Carhistory.gr Logo
  » portraits » Onofre Marimon
Onofre Marimon
portraits

Ο ταλαντούχος Onofre Marimon -ή αλλιώς «το αγόρι που αγαπήθηκε από όλους»- είχε την τραγική μοίρα να είναι ο πρώτος οδηγός που έχασε τη ζωή του σε αγώνα του παγκοσμίου πρωταθλήματος της F1.

O Οnofre Augustine Marimon γεννήθηκε το Δεκέμβριο του 1923 στο Ζαράτε της Αργεντινής, μια μικρή πόλη κοντά στο Buenos Aires. Στον κόσμο του αυτοκινήτου βρέθηκε από πολύ νωρίς, αφού ο πατέρας του ήταν στη χώρα του ένας από τους δημοφιλέστερους πιλότους. Ο Domingo Marimon, γεννημένος το 1903, έγινε γνωστός από τη σειρά αγώνων «Turismo Carretera», στην οποία διακρίθηκε ιδιαίτερα. Η μεγαλύτερη επιτυχία της σταδιοδρομίας του ήρθε το 1948, με τη νίκη του στον μαραθώνιο «Μπουένος Άιρες-Καράκας», τον οποίο κέρδισε οδηγώντας μια Chevrolet. Το 1953 αποχαιρέτησε οριστικά τους αγώνες, αφού πρώτα έλαβε μέρος στην «Carrera Panamericana», στο τιμόνι μιας Lincoln Capri. Συχνά αξύριστος, συνήθως με ένα πούρο στο στόμα και γελαστός, ο πατέρας Μarimon ήταν μέλος της πρώτης μεγάλης γενιάς Αργεντινών οδηγών αγώνων, από την εποχή που εκείνη δεν είχε ακόμη «εισβάλει» στα αυτοκινητοδρόμια της Ευρώπης: Juan Fangio, Hose Froilan Gonzalez, Oscar Galvez και Ευσέβιο Μαρσίλα ήταν οι πιο ξεχωριστοί, υπήρχαν όμως και άλλοι που ακολουθούσαν, με φιλοδοξίες να νικήσουν και να διακριθούν. O Domingο βίωνε μαζί τους τις χαρές και τις λύπες, όπως έκανε και με το βραβείο του από τη μεγάλη του νίκη στο «Μπουένος Άιρες-Καράκας», που το μοιράστηκε με τον Fangiο ύστερα από 9.640 χλμ και 14 ειδικές διαδρομές. Ο μετέπειτα πολυπρωταθλητής των Grand Prix είχε ένα πολύ άσχημο ατύχημα στις αρχές εκείνου του αγώνα, στο οποίο σκοτώθηκε ο συνοδηγός του Ντανιέλ Ουρούτια κι είχε ιδιαίτερη ανάγκη από κάποιον να του συμπαρασταθεί. Μέσα σε αυτό το συναισθηματικά φορτισμένο κλίμα και με ένα τέτοιο πρότυπο, το μεγάλο όνειρο του νεαρού Οnofre δε μπορούσε να είναι άλλο, από το γίνει ένας επιτυχημένος οδηγός αγώνων.

 

To ξεκίνημα
Ο υιός Marimon έλαβε μέρος στον πρώτο του αγώνα τον Δεκέμβριο του 1949, στο «Premio General Pueyrredón», στον οποίο νίκησε οδηγώντας τη Chevrolet του πατέρα του. Την επόμενη χρονιά κέρδισε και το «Mar del Plata», έχοντας πλέον στα σχέδιά του μια διεθνή καριέρα και τη συμμετοχή του στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της Formula 1, που εκείνη την περίοδο μόλις ξεκινούσε. Για να γίνει αυτό όμως ήταν απαραίτητο να περάσει τον Ατλαντικό και να «ξενιτευτεί» στην Ευρώπη. Δεν ήταν τόσο εύκολο τότε, όμως ο Οnofre βρέθηκε τελικά εκεί το 1951 υπό την προστασία των καλύτερων φίλων του πατέρα του, Fangio και Gonzalez. Το «αγόρι που αγαπήθηκε από όλους» ή «Πινόκιο» όπως τον φώναζαν οι φίλοι του, ένοιωθε πια έτοιμο να γίνει ένα μεγάλο αστέρι. Ο πρώτος μεγάλος αγώνας αντοχής του Μarimon στη γηραιά ήπειρο ήταν οι «24 ώρες» του Μαν το 1951, τη χρονιά που η Jaguar νίκησε τη διαδρομή της Λα Σαρτ για πρώτη φορά. Ο Αργεντινός μαζί με τον ένα από τους μέντορές του, τον Froilan Gonzalez, οδήγησε στη θρυλική πίστα μια Talbot-Lago. Το πλήρωμα όμως δεν είχε τύχη κι εγκατέλειψε νωρίς, από μηχανικά προβλήματα. Την ίδια περίοδο προέκυψε και η παρθενική εμφάνιση στη Formula 1, στο Grand Prix της Ρεμς, όπου ο Οnofre αγωνίστηκε με μια 4κύλινδρη Maserati «4CLT/50» της Scuderia Milano. Εγκατέλειψε μόλις στο δεύτερο γύρο από σπασμένο πιστόνι, όμως είχε πάρει το «βάπτισμα του πυρός». Εκείνη τη χρονιά δεν έκανε άλλη εμφάνιση, αλλά ήταν παρών στα επινίκια για την κατάκτηση του παγκόσμιου τίτλου των οδηγών από τον Fangio, μετά τον αγώνα της Πεντράλμπς στην Ισπανία. Ήταν μια βραδιά γεμάτη ανέκδοτα, στα οποία πρωταγωνιστές αναδείχθηκαν χάρις στο πηγαίο χιούμορ τους οι Gonzalez, Αscari και Villoresi.

