Carhistory.gr Logo
  » microcars » Paul Vallée Chantecler
Paul Vallée Chantecler
microcars

Ήταν ένα από τα πιο αξιόλογα γαλλικά microcars της εποχής του, όμως δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει τον γερμανικό ανταγωνισμό στον στίβο των πωλήσεων. 

Ο Paul Vallée ήταν ένας άνθρωπος με καλές ιδέες, αρκετές από τις οποίες τόλμησε να αξιοποιήσει, έχοντας οικονομική στήριξη από την οικογένεια της γυναίκας του. Αμέσως μετά τον πόλεμο ανέλαβε την διεύθυνση μιας επιχείρησης μεταφορών, υποσχόμενος στους πελάτες του αυθημερόν παράδοση οικοσκευών και εμπορευμάτων. Όμως η αγάπη του για τον μηχανοκίνητο αθλητισμό τον οδήγησε να ασχοληθεί επαγγελματικά με αυτόν, ύστερα από τρεις συμμετοχές στις 24 heures du Mans, στις οποίες δεν κατάφερε να τερματίσει. Σύντομα σχημάτισε την αγωνιστική ομάδα «Ecurie France», στοχεύοντας να αποκομίσει σημαντικές διακρίσεις στα Grand Prix. To team συμμετείχε στις αναμετρήσεις της εποχής με τα αυτοκίνητα της Talbot-Lago, τα οποία πλαισιώνονταν συχνά με δύο «135S» της Delahaye. Η ομάδα του Paul, που την περίοδο 1947-1948 ήταν η ισχυρότερη της Γαλλίας, είχε την έδρα της στο παλιό εργοστάσιο κατασκευής κινητήρων μοτοσικλετών της Hemy. Από το cockpit των μονοθεσίων του παρέλασαν σπουδαίοι πιλότοι όπως ο Louis Chiron, o Yves Giraud Cabantous, o Louis Rosier, o Philippe Etancelin, o Guy Mairesse, o Jean Behra, o Charles Pozzi και ο Georges Grignard. Παρά ταύτα, το 1949 το ενδιαφέρον του για τους αγώνες εξασθένησε, με αποτέλεσμα η τελευταία μεγάλη επιτυχία της «Εcurie France» να είναι η νίκη του Louis Chiron στο Grand Prix της Reims με την Talbot-Lago T26C... 

Στο κυνήγι ενός φθηνού τρόπου μετακίνησης
Ο ανήσυχος Γάλλος ήταν ένας από τους πρώτους που πρόβλεψαν την ανάγκη για φθηνή μεταφορά στη μεταπολεμική Ευρώπη. Mεσούντος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου είχε αρχίσει να σχεδιάζει ένα scooter, πιστεύοντας ότι αυτό θα ήταν το τέλειο όχημα για όλους, μετά την λήξη των εχθροπραξιών. Το 1949 η νέα του εταιρεία, η SICRAF («Societe Industrielle de Construction et de Recherches Automobiles de France»), παρουσίασε το πρώτο τις δίκυκλο («S149») στην πίστα του Montlhery. Ωστόσο, το scooter της (δίχρονο, αρχικά με κινητήρες των 125 κ.εκ. της Aubier-Dunne και αργότερα των 175 κ.εκ. της Ydral) δεν σημείωσε εμπορική επιτυχία, έχοντας μεταξύ άλλων προβλήματα σταθερότητας και κακοφτιαγμένα πηρούνια. Ο επιτήδιος Paul, που κινδύνευε να χαρακτηριστεί ως ο άνθρωπος με τις μεγάλες ιδέες δίχως πρακτική αξία, έκανε τότε μια κίνηση-ματ: Ζήτησε από τους σχεδιαστές του να τροποποιήσουν το εμπρός άκρο του scooter, εγκαθιστώντας στη θέση αυτή ένα κιβωτιόσχημο χώρο φόρτωσης. Αυτό ήταν, το τρίτροχο πλέον όχημα έγινε το καλύτερο «εργαλείο» για τους παγωτατζήδες σε ολόκληρη τη Γαλλία. Σύντομα όμως, ο Vallée αντιλήφθηκε πως η επιτυχία του «Lastenroller» δεν του αρκούσε για να καθιερωθεί ως κατασκευαστής διτρόχων χαμηλού κόστους, πόσο μάλλον να ανταγωνιστεί καταξιωμένα scooter, όπως η Vespa και η Lambretta. Έτσι, το ενδιαφέρον του στράφηκε στα microcars, που την εποχή εκείνη γνώριζαν άνθηση σε όλη την Ευρώπη.

