Carhistory.gr Logo
  » racing » ENDURANCE » Nissan R380
Nissan R380
ENDURANCE

Αφιέρωμα στο πρώτο αγωνιστικό της ιαπωνικής εταιρείας με τον κινητήρα τοποθετημένο στο κέντρο.

Το 1964 η Prince Motor Company συμμετείχε με μερικά πολύ καλά προετοιμασμένα Skyline 2000 GT στο δεύτερο Ιαπωνικό Grand Prix. Όμως, παρά τις φιλότιμες προσπάθειές της, τον αγώνα κέρδισε μια ιδιωτική Porsche 904 GTS. Τα αυτοκίνητά της κατακυρίευσαν τις πέντε επόμενες θέσεις στον τερματισμό, αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό, αφού το ζητούμενο για εκείνη ήταν η νίκη. Αναλύοντας το αποτέλεσμα και μη μπορώντας να δεχθούν πως η Ευρώπη είχε τη δυνατότητα να κερδίζει τη χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου μέσα στην έδρα της δεύτερης, οι άνθρωποι της εταιρείας αποφάσισαν να αντιδράσουν.

Με δεδομένο το γεγονός ότι στη Γηραιά Ήπειρο είχε ξεκινήσει πια η εποχή των αγωνιστικών με τον κινητήρα τοποθετημένο στο κέντρο, εξέλιξαν το νέο αυτοκίνητό τους με βάση τη συγκεκριμένη διάταξη. Σε ό,τι είχε σχέση με τον κινητήρα, η λύση που επέλεξαν ήταν η αναβάθμιση του πολύ καλού 6κύλινδρου σε σειρά «GR8» των δύο λίτρων που χρησιμοποιούσε το Skyline, ισχυροποιημένου πλέον στους 200 ίππους. Τη μετάδοση της κίνησης στους πίσω τροχούς ανέλαβε το επιτυχημένο και δοκιμασμένο στις πίστες χειροκίνητο κιβώτιο της Hewland, των πέντε σχέσεων. Έτσι, γεννήθηκε το αγωνιστικό του σημειώματός μας...

R380

Το sport πρωτότυπο που προέκυψε από τη δουλειά των σχεδιαστών και των μηχανικών της Prince Motor Company θύμιζε πολύ τις ευρωπαϊκές κατασκευές. Το αμάξωμά του έφερε συνδυασμό στοιχείων εμπνευσμένων από τη Lola του Eric Broadley, την Porsche 904 GTS, αλλά και από την Ferrari 250 LM. Το τελικό αποτέλεσμα ήταν πολύ όμορφο αισθητικά, όμως δεν του δόθηκε η ευκαιρία να αποδείξει άμεσα την αγωνιστική του αξία, αφού το Ιαπωνικό Grand Prixτου 1965 αναβλήθηκε. Ωστόσο, κατάφερε με χαρακτηριστική ευκολία να αποκομίσει πέντε νέα εγχώρια ρεκόρ ταχύτητας, στις 6 και στις 14 Οκτωβρίου της ίδιας χρονιάς. Κι όταν έφτασε η ώρα για το «βάπτισμα του πυρός», στο 3ο Ιαπωνικό Grand Prix του 1966 που έλαβε χώρα στο Fuji Speedway, ανταποκρίθηκε με τη μεγαλύτερη επιτυχία: Όχι μόνο κέρδισε τις τρεις Porsche 906 που συμμετείχαν στην αναμέτρηση, αλλά τερμάτισε στις δύο πρώτες θέσεις του αγώνα, κερδίζοντας μια περιφανή νίκη.  

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ
Kινητήρας: 6κύλινδρος σε σειρά GR8
Κυβισμός: 1.996 κ.εκ.
Καρμπιρατέρ: 3 Weber 42 DCOE
Ισχύς: 200 ίπποι στις 8.000 σ.α.λ.
Μετάδοση κίνησης: Στους πίσω τροχούς
Κιβώτιο ταχυτήτων: Χειροκίνητο 5 σχέσεων Hewland
Μήκος: 3.930 χλστ.
Πλάτος: 1.580 χλστ.
Ύψος: 1.035 χλστ.
Μεταξόνιο: 2.360 χλστ.
Μετατρόχιο εμπρός: 1.280 χλστ.
Μετατρόχιο πίσω: 1.260 χλστ.
Ελαστικά εμπρός: Dunlop F5 5.00-15
Ελαστικά πίσω: Dunlop F5 6.50-15
Βάρος: 660 κιλά

