Carhistory.gr Logo
  » racing » ENDURANCE » O Rob Walker & οι Ferrari του
O Rob Walker & οι Ferrari του
ENDURANCE
Οι Ferrari 250 με το κοντό μεταξόνιο ήταν τα πιο ξεχωριστά GT της εποχής τους. Το απέδειξαν ακόμη και στις πελατειακές εκδόσεις τους, που σημείωσαν τις μεγαλύτερες επιτυχίες τους με τα χρώματα του Rob Walker.

Μέλος της γνωστής οικογένειας παραγωγών ουΐσκι, ο Rob Walker υπήρξε εμβληματική προσωπικότητα στο χώρο του μηχανοκίνητου αθλητισμού, όντας ένθερμος φίλος του και ιδιοκτήτης ομάδων παγκοσμίου επιπέδου για περισσότερα από 20 χρόνια. Μετέχοντας και ο ίδιος παλαιότερα ως οδηγός σε διάφορα βρετανικά circuits, ίδρυσε την πρώτη του αγωνιστική ομάδα το 1953. Την ίδια χρονιά η «Rob Walker Team» εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο «Lavant Cup» της F2 στην πίστα του Silverstone, με ένα δικό της Connaught A3 και πιλότο τον Τony Rolt. Πέντε χρόνια αργότερα η σταδιοδρομία της συνεχίστηκε στη Formula 1, με λαμπερές επιτυχίες, ενώ η ομάδα έπαιρνε μέρος με διάφορα αυτοκίνητα και σε άλλα είδη αγώνων. Σε ολόκληρη τη διάρκεια της εμπλοκής του με τον κόσμο της ταχύτητας, ο Rob Walker δεν άλλαξε τακτική: Προτιμούσε να αγοράζει αυτοκίνητα άλλων και να θριαμβεύει με αυτά, αντί να κατασκευάζει δικά του. Πάνω από όλα, ήταν ένας ρομαντικός ιδιώτης και τέτοιος έμεινε ως το τέλος. Παρά ταύτα αριθμεί εννέα πρωταθληματικές νίκες στη F1, όσες δηλαδή και η Μercedes, έστω κι αν αυτές δεν είναι ευδιάκριτες στα επίσημα στατιστικά στοιχεία. Μεγαλύτερη στιγμή του είναι η νίκη στην Αργεντινή με το Cooper Τ43 που οδηγούσε ο Stirling Moss, η οποία χαρακτηρίζεται ιστορική, μια και για πρώτη φορά κέρδισε αγώνα της F1 μονοθέσιο με τον κινητήρα τοποθετημένο πίσω. Με τον ίδιο πιλότο κέρδισε και το GP του Monaco το 1960, με μια Lotus 18, κάνοντας τον Chapman να χαμογελάσει αμήχανα: Οι δικές του Lotus χρειάζονταν ένα ακόμη χρόνο για να κατακτήσουν την πρώτη τους νίκη, κάτι που κατάφερε ο φίλος του ο Rob με την «πελατειακή».

