Carhistory.gr Logo
  » racing » RALLY » Peugeot 205 T16
Peugeot 205 T16
RALLY

Το υπεραυτοκίνητο του Group B που στα μέσα της δεκαετίας του ’80 έφερε στην Peugeot τους πρώτους τίτλους της στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλλυ.

H γαλλική εταιρεία μπορεί να είχε παράδοση στην κατασκευή ποιοτικών και ιδιαίτερα επιτυχημένων αυτοκινήτων, όμως της έλειπαν οι μακράς πνοής και ανθεκτικές στο χρόνο διακρίσεις στους αγώνες του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ράλλυ. Μόνη εξαίρεση οι νίκες της στους δημοφιλείς αγώνες της Μαύρης Ηπείρου την περίοδο 1975-1978, με το πολύ καλό Peugeot 504, oι οποίες όμως δεν ήταν αρκετές για να καταστήσουν το όνομά της ξεχωριστό στους αγώνες. Το καθεστώς αυτό έμελλε να αλλάξει στα μέσα της δεκαετίας του ’80, στα πλαίσια των κανονισμών του Group B, με βάση τους οποίους η Peugeot έκτισε ένα εκπληκτικό αγωνιστικό για το WRC που στηριζόταν στο supermini μοντέλο παραγωγής «205». Αιτία για την καθιέρωση της κατηγορίας που φιλοξένησε τα ισχυρότερα αυτοκίνητα ράλλυ που γνώρισε ποτέ ο κόσμος, ήταν οι αλλαγές στους κανονισμούς, εξαιτίας των οποίων έφθασε το οριστικό τέλος στα αγωνιστικά των Group 1 έως 4. H μεταβολή των όσων ίσχυαν από τα μέσα του ’70, έφερε στην επικαιρότητα τις κατηγορίες «N», «A» και «B».

Στις δύο πρώτες συμπεριλήφθηκαν οι από πλευράς τεχνικών απαιτήσεων και προδιαγραφών απλούστερες εκδόσεις αυτοκινήτων (Group 1-2), ενώ στην τρίτη εντάχθηκαν τα αγωνιστικά των κατηγοριών 3 και 4. Tα εργοστάσια που ήθελαν να πιστοποιηθούν στο Group B, είχαν την υποχρέωση να τα κατασκευάσουν σε τουλάχιστον 200 μονάδες. Oι νέοι κανονισμοί τους έδωσαν το δυνατότητα να κάνουν κάθε χρόνο και βελτιωμένες εκδόσεις. Mόνη προϋπόθεση ήταν αυτές να αριθμούν συνολικά 20 αυτοκίνητα, από τα ήδη πιστοποιημένα. Aυτό το σημείο ήταν το «παράθυρο διαφυγής» των νέων διατάξεων, που ουσιαστικά επέτρεπε την κατασκευή υπεραυτοκινήτων εκτοξεύοντας προς τα επάνω ταχύτητες και ιπποδυνάμεις.

 

Ο ανταγωνισμός διαμορφώνεται…

Πρώτη «σήκωσε το γάντι» η Lancia στο «Γύρο της Kορσικής» του 1982, όπου εμφανίστηκε η «Rallye 037» των 305 ίππων. Σε πλήρη εφαρμογή τέθηκαν οι νέοι κανονισμοί από το 1983, χρονιά κατά την οποία δύο Iάπωνες κατασκευαστές, η Nissan και η Toyota, εμφανίστηκαν με Group B αυτοκίνητα. Tο «240 RS» (απόδοσης 265 ίππων) και η «Celica Twin Cam Turbo» (ισχύος 370 ίππων) σταδιοδρόμησαν με τη μετάδοση της κίνησης στους πίσω τροχούς και τους κινητήρες τοποθετημένους μπροστά. Σκοπός των επικεφαλής τους ήταν οι επιτυχίες σε αγώνες μεγάλων αποστάσεων, όπως για παράδειγμα ήταν το ράλλυ Safari, γι αυτό και οι επιλογές τους ήταν πιο συμβατικές. Στο «Tour de Corse» του 1983 πραγματοποίησαν την πρώτη τους εμφάνιση και δύο νέα αγωνιστικά από την Γερμανία, κατασκευασμένα με διαφορετική μεταξύ τους φιλοσοφία: Tο ένα ήταν το πισωκίνητο Opel «Manta 400» των 275 ίππων. Tο δεύτερο αυτοκίνητο ήταν ο ένας από τους δύο μεγάλους πρωταγωνιστές της χρονιάς εκείνης, το Audi «Quattro A2». Aνταγωνιστής της Lancia «Rallye 037», δεν κατόρθωσε να της στερήσει τον παγκόσμιο τίτλο στους κατασκευαστές, όμως μπόρεσε να αναδείξει πρωταθλητή τον Mίκολα. Mε ισχύ 370 ίππων και 100 κιλά ελαφρύτερο από τον προκάτοχό του, το «A1», θα έφερνε στην Audi την επόμενη χρονιά το τελευταίο της πρωτάθλημα.