Στο δρόμο των επιτυχιών

Το 1952, με τον Φάντζιο να αναρρώνει για μήνες από το ατύχημά του στη Μόντσα, ο «Pinocho» επέστρεψε στην Αργεντινή, όπου μάζεψε αρκετές νίκες στους τοπικούς αγώνες με τη Chevrolet. Στην Ευρώπη γύρισε την επόμενη χρονιά, ενταγμένος πλέον στην εργοστασιακή ομάδα της Μaserati. Συμμετείχε σε έξι πρωταθληματικούς αγώνες, οδηγώντας τις 6κύλινδρες «Α6GCM» και «Α6GCS», μονοθέσια-προάγγελοι της μυθικής σήμερα «250F». Σημείωσε το καλύτερό του αποτέλεσμα στη μεγάλη διαδρομή του Σπα στο Βέλγιο, αντικρύζοντας τη σημαία του τερματισμού στην τρίτη θέση, πίσω από τις Ferrari «500» των Αλμπέρτο Ασκάρι και Λουίτζι Βιλορέζι. Την ίδια χρονιά αναδείχθηκε δεύτερος στον εξωπρωταθληματικό αγώνα της πόλης της Μόντενα, ο οποίος κερδήθηκε από τη Μaserati του Φάντζιο. Επίσης, με τον Αργεντινό πρωταθλητή συνοδήγησε στις «24 ώρες» του Μαν μια από τις τρεις Αlfa Romeo Disco Volante που έστειλε το ιταλικό εργοστάσιο στον αγώνα. Πριν προδοθεί από το κιβώτιο ταχυτήτων του και εγκαταλείψει, το διακεκριμένο πλήρωμα από την Αργεντινή έφθασε μέχρι τη δεύτερη θέση της γενικής κατάταξης. To 1954 βρήκε τον Ονοφρέ Μαριμόν πρώτο οδηγό της Μaserati, καθώς ο Φάντζιο άφησε την ομάδα προκειμένου να οδηγήσει για τη Μercedes. Το μονοθέσιο των Grand Prix είχε πια εξελιχθεί στην πρώτη έκδοση της 250F, ενός αληθινά εξαιρετικού μονοθεσίου, το οποίο όμως τη χρονιά εκείνη ήταν αδύνατο να αντιμετωπίσει τις ασημόχρωμες W196. Παρά ταύτα, ο 30χρονος ταλαντούχος πιλότος κατάφερε να ανέβει στο τρίτο σκαλί του βάθρου των νικητών στο Βρετανικό Grand Prix, που διεξήχθη στην πίστα του Σίλβερστον. Η προσπάθειά του ήταν εξαιρετική, καθώς ξεκίνησε τον αγώνα του από την 28η θέση. Μπροστά του, τερμάτισαν οι δύο Ferrari 625 των Χοσέ Φρόιλαν Γκονζάλες και Μάικ Χόθορν. Το ίδιο αποτέλεσμα είχε επιτύχει και στην εξωπρωταθληματική αναμέτρηση του Πω, στην οποία επικράτησε ο Γάλλος Ζαν Μπερά με το γαλάζιο Gordini του. Στις 6 Μαΐου ο Ονοφρέ γιόρτασε την πρώτη του νίκη, στον εκτός πρωταθλήματος αγώνα Grand Prix στους δρόμους της Ρώμης, όπου συμμετείχε με τη «250F» της Οfficine Alfieri Maserati. Ήταν μια πολύ πειστική εμφάνιση από μέρους του, καθώς συνοδεύτηκε από την πρώτη θέση στις κατατακτήριες χρονομετρημένες δοκιμές και τον ταχύτερο γύρο στον αγώνα. Δεν απέμενε πια παρά να κερδίσει και σε κάποιο από τους επίσημους γύρους του προγράμματος της Formula 1, ένοιωθε μέσα του πως αυτό πλέον δε θα αργούσε να συμβεί. Όμως, ατυχώς, τα πράγματα εξελίχθηκαν διαφορετικά…