Η κορυφαία επιλογή

Υπό τις συνθήκες αυτές και με την ψυχολογία στο απόγειο λόγω των επιτυχιών του, ο Walker αποφάσισε να εμπλακεί δυναμικά και στους σημαντικότερους αγώνες αντοχής, με πρώτο οδηγό πάντα τον Stirling Moss. Χρειαζόταν ένα αγωνιστικό αυτοκίνητο με σπουδαία αγωνιστική συμπεριφορά και αποφάσισε να το αναζητήσει στο Μaranello, όπου ήξερε ότι κατασκευάζονταν μερικά από τα καλύτερα στον κόσμο. Η τελική επιλογή του ήταν η νέα Ferrari «250 GT SWB», η οποία σε σχέση με την «250 GT LWB» διέθετε μικρότερο μεταξόνιο κατά 20 εκατοστά, για λόγους ευελιξίας. Το αυτοκίνητο ανήκε ουσιαστικά στην κατηγορία «Competition Grand Turismo Berlinetta», στην οποία πρωταγωνίστησε αγωνιστικά η Ferrari από το 1949 έως το 1964, οπότε άρχισε στα αυτοκινητοδρόμια η «Εποχή των Πρωτοτύπων». Oι τρίλιτροι V12 κινητήρες που εξόπλιζαν το αυτοκίνητο σχεδιάστηκαν στα μέσα του 1953, από τον Ιταλό μηχανικό Joachino Colombo. Το κτισμένο από τον Sergio Scaglietti αγωνιστικό, σε σχέδια του Pininfarina, εκτέθηκε για πρώτη φορά στο Σαλόνι των Παρισίων τον Οκτώβριο του 1959. Μια καθυστέρηση στην πιστοποίηση για την κατηγορία GT δεν επέτρεψε στο νέο coupe να λάβει μέρος από την αρχή της περιόδου στους αγώνες Τουρισμού του 1960, με αποτέλεσμα το «βάπτισμα του πυρός» να προκύψει στα μέσα της χρονιάς. H αγωνιστική έκδοση της «250 GT SWB» δεν είχε προφυλακτήρες. Aντί γι αυτούς, στο ρύγχος της υπήρχαν αεραγωγοί για την ψύξη των φρένων. Για λόγους ελάφρυνσης από το περιττό βάρος, το πίσω τζάμι της ήταν από πλαστικό, ενώ το εσωτερικό της λίγο διέφερε από αυτό των εκδόσεων δρόμου. O Rob Walker αγόρασε τις δύο από τις τρεις δεξιοτίμονες «250 GT SWB» που κατασκεύασε συνολικά το εργοστάσιο της Ferrari, βάφοντάς τες με τα αγωνιστικά του χρώματα (γαλάζιο με μια φαρδιά άσπρη λωρίδα, παράλληλη με τη μάσκα). Επιπλέον, ο μηχανικός της Scuderia Giotto Bizzarrini είχε εργαστεί στους κινητήρες των αυτοκινήτων του, ελαφρώνοντάς τους περαιτέρω.

Οι αγωνιστικές επιτυχίες

Η πρώτη εμφάνιση της ομάδας του Rob Walker με τη Ferrari πραγματοποιήθηκε στις «24 ώρες» του Μαν το 1961, όπου το αυτοκίνητο των Stirling Moss και Graham Hill εγκατέλειψε τη δέκατη ώρα από την τέταρτη θέση της γενικής κατάταξης, έχοντας προηγούμενα επιτύχει τον ταχύτερο γύρο στην κατηγορία GT. Μετά το γαλλικό αγώνα, η «250 GT SWB» των Βρετανών μεταφέρθηκε στο Μaranello για να ανασκευαστεί ο κινητήρας της. Η κίνηση αποδείχθηκε σοφή, αφού ο Μοss νίκησε αμέσως μετά στο «International Trophy» του Siverstone, στο «Peco Trophy» του Brands-Hatch και στο «Tourist Trophy» του Goodwood. Στις δύο πρώτες κούρσες ο Stirling ήταν πρώτος και στις χρονομετρημένες δοκιμές, ενώ σε αμφότερες σημείωσε και τον ταχύτερο γύρο. Όσο για το «Tourist Trophy», εκείνη ήταν η έβδομη και τελευταία φορά που το κέρδιζε, έχοντας προηγούμενα αναμετρηθεί σκληρά με τις Aston Martin «DB4 Zagato» των Jim Clark και Roy Salvadori. Να μη λησμονήσουμε ότι στο Goodwood άφησε πίσω του και την εργοστασιακή «250 GT SWB», που οδηγούσε ο Μike Parkes. Επίσης, στο Silverstone και στο Brands-Hatch, αντιμετώπισε για πρώτη φορά και τις Jaguar «E-Type», που έκαναν την παρθενική τους εμφάνιση στους αγώνες με οδηγούς τους Graham Hill, Roy Salvadori και Bruce McLaren. Το αποτέλεσμα ήταν τα βρετανικά αγωνιστικά να ηττηθούν κατά κράτος από τη Ferrari του. Ύστερα από μια ακόμη επίσκεψη στο Μaranello η «250 GT SWB» του Walker ταξίδεψε ως τις Μπαχάμες, όπου ο Μοss κατέκτησε και το εκεί αθλοθετημένο Nassau «Tourist Trophy». Αυτή έμελλε όμως να είναι η τελευταία νίκη της ένδοξης σταδιοδρομίας του, καθώς ο σοβαρότατος τραυματισμός του στο «Glover Trophy» του Goodwood με τη Lotus το 1962, τον ανάγκασε να αποσυρθεί από το προσκήνιο. Για τη συνέχεια της χρονιάς πήρε τη θέση του ο Ιnnes Ireland, το καλύτερο αποτέλεσμα του οποίου ήταν η τέταρτη θέση στο «GT Race» του Oulton Park, όπου είχε επικρατήσει στα χρονομετρημένα δοκιμαστικά, ενώ σημείωσε και τον ταχύτερο γύρο στον αγώνα. Κάπου εκεί ολοκληρώθηκε η θητεία του «καλύτερου GT στον κόσμο» στη «Rob Walker Team», ενώ νέα αγωνιστικά είχαν ήδη κάνει την εμφάνισή τους, διεκδικώντας για λογαριασμό τους τα πρωτεία…