R380-II

Το 1966 η Prince Motors Company ενσωματώθηκε στη Νissan και όλες οι δραστηριότητές της πέρασαν στη διαχείριση της δεύτερης. Οι νέοι ιδιοκτήτες δεν άφησαν ανεκμετάλλευτο το επιτυχημένο αγωνιστικό, φροντίζοντας όχι μόνο να αναβαθμίσουν περαιτέρω την ισχύ του, αλλά και να το επανασχεδιάσουν. Το ΜΚ2, όπως συνήθιζαν να το αποκαλούν απέκτησε 20 ακόμη ίππους, ενώ το κιβώτιο ταχυτήτων των πέντε σχέσεων της Hewland έδωσε τη θέση του στο αντίστοιχο της ZF. Όμως, αυτές οι αλλαγές δε στάθηκαν αρκετές για να κερδηθεί το Iαπωνικό Grand Prix του 1967, στο οποίο η Nissan έλαβε μέρος με τέσσερα αυτοκίνητα. Η Porsche 906 επέστρεψε δυναμικά και νίκησε τον αγώνα, με διαφορά δύο λεπτών από τον δεύτερο, που ήταν ένα R380-II. Τα υπόλοιπα τρία αγωνιστικά της ιαπωνικής εταιρείας ολοκλήρωσαν την προσπάθειά τους στην τρίτη, τέταρτη και έκτη θέση. Επόμενο πεδίο δράσης για το ΜΚ2 της Nissan ήταν το Yatabe Test Track, όπου στις 8 Οκτωβρίου εκείνης της χρονιάς απέσπασε επτά νέα διεθνή ρεκόρ (50 χλμ., 50 μίλια, 100 χλμ., 100 μίλια, 200 χλμ., 200 μίλια, 1 ώρα).

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ
Kινητήρας: 6κύλινδρος σε σειρά GR8
Κυβισμός: 1.996 κ.εκ.
Καρμπιρατέρ: 3 Weber 45 DCOE
Ισχύς: 220 ίπποι στις 8.500 σ.α.λ.
Μετάδοση κίνησης: Στους πίσω τροχούς
Κιβώτιο ταχυτήτων: Χειροκίνητο 5 σχέσεων ZF
Μήκος: 4.080 χλστ.
Πλάτος: 1.685 χλστ.
Ύψος: 985 χλστ.
Μεταξόνιο: 2.360 χλστ.
Μετατρόχιο εμπρός: 1.424 χλστ.
Μετατρόχιο πίσω: 1.372 χλστ.
Ελαστικά εμπρός: Dunlop R7 5.50-15
Ελαστικά πίσω: Dunlop R7 6.50-15
Βάρος: 650 κιλά

R381

Επί της ουσίας, αυτό ήταν το πρώτο αγωνιστικό στην ιστορία της Nissan με τον κινητήρα τοποθετημένο στη μέση. Παρουσιάστηκε το 1968 και εξελίχθηκε ως τα τελευταία στάδιά του από ένα λευκό φύλλο χαρτί, χωρίς να «πατήσει» στις προηγούμενες αγωνιστικές κατασκευές της Prince Motor Company. Αρχικά επρόκειτο να χρησιμοποιήσει έναν νέο V12 κινητήρα που προερχόταν από την Prince, ωστόσο η τελική επιλογή των Ιαπώνων ήταν ο V8 των 5.5 λίτρων της Chevrolet, o oποίος συνεργαζόταν με χειροκίνητο κιβώτιο ταχυτήτων πέντε σχέσεων από τη Hewland. Δεν ήταν όμως μόνο αυτό το αμερικανικών καταβολών στοιχείο του, καθώς υιοθέτησε τις αεροδυναμικές λύσεις που έφεραν στον κόσμο της Αυτοκίνησης για πρώτη φορά τα Chaparral«2F» του Jim Hall τον προηγούμενο χρόνο: Παρά το γεγονός ότι ήταν εγκαταστημένη σε μικρότερο ύψος, η μεγάλη διαιρούμενη αεροτομή στο πίσω μέρος του αποδείκνυε του λόγου το αληθές. Το R381 πιστοποιήθηκε με βάση τους κανονισμούς του Group 7, oι οποίοι ίσχυαν στο πρωτάθλημα Canadian-American (Can-Am) της Βόρειας Αμερικής. Τρία «Monster Birds» -όπως αποκλήθηκαν λόγω της αεροτομής τους- έλαβαν μέρος στο 4ο Ιαπωνικό Grand Prix, με βασικούς αντίπαλους μερικές Porsche και τρία επίσης νέα Toyota του Group 7. To αποτέλεσμα του αγώνα δικαίωσε την επιλογή της Nissan, αφού ένα από τα πρωτότυπά της έφτασε στη νίκη, αφήνοντας δεύτερη στον τερματισμό μια Porsche 910.

