Carhistory.gr Logo
  » portraits » Paolo Martin
Paolo Martin
portraits

Οι Michelotti, Bertone, Pininfarina και Ghia θα είχαν να μας πουν πολλά για τις ικανότητες αυτού του ανθρώπου, καθώς δημιούργησε για λογαριασμό τους σχήματα που άφησαν εποχή και πέρασαν στην Ιστορία.

Γεννημένος τον Μάιο του 1943 στο Τορίνο, ο Paolo Martin έκανε σπουδαία σταδιοδρομία στον σχεδιασμό αυτοκινήτων και όχι μόνο, αφού στο ενεργητικό του περιλαμβάνονται επίσης ταχύπλοα σκάφη και μοτοσικλέτες. Η λαμπερή διαδρομή του ξεκίνησε στο Studio Tecnico Michelotti το 1960, όπου και παρέμεινε μέχρι το 1967. Τη χρονιά εκείνη άρχισε τη συνεργασία του με την Carrozzeria Bertone, η οποία κράτησε μόλις ένα χρόνο, αφού το 1968 ανέλαβε επικεφαλής του τμήματος styling στο studio Pininfarina. Τέσσερα χρόνια αργότερα αποδέχτηκε την πρόταση του Alejandro De Tomaso για τη θέση του διευθυντή σχεδιασμού της Carrozzeria Ghia, την οποία διατήρησε ως το 1976. Σημαντικότερες εμπνεύσεις του είναι αναμφίβολα οι Dino Berlinetta Competizione, Ferrari Modulo concept, Fiat 130 Coupé, Rolls-Royce Camargue και Sigma Grand Prix. Όμως, έχει να επιδείξει και δεκάδες άλλες δημιουργίες, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζουμε το Fiat 128 Teenager, την Lancia Beta Montecarlo, το Peugeot 104 και το Triumph Spitfire, το οποίο υλοποίησε από κοινού με τον Giovanni Michelotti. Μετά την αποχώρησή του από την Ghia ίδρυσε το δικό του ανεξάρτητο γραφείο σχεδιασμού, με έδρα το Τορίνο, κερδίζοντας την εμπιστοσύνη διακεκριμένων πελατών (Fiat, Nissan, BMW, Subaru, Piaggio, Moto Guzzi, Gilera). Από το σύνολο του έργου του, εμείς θα σταθούμε περισσότερο στα Sigma Grand Prix και Ferrari Modulo της ιδιαίτερα παραγωγικής για εκείνον διετίας 1969-1970, όταν δεν ήταν ακόμη ούτε τριάντα χρονών... 

Sigma Grand Prix
Το επαναστατικό μονοθέσιο-πρόταση για την ασφάλεια των πιλότων της F1 εμφανίστηκε τον Μάρτιο του 1969, στο Σαλόνι της Γενεύης. Ουσιαστικά ήταν ένα πρωτότυπο, το οποίο δεν προοριζόταν να λάβει μέρος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Κτίστηκε σε συνεργασία με τον Pininfarina και την ετήσια έκδοση αυτοκινήτου Revue Automobile, με την υποστήριξη του Enzo Ferrari, της Fiat και της Mercedes. Το όνομά του επιλέχθηκε από το ομώνυμο concept ενός όμορφου sedan με συρόμενες πόρτες, που είχε παρουσιάσει ο οίκος Pininfarina το 1963, ενσωματώνοντας τις καλύτερες προδιαγραφές ασφαλείας της εποχής του. Το Sigma GP ήταν βασισμένο στην Ferrari 312, από την οποία δανειζόταν και τον τρίλιτρο V12 κινητήρα, απόδοσης 436 ίππων. Τα νέα πρότυπα ασφαλείας που έφερε το μονοθέσιο ήταν άφθονα. Μεταξύ αυτών συμπεριλαμβάνονταν μια κάψουλα επιβίωσης για τον πιλότο, δεξαμενές καυσίμου πολλαπλών στρώσεων κατασκευασμένες από πλαστικό υλικό και σύστημα αυτόματης πυρόσβεσης.


Ferrari Modulo
Οι στιλίστες της εποχής εκτιμούσαν ιδιαίτερα τα αγωνιστικά της Ferrari με τον κινητήρα στο κέντρο, καθώς στα πατώματά τους μπορούσαν να διαμορφώσουν με σχεδόν πλήρη σχεδιαστική ελευθερία μια σειρά από εντυπωσιακά και συχνά εκκεντρικά αμαξώματα. Η «Modulo» ήταν το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της κατηγορίας, κινούμενη από πλευράς εξωτερικής εμφάνισης στα συχνά δυσδιάκριτα όρια, μεταξύ του βιομηχανικού design και της ελεύθερης σχεδιαστικής σπουδής. Εξαιρετικά χαμηλή σε ύψος, είχε ως κυρίαρχο στοιχείο της το «canopy style», όπως ονομαζόταν η υιοθέτηση καλύπτρας ή θόλου που συμπεριλάμβανε σε ένα ενιαίο κομμάτι το παρμπρίζ, την οροφή και τις πόρτες. Ένα ακόμη διακριτικό της γνώρισμα, από τα περισσότερο σημαντικά, ήταν πως και οι τέσσερις τροχοί της καλύπτονταν κατά ένα μέρος από το πρωτοποριακό στη σύλληψή του αμάξωμα. Επίσης, στο κάλυμμα του κινητήρα της υπήρχαν 24 μεγάλες οπές, μέσα από τις οποίες μπορούσες να παρατηρήσεις όσο καλά ήθελες τον 5λιτρο V12 των 550 ίππων με το επιβλητικό παρουσιαστικό.

credits

Source & photos: cardesignnews.com, ruoteclassiche.quattroruote.it, vitadistile.com. Κείμενο: Σπύρος Χατήρας