Επίλογος

Ο Rob Walker συνέχισε τη διαδρομή του στον κόσμο της Formula 1, συμμετέχοντας σε αυτή με βρετανικής κατασκευής μονοθέσια (Cooper, Brabham, Lotus) και σημειώνοντας μερικές ακόμη ξεχωριστές νίκες. Το 1971 ξεκίνησε την τελευταία συνεργασία του, με την ομάδα της Surtees, η οποία ολοκληρώθηκε τρία χρόνια αργότερα. Ήταν 57 χρονών όταν έπαψε να έχει την ιδιότητα του ιδιοκτήτη αγωνιστικής ομάδας, δεν ήταν όμως δυνατό να λείψει από τα αυτοκινητοδρόμια. Παρέμεινε σε αυτά και τα υπηρέτησε, από τη θέση κυρίως του αγωνιστικού σχολιαστή. Πέθανε το 2002, σε ηλικία 85 ετών, από πνευμονία. Ωστόσο η ιστορία του παραμένει ζωντανή, όσο και οι βαμμένες στα χρώματά του Ferrari «250 GT SWB».

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

FERRARI 250 GT SWB
Body design: Pininfarina, Scaglietti
Κινητήρας: «168 B» V12 60ο
Κυβισμός: 2.953 κ.εκ.
Διάμετρος x διαδρομή: 73.0 mm x 58.8 mm
Σχέση συμπίεσης: 9.7:1
Καρμπιρατέρ: 3 Weber 40 DCL/6
Ισχύς: 280 ίπποι στις 7.000 σ.α.λ.
Ροπή: 28 χλγμ. στις 7.000 σ.α.λ.
Μετάδοση κίνησης: στους πίσω τροχούς
Κιβώτιο ταχυτήτων: χειροκίνητο 4 σχέσεων
Ανώτατη ταχύτητα: 268 χλμ./ώρα
Μήκος: 4.430 χλστ.
Πλάτος: 1.980 χλστ.
Ύψος: 1.130 χλστ.
Μεταξόνιο: 2.400 χλστ.
Μετατρόχιο εμπρός: 1.354 χλστ.
Μετατρόχιο πίσω: 1.349 χλστ.
Βάρος: 1.050 κιλά
Μονάδες παραγωγής: 64

carhistory

Photos: Ferrari, Chelsea Auto Legends