Carhistory.gr Logo
  » concept & prototypes » Panhard Darrin
Panhard Darrin
concept & prototypes
Το μικρό γαλλικό roadster, με την τολμηρή ματιά ενός Αμερικανού γεννημένου στην Ολλανδία, που εξακολουθεί να αγνοείται κάπου μεταξύ Καλιφόρνιας και Ευρώπης...

Η εμπλοκή του Αμερικανού σχεδιαστή Howard «Dutch» Darrin με την Αυτοκίνηση ξεκίνησε το 1923 στο Παρίσι, όταν μαζί με τον συμπατριώτη του Thomas Hibbard ίδρυσε μια εταιρεία με την επωνυμία «Hibbard & Darrin». Τα επόμενα χρόνια oι δύο συνεταίροι διακρίθηκαν για το πρωτοποριακό τους στιλ, αλλά πριν το χαρούν χτυπήθηκαν από τις συνέπειες της Μεγάλης Ύφεσης, που έλαβε χώρα μετά το Κραχ του 1929. Η συνεργασία τους έληξε το 1931, όταν ο Hibbard αποδέχθηκε μια θέση στο τμήμα σχεδιασμού της GM. Ο Darrin παρέμεινε για ένα διάστημα στη Γαλλία, επιστρέφοντας στις ΗΠΑ το 1937. Τη χρονιά εκείνη ίδρυσε στην Sunset Boulevard του Hollywood μια νέα εταιρεία, με αντικείμενο τη σχεδίαση αυτοκινήτων. Η περίοδος που ακολούθησε ήταν από τις πιο δημιουργικές του, καθώς έφερε εις πέρας μερικά από τα πιο όμορφα μοντέλα της Packard, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται τα «120» και «Clipper». Μετά το τέλος του πολέμου ο Darrin συνεργάστηκε ως ανεξάρτητος σύμβουλος με την Kaiser-Frazer, έχοντας αποκτήσει φήμη χαρισματικού σχεδιαστή. Όμως, η σχέση του με την εταιρεία ήταν θυελλώδης. Κυριότερη αιτία ήταν η απόρριψη των τολμηρών σχεδίων του, προς χάριν πιο συμβατικών και λιγότερο ελκυστικών. Σύντομα παραιτήθηκε, όταν η εταιρεία άλλαξε τον σχεδιασμό του K-F sedan, φεύγοντας μάλιστα αποκάλεσε τους σχεδιαστές της «πορτοκαλί αποχυμωτές». Εξάλλου, είχε άλλα πράγματα στο μυαλό του...

Το convertible που έμεινε πρωτότυπο
Στις 29 Ιουλίου 1946 o φιλόδοξος σχεδιαστής και επιχειρηματίας συγκέντρωσε τους δημοσιογράφους για να προβεί σε μια ανακοίνωση. Αντικείμενο της βραδιάς ήταν ένα νέο αυτοκίνητο, το πρώτο μεταπολεμικά στην Αμερική με αμάξωμα κατασκευασμένο από fiberglass, επιλογή που εξασφάλιζε μεγάλη μείωση του βάρους. Το Darrin car ήταν ένα πενταθέσιο convertible με βάρος ένα τόνο λιγότερο από τα ομοειδή του μοντέλα, που όταν θα έβγαινε στην αγορά θα στοίχιζε λιγότερο από 2.000 δολάρια. Ο Howard είπε στους καλεσμένους του ότι η μαζική παραγωγή του θα ξεκινήσει στις αρχές του 1947. Μιλώντας, ανέφερε πως το σύνολο της παραγωγής θα είναι 500 μονάδες, οι οποίες θα γίνουν 30.000 σε ετήσια βάση από την επόμενη χρονιά. O Darrin σε μεταγενέστερα γραπτά του υπονόησε, πως στο τελικό μοντέλο παραγωγής το αμάξωμα θα κατασκευαζόταν από χάλυβα. Όπως και να έχουν τα πράγματα, τα σχέδια δεν υλοποιήθηκαν, αφού δεν συγκεντρώθηκαν τα απαιτούμενα κεφάλαια.

