Carhistory.gr Logo
  » lost names » Okamura Μikasa
Okamura Μikasa
lost names

Το πρώτο προσθιοκίνητο μοντέλο με αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων της ιαπωνικής βιομηχανίας αυτοκινήτου...

H εταιρεία Okamura ιδρύθηκε στη Yokohama το 1945, μετά τη συνθηκολόγηση της Ιαπωνίας και την επίσημη λήξη του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, με την ονομασία της να παραπέμπει σε κεντρικό σημείο της πόλης. Τρία χρόνια αργότερα κατασκεύαζε μοντέρνα τραπεζοκαθίσματα για εξωτερικούς χώρους και κήπους, ενώ το 1950 επέκτεινε τις δραστηριότητές της και στον βιομηχανικό κλάδο, στην παραγωγή μετατροπέων ροπής για τραίνα, αυτοκίνητα και επαγγελματικά οχήματα. Oι μηχανολογικές αναζητήσεις της Okamura κυριολεκτικά πέταξαν το 1953, με το N-52, που ήταν το πρώτο αεροσκάφος που κατασκευάστηκε στη χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου μετά τον πόλεμο. Σε αυτό το project η εταιρεία συνεργάστηκε στενά με το Πανεπιστήμιο της Ιαπωνίας. Ύστερα από δύο χρόνια παρουσίασε το Type-36, ένα γραφείο-υπόδειγμα για τους ανάλογους χώρους εργασίας των δεκαετιών του '50 και του '60, με design που τελικά αντιγράφτηκε από τους πάντες σε Ευρώπη και Αμερική.

Mikasa
Το πλήρωμα του χρόνου για την έλευση του πρώτου αυτοκινήτου με το λογότυπο της τολμηρής όσο και απρόβλεπτης στις επιλογές της εταιρείας ήρθε το 1957, με την παρουσίαση του Mikasa, που παραγόταν στις βιομηχανικές της εγκαταστάσεις σε ανοιχτές διθέσιες και κλειστές δίθυρες εκδόσεις μέχρι το 1961. Το μοντέλο ήταν το πρώτο στα χρονικά παραγωγής αυτοκινήτων στην Ιαπωνία που έστελνε την κίνηση στους εμπρός τροχούς, μέσω ενός αυτόματου κιβωτίου ταχυτήτων (το πρώτο προσθιοκίνητο, με χειροκίνητο όμως κιβώτιο ταχυτήτων, ήταν το Suzulight του 1955). Μηχανική καρδιά του αυτοκινήτου ήταν ένας τετράχρονος αερόψυκτος δικύλινδρος και επίπεδος κινητήρας των 585 κυβικών εκατοστών, απόδοσης 18-21 ίππων για την έκδοση με το κλειστό δίθυρο αμάξωμακαι 21-23 ίππων για το διθέσιο roadster. H συνολική παραγωγή του Okamura Mikasa αρίθμησε 122 μονάδες.

Ο πρώτος διδάξας...
...της προσθιοκίνησης ήταν το DKW Frontwagen, που εκτέθηκε στο Βερολίνο το 1931: Διέθετε δίχρονο, δικύλινδρο κινητήρα σε σειρά χωρητικότητας 600 κ.εκ. και απόδοσης 18 ίππων, ξύλινο σασί και ανεξάρτητη πίσω ανάρτηση. Το ότι έμοιαζε αρκετά με το Αustin Seven δεν ήταν παράξενο, αφού τότε τα περισσότερα μικρά αυτοκίνητα με αυτό έμοιαζαν. Το ιδιόμορφο στην περίπτωση του δίθυρου DKW ήταν η μετάδοση της κίνησης στους εμπρός τροχούς, επιλογή που κανείς άλλος κατασκευαστής δεν έχει φέρει τότε ως την αλυσίδα παραγωγής του. Το «F1» και το νεώτερό του «F2», με τα ίδια βασικά τεχνικά χαρακτηριστικά, αποδείχθηκαν επιτυχημένα εμπορικά, ίσως και λόγω της νεανικότητας που εξέπεμπαν στην εποχή τους. Μικρών διαστάσεων και ελαφρά (το μεταξόνιό τους μόλις ξεπερνούσε τα δύο μέτρα, ενώ το βάρος τους ήταν 450 κιλά) μπορούσαν να αναπτύξουν ταχύτητα μέχρι και 80 χιλιόμετρα, επίδοση που συχνά δεν έφθαναν πολύ ισχυρότερα (κι αρκετά βαρύτερα) αυτοκίνητα των αρχών της δεκαετίας του ’30.

Η κυριαρχία που καθυστέρησε...
Για πολύ καιρό όμως η προσθιοκίνηση δεν βρήκε μιμητές, εκτός από ελάχιστα μοντέλα, μεταξύ των οποίων τα δίχρονα Saab της δεκαετίας του ’50 και τα τετράχρονα Μini Cooper του Άλεκ Ισιγόνη. Η μετάδοση της κίνησης στους εμπρός τροχούς γενικεύτηκε ως επιλογή μόνο από τα χρόνια της δεκαετίας του ’70 κι έπειτα, για να εξελιχθεί σήμερα ως κανόνας σχεδόν στην κατασκευή των αυτοκινήτων.

carhistory

Κείμενο: Σπύρος Χατήρας