Η καταστροφή

Προερχόμενος από την τρίτη θέση στο Σίλβερστον, ο Μαριμόν έφθασε στα τέλη του Ιουλίου στην πίστα του Νurburgring με υψηλές προσδοκίες. Εκεί προβληματίστηκε, βλέποντας τον Στέρλιγκ Μος με την πελατειακή «250F» να σημειώνει την τρίτη ταχύτερη επίδοση την πρώτη περίοδο των χρονομετρημένων δοκιμών. Έτσι, την επόμενη ημέρα θέλησε να τον ξεπεράσει, αναλαμβάνοντας το ρίσκο στην πιο δύσκολη ίσως αγωνιστική διαδρομή του κόσμου. Φθάνοντας όμως στην επικίνδυνη στροφή «Wehrseifen» δεν κατάφερε να διατηρήσει το μονοθέσιό του σε ασφαλή γραμμή. Το αποτέλεσμα ήταν μια καταστροφική έξοδος, κατά την οποία η «250F» με τον αριθμό 6 τσακίστηκε με σφοδρότητα στα δέντρα, ύστερα από αλλεπάλληλες ανατροπές. Ο θάνατός του ήταν σχεδόν ακαριαίος. Μόλις που πρόλαβε ένας καθολικός ιερέας που βρέθηκε στο σημείο να τον αποχαιρετήσει με τις στοιχειώδεις θρησκευτικές ευχές. Την επόμενη μέρα στον αγώνα, οι μέντορές του Fangio και Gonzalez τερμάτισαν με θλιμένη καρδιά στις δύο πρώτες θέσεις, αναγκασμένοι λόγω των συμβολαίων τους να πάρουν μέρος στο Γερμανικό Grand Prix, παρά το πένθος τους για την απώλειά του. Ο Λουίτζι Βιλορέζι με τη «250F» της Officine Alfieri Maserati, σε ένδειξη τιμής για τον αδικοχαμένο Αργεντινό, δεν παρουσιάστηκε στην εκκίνηση για να αγωνιστεί. Ο τραγικός θάνατος του γεμάτου ζωή και ενθουσιασμό «Pinocho» ήταν ο πρώτος στην ιστορία του παγκοσμίου πρωταθλήματος της Formula 1 και, δυστυχώς, όχι ο τελευταίος. Πίσω στο Ζαράτε, ο πατέρας του άτυχου πιλότου έζησε με την ανάμνηση του γιού του μέχρι το 1981, χρονιά που πέθανε σε ηλικία 78 ετών. Στις ημέρες μας ένας από τους κεντρικούς δρόμους της πόλης έχει πάρει το όνομά του (Domingo Marimon), θέλοντας να διατηρήσει ζωντανή στη μνήμη των κατοίκων της την εικόνα αυτής της τόσο ξεχωριστής αυτοκινητιστικής οικογένειας.

MASERATI A6GCM

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ
Κινητήρας: 6κύλινδρος σε σειρά
Κυβισμός: 1.959,5 κ.εκ.
Διάμετρος x διαδρομή: 76.2 mm x 72 mm
Σχέση συμπίεσης: 12:1
Ισχύς: 197 ίπποι στις 8.000 σ.α.λ.
Μετάδοση κίνησης: στους πίσω τροχούς
Κιβώτιο ταχυτήτων: χειροκίνητο 4 σχέσεων
Ανώτατη ταχύτητα: 250 χλμ/ώρα
Μετατρόχιο εμπρός: 1.225 χλστ.
Μετατρόχιο πίσω: 1.160 χλστ.
Μεταξόνιο: 2.310 χλστ.
Bάρος: 750 κιλά
Χωρητικότητα ρεζερβουάρ: 225 λίτρα
Ελαστικά εμπρός: 5.00 x 16 Pirelli
Ελαστικά πίσω: 6.50 x 16 Pirelli
Περίοδος δράσης: 1951-1953
Μονάδες κατασκευής: 12

credits

Kείμενο: Σπύρος Χατήρας. Photos: Maserati