, Ferrari V12 335 Sport
1956: Eugenio Castellotti, Ferrari 290 MM Spider Scaglietti
1955: Stirling Moss–Denis Jenkinson, Mercedes Benz 300 SLR
1954: Alberto Ascari, Lancia D24 Spider
1953: Giannino Marzotto–Marco Crosara, Ferrari 340 MM Spider Vignale
1952: Giovanni Bracco–Alfonso Rolfo, Ferrari 250 S Berlinetta Vignale
1951: Luigi Villoresi–Pasquale Cassani, Ferrari 340 America Berlinetta Vignale
1950: Giannino Marzotto–Marco Crosara, Ferrari 195 S Berlinetta Touring
1949: Clemente Biondetti–Ettore Salani, Ferrari 166 MM Barchetta Touring
1948: Clemente Biondetti–Giuseppe Navone, Ferrari 166 S Coupe Allemano
1947: Clemente Biondetti–Emilio Romano, Alfa Romeo 8C 2900 B Berlinetta Touring
1940: Huschke von Hanstein–Walter Baumer, BMW 328 Berlinetta Touring
1938: Clemente Biondetti–Aldo Stefani, Alfa Romeo 8C 2900 B Spider MM Touring
1937: Carlo Maria Pintacuda–Paride Mambelli, Alfa Romeo 8C 2900 A
1936: Antonio Brivio–Carlo Ongaro, Alfa Romeo 8C 2900 A
1935: Carlo Maria Pintacuda–Alessandro Della Stufa, Alfa Romeo 2900 Tipo B
1934: Achille Varzi–Amedeo Bignami, Alfa Romeo 8C 2600 Monza Spider Brianza
1933: Tazio Nuvolari–Desimo Compagnoni, Alfa Romeo 8C 2300 Spider Zagato
1932: Baconin Borzacchini–Amedeo Bignami, Alfa Romeo 8C 2300 Spider Touring
1931: Rudolf Caracciola–Wilhelm Sebastian, Mercedes Benz SSK
1930: Tazio Nuvolari-Battista Guidotti, Alfa Romeo 6C 1750 GS S
1929: Giuseppe Campari–Giulio Ramponi, Alfa Romeo 6C 1750 SS Spider Zagato
1928: Giuseppe Campari–Giulio Ramponi, Alfa Romeo 6C 1500 Sport
1927: Ferdinando Minoia–Giuseppe Morandi, OM 665 S

ALFA ROMEO 8C 2900 B SPIDER MM

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ
Body Design: Carozzeria Touring
Κινητήρας: 8κύλινδρος σε σειρά
Κυβισμός: 2.905 κ.εκ.
Διάμετρος x διαδρομή: 68 mm x 100 mm
Σχέση συμπίεσης: 5.8:1
Καρμπιρατέρ: 2 Weber 45 ΒS1
Υπερτροφοδότης: 2 Roots-Type
Μέγιστη ισχύς: 220 ίπποι στις 5.500 σ.α.λ.
Κιβώτιο ταχυτήτων: χειροκίνητο 4 σχέσεων
Μετάδοση κίνησης: στους πίσω τροχούς
Ανώτατη ταχύτητα: 220 χλμ/ώρα
Μήκος: 4.680 χλστ.
Πλάτος: 1.755 χλστ.
Ύψος: 1.380 χλστ.
Μεταξόνιο: 2.800 χλστ.
Μετατρόχιο εμπρός: 1.350 χλστ.
Μετατρόχιο πίσω: 1.350 χλστ.
Βάρος: 1.150 κιλά
Μονάδες κατασκευής: 13 (όλοι οι τύποι αμαξωμάτων)
Περίοδος δράσης: 1938

credits

Κείμενο: Σπύρος Χατήρας. Photos: Alfa Romeo, BMW, Ferrari, Mercedes, Porcshe