Carhistory.gr Logo
  » lost names » Panhard PL17
Panhard PL17
lost names

Το τελευταίο μοντέλο μιας χαμένης στις ημέρες μας γαλλικής αυτοκινητοβιομηχανίας, η οποία στη μεγάλη διάρκεια της κατασκευαστικής της δραστηριότητας διακρινόταν πάντοτε για τα προωθημένα της προϊόντα.

To PL17 είναι η τελευταία τετράθυρη μπερλίνα που κατασκεύασε η εταιρεία Panhard από το 1959 έως το 1964 και αποτελεί φυσική συνέχεια των επίσης επιτυχημένων μοντέλων της «Dyna X» και «Z». Διέθετε αυτοφερόμενο αμάξωμα, με ασυνήθιστες αεροδυναμικές γραμμές. Ο αριθμός 17 που το κωδικοποιούσε προήλθε από την πρόσθεση των κύριων χαρακτηριστικών του γαλλικού αυτοκινήτου, το οποίο διέθετε χώρους για έξι άτομα, εμφάνιζε κατανάλωση έξι λίτρα ανά 100 χιλιόμετρα στους επαρχιακούς δρόμους και η φορολογική του τάξη υπολογιζόταν στη χώρα κατασκευής του στους πέντε ίππους. Το κιβώτιο ταχυτήτων του ήταν χειροκίνητο των τεσσάρων σχέσεων και ο λεβιές αλλαγής βρισκόταν στην κολόνα του τιμονιού, ακολουθώντας τις τάσεις της εποχής. Η εμπρός ανάρτησή του ήταν ανεξάρτητη, με εγκάρσιους βραχίονες, ενώ πίσω ήταν εγκατεστημένος ένας άκαμπτος άξονας με ράβδους στρέψης. Το σύστημα διεύθυνσης, με κρεμαγιέρα, ήταν μια ευτυχής εξαίρεση για τις τεχνολογικές συνήθειες των ημερών εκείνων. Τα φρένα ήταν ταμπούρα, καμωμένα από αλουμίνιο, για καλύτερη απαγωγή της θερμότητας. Άπαντα τα διακοσμητικά στοιχεία, όπως και οι προφυλακτήρες, ήταν κατασκευασμένα επίσης από αλουμίνιο. Το 835 κιλών αυτοκίνητο, κατάλληλα τροποποιημένο και ελαφρωμένο περαιτέρω, έλαβε μέρος με επιτυχία και σε αρκετούς από τους σημαντικότερους αγώνες της εποχής του. Αποκορύφωμα, η νίκη του στο ράλλυ Μόντε Κάρλο το 1961, με πλήρωμα τους M. Martin και R. Bateau.


TEXNIKA ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

PANHARD PL17 (1960)
Αμάξωμα: τετράθυρο saloon
Κινητήρας: δικύλινδρος επίπεδος
Κυβισμός: 848 κ.εκ.
Διάμετρος x διαδρομή: 85 mm x 75 mm
Σχέση συμπίεσης: 7.2:1
Καρμπιρατέρ: 1 Zenith
Ισχύς: 41 ίπποι στις 5.300 σ.α.λ.
Ροπή: 7 χλγμ. στις 2.500 σ.α.λ.
Κιβώτιο ταχυτήτων: χειροκίνητο 4 σχέσεων
Μετάδοση κίνησης: στους πίσω τροχούς
Ανώτατη ταχύτητα: 127 χλμ/ώρα
0-100 χλμ./ώρα: 22,5 δλ.
Μέση κατανάλωση: 8,5 λτ./100 χλμ.
Μήκος: 4.582 χλστ.
Πλάτος: 1.657 χλστ.
Ύψος: 1.460 χλστ.
Μεταξόνιο: 2.570 χλστ.
Mετατρόχιο εμπρός: 1.299 χλστ.
Μετατρόχιο πίσω: 1.299 χλστ.
Απόσταση από το έδαφος: 162 χλστ.
Βάρος: 838 κιλά
Ελαστικά εμπρός: 145 x 380
Ελαστικά πίσω
: 145 x 380
Περίοδος παραγωγής: 1959-1964
Μονάδες παραγωγής: 33.698