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ
Kινητήρας: Chevrolet V8
Κυβισμός: 5.460 κ.εκ.
Καρμπιρατέρ: 3 Weber 48 IDA
Ισχύς: 450 ίπποι στις 6.000 σ.α.λ.
Μετάδοση κίνησης: Στους πίσω τροχούς
Κιβώτιο ταχυτήτων: Χειροκίνητο 5 σχέσεων Hewland LG600
Μήκος: 4.410 χλστ.
Πλάτος: 1.790 χλστ.
Ύψος: 1.265 χλστ.
Μεταξόνιο: 2.470 χλστ.
Μετατρόχιο εμπρός: 1.460 χλστ.
Μετατρόχιο πίσω: 1.400 χλστ.
Ελαστικά εμπρός: 4.75/11.30 x 15
Ελαστικά πίσω: 6.00/13.50 x15
Βάρος: 835 κιλά

R382

Για το 1969 η ιαπωνική εταιρεία ετοίμασε ένα διαφορετικό αγωνιστικό, από το οποίο απουσίαζε πλέον η διαιρούμενη αεροτομή, αλλά και ο V8 της Chevrolet. Tη θέση του είχε πάρει ο 6λιτρος V12 «GRX-3» της Nissan, o πρώτος του είδους που κατασκεύασε το εργοστάσιο, με απόδοση 600 ίππων. Πιστοποιημένο και πάλι στο Group 7, το R382 που διατήρησε το ανοικτό cockpit του προκατόχου του, ξεχώριζε επίσης και για την μεγάλη εισαγωγή αέρα επάνω από το κεφάλι του οδηγού. Στο Ιαπωνικό Grand Prix της χρονιάς εκείνης, που διεξήχθη στις 10 Οκτωβρίου, η Nissan έλαβε μέρος με τρία αγωνιστικά. Βασικοί της αντίπαλοι ήταν τα Τοyota του Group 7, αλλά και τα αυτοκίνητα της Isuzu, για πρώτη φορά. Επίσης, στον αγώνα συμμετείχε και μια Porsche 917K, με οδηγούς τον Jo Siffertκαι τον David Piper. Το αποτέλεσμα ήταν και πάλι νικηφόρο για την εταιρεία, αφού μετά από 500 χιλιόμετρα διαδρομής δύο από τα αγωνιστικά της τερμάτισαν στις δύο πρώτες θέσεις, αφήνοντας ένα γύρο πίσω την Τoyota.

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ
Kινητήρας: V12 GRX-3
Κυβισμός: 5.954 κ.εκ.
Ανάφλεξη: Lucas
Ισχύς: 600 ίπποι
Ροπή: 62 χλγμ.
Μετάδοση κίνησης: Στους πίσω τροχούς
Μήκος: 4.045 χλστ.
Πλάτος: 1.870 χλστ.
Ύψος: 925 χλστ.
Μεταξόνιο: 2.400 χλστ.
Μετατρόχιο εμπρός: 1.470 χλστ.
Μετατρόχιο πίσω: 1.370 χλστ.
Ελαστικά εμπρός: 10.10 x 15
Ελαστικά πίσω: 6.00/13.50 x15
Βάρος: 790 κιλά

R383

Το αγωνιστικό του 1970 ήταν ακόμη πιο ισχυρό από εκείνο που διαδεχόταν, αφού οι μηχανικοί της Nissan «βρήκαν» 100 επιπλέον ίππους στον V12 κινητήρα της εταιρείας, ενώ η όλη κατασκευή ζύγιζε 50 κιλά λιγότερα από το R382. Επίσης, με τη χρήση υπερτροφοδότη η ισχύς του αυτοκινήτου μπορούσε να φθάσει έως και τους 900 ίππους, προκειμένου να περάσει στην άλλη πλευρά του Ειρηνικού και να αγωνιστεί στο πρωτάθλημα Can-Am, όπου βασίλευαν οι McLaren του Group 7. Με διαφορετικό χρωματισμό και χωρίς τη μεγάλη εισαγωγή αέρα επάνω από το κεφάλι του οδηγού, το πολλά υποσχόμενο R383 στάθηκε άτυχο, αφού δεν έλαβε ποτέ μέρος σε αγώνα. Αιτία γι αυτό υπήρξε η ακύρωση της διεξαγωγής του Iαπωνικού Grand Prix της χρονιάς εκείνης, γεγονός που οφείλεται κατά ένα μέρος και στον θάνατο δύο πιλότων των Toyota του Group 7 στη διάρκεια δοκιμών. Με τη σειρά της, η Nissan δεν έδωσε καμία συνέχεια στα σχέδιά της και παρόπλισε το αυτοκίνητο, ενώ χρειάστηκε να περάσουν 15 χρόνια ώσπου να παρουσιάσει ξανά ένα αγωνιστικό με τον κινητήρα τοποθετημένο στο κέντρο.

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ
Kινητήρας: V12 GRX-3
Κυβισμός: 5.954 κ.εκ.
Ισχύς: 700 ίπποι
Ροπή: 66 χλγμ.
Μετάδοση κίνησης: Στους πίσω τροχούς
Κιβώτιο ταχυτήτων: Χειροκίνητο 5 σχέσεων Hewland
Μήκος: 4.115 χλστ.
Πλάτος: 2.030 χλστ.
Ύψος: 1.088 χλστ.
Μεταξόνιο: 2.400 χλστ.
Μετατρόχιο εμπρός: 1.280 χλστ.
Μετατρόχιο πίσω: 1.260 χλστ.
Ελαστικά εμπρός: 4.75/11.30 x 15
Ελαστικά πίσω: 6.00/13.50 x15
Βάρος: 740 κιλά

carhistory

Photos: Νissan