Chantecler
H oνομασία Chantecler (κόκκορας) χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Paul Vallee σε μια sport μοτοσικλέτα που παρουσίασε στο Σαλόνι των Παρισίων του 1952, ενώ στη συνέχεια το συμπαθές πτηνό έγινε το έμβλημα της αγωνιστικής ομάδας «Ecurie France». Ως συνήθεια που έγινε θεσμός, η ίδια ονομασία διατηρήθηκε και στο microcar του 1956. Όπως όλα σχεδόν τα microcars, έτσι και το Chantecler διέθετε διασκεδαστική εμφάνιση, με κοφτερή ουρά, αμάξωμα από fiberglass και εμπρός προφυλακτήρες από αλουμίνιο. Χτισμένο σε σωληνωτό πλαίσιο από ανοξείδωτο χάλυβα, έπαιρνε κίνηση από ένα δίχρονο μηχανικό σύνολο των 125 κ.εκ., τοποθετημένο πίσω. Αρχικά διέθετε ενιαίο κεντρικό προβολέα, μοιάζοντας με κύκλωπα, όμως οι νέοι κανονισμοί ασφαλείας έγιναν αιτία αυτός να δώσει τη θέση του σε ένα ζευγάρι στρογγυλά φωτιστικά σώματα. Το αυτοκίνητο ήταν εξοπλισμένο με ένα περίεργο σύστημα εκκίνησης (Gyrostarter) της Westinghouse. Με τις μέγιστες στροφές ο μοχλός έπεφτε ξαφνικά, εμπλέκοντας έναν συμπλέκτη συνδεδεμένο με τον κινητήρα και αναγκάζοντάς τον να περιστραφεί, ακριβώς όπως σε ένα αεροσκάφος. Στο εσωτερικό, το μάτι έπεφτε στο σχήματος «d» τιμόνι, που διαμορφώθηκε με αυτόν τον τρόπο για να εξυπηρετεί την επιβίβαση και την αποβίβαση του οδηγού.

Mόνο 200...
Η ανασυγκρότηση της Ευρώπης και η ανάγκη θεραπείας της από τις ολέθριες συνέπειες του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, ήταν ο κυριότερος λόγος του πρόσκαιρου εμπορικού «boom» των microcars, αλλά και της καθιέρωσης των scooters. Στην περίπτωση των πρώτων, η φθηνή μετακίνηση ενισχυόταν και από το γεγονός ότι σε τόσο χαμηλούς κυβισμούς η άδεια οδήγησης δεν ήταν απαραίτητη. Παράλληλα, για τα πολύ επιτυχημένα Citroen 2CV και Renault 4CV που εξέφραζαν τότε το χαμηλό κόστος κίνησης και χρήσης σε τέσσερις τροχούς, έπρεπε να μπεις σε λίστα αναμονής. Οπότε, γιατί να μην επιλέξεις ένα microcar σαν τον γαλλικό κόκκορα, που μπορούσε σε οριμένες περιπτώσεις να σε ταξιδέψει και με 75 χιλιόμετρα την ώρα; Bέβαια, τα ίδια επιχειρήματα ίσχυαν για όλα τα μοντέλα αυτής της κατηγορίας κι ο ανταγωνισμός μεταξύ τους ήταν πολύ σκληρός. Στην ευρωπαϊκή αγορά υπήρχαν ήδη η BMW Isetta, το Goggomobil, το Heinkel Kabine, το Fuldamobil και το Messerschmitt KR200, τα οποία -κακά τα ψέμματα- ήταν πολύ πιο ολοκληρωμένα ως προτάσεις. Το Chantecler δεν μπόρεσε να τα αντιμετωπίσει στον στίβο των πωλήσεων, με αποτέλεσμα να κατασκευαστεί μόνο σε 200 μονάδες, από τις οποίες στις ημέρες μας επιβιώνουν οι δέκα. Η αρχή του τέλους ήρθε τον Απρίλιο του 1957, με τον αιφνίδιο θάνατο της συζύγου του Paul Vallee από καρδιακή προσβολή. Λίγους μήνες αργότερα, η παραγωγή του λιλιπούτειου τρίτροχου αυτοκινήτου διακόπηκε οριστικά.

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

PAUL VALLEE CHANTECLER (1956-1958)
Αμάξωμα: fiberglass
Kινητήρας: δίχρονος μονοκύλινδρος της Ydral
Κυβισμός: 125 κ.εκ.
Ισχύς: 6 ίπποι
Ροπή: Nm στις σ.α.λ.
Μετάδοση κίνησης: στους εμπρός τροχούς
Κιβώτιο ταχυτήτων: χειροκίνητο 4 σχέσεων
Ανώτατη ταχύτητα: 75 χλμ./ώρα
Μήκος: 3.100 χλστ.
Πλάτος: 1.320 χλστ.
Aνάρτηση εμπρός: Niemann
Ανάρτηση πίσω: Niemann
Eλαστικά: 4.40 x 8
Περίοδος παραγωγής: 1956-1958
Μονάδες παραγωγής: 200

 

credits

Source: http://www.microcarmuseum.com, https://oppositelock.kinja.com. Photos: Darin Schnabel, RM Auctions. Kείμενο: Σπύρος Χατήρας