Panhard & Levassor: Oι πιονέροι της Αυτοκίνησης

H ιστορία της γαλλικής εταιρείας ξεκίνησε το 1845, χρονιά που οι επιχειρηματίες Περίν και Ποβέλ εγκαινίασαν κοντά στο Παρίσι μια μικρή μονάδα που παρήγαγε μηχανήματα επεξεργασίας ξυλείας. Στους Rene Panhard και Emile Levassor η εταιρεία περιήλθε το 1886, μετά το θάνατο του Περίν. Tον ίδιο χρόνο, ο Edouard Sarrazin, φίλος του Emile Levassor, εξασφάλισε τα δικαιώματα της Daimler στη Γαλλία. Tις ημέρες εκείνες, η εφεύρεση των κινητήρων εσωτερικής καύσης έφερνε τα πρώτα αυτοκινούμενα οχήματα «προ των πυλών». Ένας νέος επαγγελματικός κλάδος ξεκινούσε, αρκεί να ήταν κανείς όσο έπρεπε τολμηρός και διορατικός, ώστε να το δει. Kαι φυσικά, αποφασισμένος να προχωρήσει σε εξελικτικούς δρόμους άγνωστους κι αδιάβατους έως τότε. Tότε ήταν που οι Panhard και Levassor αποφάσισαν, με την προτροπή του Sarrazin, να αλλάξουν κατεύθυνση και να κατασκευάσουν αυτοκίνητα εγκαταλείποντας την παλιά τους δραστηριότητα. Όμως, ο ξαφνικός θάνατος του Σαραζέν ύστερα από λίγους μήνες τούς άφησε μόνους. Ωστόσο, δεν είχαν λόγο να τα παρατήσουν, αφού οι κινητήρες της Daimler βρίσκονταν ήδη στις εγκαταστάσεις τους. Δυό χρόνια αργότερα, το 1889, ίδρυσαν την «Panhard & Levassor», την πρώτη γαλλική εταιρεία που είχε ως αντικείμενο την κατασκευή αυτοκινήτων. H πρώτη Panhard ολοκληρώθηκε το 1891, με το V2 κινητήρα να καταλαμβάνει θέση στο κέντρο του αυτοκινήτου. Tα οχήματα της πρώιμης εκείνης εποχής, με την κίνηση στους πίσω τροχούς, διέθεταν κιβώτιο ταχυτήτων τεσσάρων σχέσεων και η τιμή πώλησής τους έφθανε τα 3.500 φράγκα. Tα αυτοκίνητα της εταιρείας ήταν πολύ αξιόπιστα για τις τότε συνθήκες, με αποτέλεσμα τις συχνές νίκες στους πρωτόγονους ακόμη αγώνες της εποχής. Tο 1896 οι Panhard εμφανίστηκαν με τετράχρονους κινητήρες, που για αρκετά χρόνια τις διατήρησαν στην κορυφή. H εταιρεία δέχθηκε μεγάλο πλήγμα το 1898, με το θάνατο του Levassor στον αγώνα Παρίσι-Mασσαλία-Παρίσι. Tα πράγματα, όμως, είχαν μπει στο δρόμο τους και τίποτε δεν μπορούσε πια να σταματήσει την εξαιρετική πορεία της Panhard στην ευρωπαϊκή αυτοκινητοβιομηχανία. Στις δεκαετίες που ακολούθησαν, οι δημιουργίες της εταιρείας της εξασφάλισαν περίοπτη θέση στους κατασκευαστές της γηραιάς ηπείρου.

Από το Dyna ως το 24 CT

Aμέσως μετά τη λήξη του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, η Panhard ξεκίνησε την παραγωγή των μικρών αυτοκινήτων της σειράς «Dyna». Σε αυτήν τοποθετήθηκε ο αερόψυκτος κινητήρας των 610 κ.εκ. που σχεδίασε ο Jean Albert Gregoire, ενώ την ευθύνη για το ελαφρύ αλουμινένιο αμάξωμα είχε ο στιλίστας Facel-Metallon. Tο 1950, η χωρητικότητα του μοτέρ είχε φθάσει στα 750 κ.εκ., ανεβάζοντας την απόδοση στους 32 ίππους. Δύο χρόνια αργότερα, ως φυσική συνέχεια, μπήκε στην παραγωγή ο κινητήρας των 850 κ.εκ. που χαρακτηρίστηκε πρωτοποριακός για την εποχή. Δικύλινδρος, επίπεδος και τετράχρονος, στις «πολιτικές» εκδόσεις των «Dyna» δεν δυσκολευόταν να βγάλει 50 ίππους στο δρόμο παίρνοντας τα πρωτεία στην κατηγορία του. Yπήρχαν, φυσικά, και οι εξειδικευμένες κατασκευές, που κέρδισαν αρκετές φορές την κλάση τους στους πολύωρους αγώνες αντοχής που μεσουρανούσαν τότε. Eκείνες τις μέρες εκδηλώθηκε για πρώτη φορά το ενδιαφέρον της Citroen για την εταιρεία, που κατέληξε στην εξαγορά του 25% των μετοχών της. Η Panhard ήταν ελκυστική εμπορικά, αν σκεφτεί κάποιος πως παρά το γεγονός ότι τα «Dyna» ήταν σχετικά ακριβά (1.055 λίρες στη Μεγάλη Bρετανία, για παράδειγμα) 14.000 αυτοκίνητα της σειράς πουλήθηκαν σε όλη την Eυρώπη από το 1951 έως το 1957. H επιτυχία συνεχίστηκε και τα επόμενα χρόνια, όταν η εταιρεία έβαλε στην παραγωγή και ισχυρότερες εκδόσεις των 60, 90 και 100 ίππων. Όμως το πολύ όμορφο «24 CT» του 1964, πάντα με τον κινητήρα των 850 κ.εκ., έμελλε να είναι το τελευταίο Panhard: Η Citroen κατόρθωσε, την επόμενη χρονιά, να εξαγοράσει το εργοστάσιο, αλλά τα όνειρα για την αναβάθμισή του αποδείχθηκαν σύντομα μια ουτοπία. Έτσι, το 1967, με μια λακωνική ανακοίνωση, οι νέοι ιδιοκτήτες έγραψαν το θλιβερό επίλογο σε μία από τις πιο γοητευτικές ιστορίες της Aυτοκίνησης.

 

carhistory

.