«Ένα σπορ αυτοκίνητο για τις μάζες»
Στην παραπάνω φράση περικλείεται όλη η φιλοσοφία του Darrin για την Αυτοκίνηση, αφού αυτό ήταν το πολυπόθητο ζητούμενό του. Μια ακόμη ευκαιρία για να το επιτύχει του δόθηκε το 1951, όταν οι επικεφαλής της Kaiser Motors του ζήτησαν να γυρίσει, παρά την άκομψη διακοπή της πρώτης περιόδου συνεργασίας τους. Έτσι φτάσαμε στις αρχές του 1954 και στο Kaiser Darrin 161, που παρουσιάστηκε ως πρωτότυπο τον Σεπτέμβριο του 1952 στο Motorama του Los Angeles. Αυτό το μοντέλο έμπαινε στην παραγωγή και θα μπορούσε να εξελιχθεί στην απάντηση της εταιρείας στα Ford Thunderbird και Chevrolet Corvette, αν η τιμή του δεν ήταν υψηλή, σε σχέση με τα ανταγωνιστικά του Triumph και MG. Έπειτα, υπήρχε και η έλλειψη εμπιστοσύνης στη βιωσιμότητα της Kaiser, που βασανιζόταν από μακροχρόνια οικονομικά προβλήματα. To αποτέλεσμα ήταν να κατασκευαστούν μόνο έξι πρωτότυπα και 435 μονάδες παραγωγής, με 50 από τα αυτοκίνητα να παθαίνουν ζημιές σε μια χιονοθύελλα. Στο τέλος ο Howard αγόρασε αυτά τα οχήματα και ό,τι σχετικό εξοπλισμό είχε απομείνει, πουλώντας τα πια από το δικό του επαγγελματικό χώρο στη Santa Monica.

Panhard by Darrin
Τον καιρό εκείνο, το γαλλικής εθνικότητας μικρό roadster Panhard Dyna Junior επωλείτο στην Πολιτεία της California μέσω του εμπόρου αυτοκινήτων Robert Perreau, που είχε την έδρα του στο Los Angeles. Το μοντέλο έκανε την πρώτη του εμφάνιση τον Οκτώβριο του 1951 στο Παρίσι, στη διεθνή έκθεση. Η παραγωγή του ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1952, με τον επίπεδο δικύλινδρο κινητήρα των 747 κ.εκ. Όμως, η ασθενική του απόδοση οδήγησε γρήγορα στην αντικατάστασή του από τον μεγαλύτερο των 848 κ.εκ., που ανέβασε την ισχύ στους 42 ίππους. Ο Darrin είπε στον Perreau πως αν αυτό το αυτοκίνητο γινόταν ελαφρύτερο με τη χρήση fiberglass για το αμάξωμα και αποκτούσε γραμμές πιο αμερικανικές, θα μπορούσε να είναι πολύ ανταγωνιστικό στην αγορά, αν μάλιστα η τιμή του κρατιόταν κάτω από τα 2.000 δολάρια. Στη συνέχεια ο έμπορος έδωσε στον σχεδιαστή ένα Dyna Junior για το δουλέψει κι ύστερα να το στείλει σε μορφή πρωτοτύπου στη Γαλλία, υποβάλλοντας στην Panhard μια ολοκληρωμένη πρόταση για τις δυτικές Πολιτείες των ΗΠΑ. Όπως ο ίδιος ο Howard περιγράφει, η σχεδίασή του ήταν μια ευχάριστη δουλειά. Οι στιλιστικές γραμμές του αυτοκινήτου αποτελούσαν μια προέκταση εκείνων που είχε ακολουθήσει στο Kaiser Darrin 161, με τη διαφορά ότι στο Panhard Darrin αποτυπώθηκε και η αίσθηση περισσότερης ελευθερίας του δημιουργού. Κατά συνέπεια, το τελικό αποτέλεσμα ήταν εμφανώς πιο τολμηρό. Στο εσωτερικό του υπήρχε χώρος για τον οδηγό και τον συνοδηγό, όχι όμως και για τον τρίτο επιβάτη που καθόταν πίσω του, εκτός αν ήταν νεαρός σε ηλικία και μικρός σε όγκο. Ασφαλώς δεν ήταν ό,τι πιο ευρύχωρο υπήρχε, μαγνήτισε όμως τα βλέμματα στο Petersen Motorama του Los Angeles. Στη συνέχεια, το αυτοκίνητο ταξίδεψε στη Γαλλία για αξιολόγηση από την Panhard και πολλές ελπίδες έγκρισης για παραγωγή. Πίσω στο σπίτι, ο Howard επικεντρώθηκε στην πώληση των υπόλοιπων Kaiser Darrin, ελπίζοντας για καλά νέα από την Ευρώπη. Αυτά όμως, ποτέ δεν ήρθαν. Και όχι μόνο, αλλά χάθηκε και το πρωτότυπο. Ο δημιουργός του δεν το είδε ποτέ ξανά και η τύχη του αγνοείται. Όμως, ποτέ δεν ξέρεις. Ίσως να βγει από κάποιον αχυρώνα, όπως συχνά συμβαίνει στα ευχάριστα όνειρα των εραστών της Αυτοκίνησης.

credits

Source & photos: forgottenfiberglass.com, cardesignnews.com

Κείμενο: Σπύρος Χατήρας