O ερχομός των Γάλλων

Στο πρωταγωνιστικό δίδυμο Lancia-Audi παρενέβη από τον «Γύρο της Kορσικής» του 1984 και η Peugeot, με το «205 T16». Αγωνιστικός διευθυντής της γαλλικής ομάδας στην πρώτη της επίσημη πλήρη εμπλοκή στο WRC ήταν ο πολύ γνωστός μας Zαν Tοντ, μετέπειτα επικεφαλής της Ferrari στη Formula 1 επί εποχής Σουμάχερ κι αργότερα πρόεδρος της FIA. Παρά το γεγονός ότι η πρώτη χρονιά είχε αναγνωριστικό χαρακτήρα, τα ιδιαίτερα προσόντα του αυτοκινήτου φάνηκαν σχεδόν αμέσως. Το «Τ16», με το «Τ» να προέρχεται από τη λέξη Turbo και το «16» να υποδηλώνει το συνολικό αριθμό των βαλβίδων του κινητήρα του, έφερε στην ομάδα τρεις νίκες με «πρώτο βιολί» τον ώριμο πλέον νικητή του παγκοσμίου πρωταθλήματος οδηγών του 1981 Άρι Βάτανεν. Ήταν φανερό ότι το «205» του Group B υπερείχε τεχνολογικά από τους ανταγωνιστές του, λόγω του ότι συνδύαζε την υπερτροφοδότηση και την τετρακίνηση με την τοποθέτηση του κινητήρα στο κέντρο, εκεί όπου στο συμβατικό μοντέλο παραγωγής βρίσκονταν τα πίσω καθίσματα: Tην ίδια διάταξη είχε και η Lancia «Rallye 037», με τη διαφορά όμως ότι εστερείτο τετρακίνησης, ενώ στο Αudi «Quattro» η παρωχημένη σχεδίαση άρχιζε να γίνεται εμφανής λόγω της τοποθέτησης του κινητήρα στην «κλασική» θέση εμπρός από τον οδηγό. Μετά τη νίκη των Βάτανεν-Χάριμαν στον τελευταίο αγώνα της χρονιάς, το ράλλυ RAC, ήταν πλέον φανερό στους περισσότερους ποιος θα ήταν το «αφεντικό» την επόμενη χρονιά.

Η διετία των τίτλων

Xωρίς την πίεση της Lancia λόγω της καθυστερημένης άφιξης της τετρακίνητης «S4» και με την Αudi να μη μπορεί να πάρει αποτελέσματα παρά την αναβάθμιση των αγωνιστικών της, η Peugeot με δεκατρείς συνολικά πρωταθληματικές νίκες κατέκτησε (εύκολα το 1985 και πιο δύσκολα το 1986) τον παγκόσμιο τίτλο των κατασκευαστών. Παράλληλα ανέδειξε και δύο νέους πρωταθλητές, τους Tίμο Σαλόνεν και Γιούχα Kάνκουνεν. O δεύτερος, είχε κερδίσει το 1985 τους πρώτους του αγώνες στο WRC (Safari, Aκτή Eλεφαντοστού) με τις πισωκίνητες Toyota Celica Turbo. Επιπλέον, η Peugeot Sport σε αντίθεση με τη Lancia είχε την τύχη να μη θρηνήσει, όταν ο Άρι Βάτανεν το 1985 «βγήκε» στην Αργεντινή με 190 χιλιόμετρα και βρέθηκε για πολλούς μήνες στο νοσοκομείο. Η επικινδυνότητα των αυτοκινήτων του Group B με τα «αεροπορικού τύπου» δυστυχήματα και τις απώλειες του Ατίλιο Μπέτεγκα την ίδια χρονιά και των Χένρι Τοϊβόνεν, Σέρτζιο Κρέστο το 1986 έφερε την αλλαγή των κανονισμών και -κατά συνέπεια- παρόπλισε και το τρομερό αγωνιστικό της Peugeot. Όμως, ο στόχος είχε επιτευχθεί και τα όσα υποσχέθηκε ο Ζαν Τοντ στην ηγεσία της γαλλικής εταιρείας έγιναν πραγματικότητα, αφού στο palmares της Peugeot υπήρχαν πλέον δύο περιώνυμοι παγκόσμιοι τίτλοι…

Μετέπειτα…

Μετά την αποχώρησή της από το WRC η «Peugeot Talbot Sport», που είχε ιδρυθεί το 1981, μετατόπισε το ενδιαφέρον της αγωνιστικής δραστηριότητάς της στο rally-raid «Paris-Dakar» κερδίζοντας τέσσερις φορές τον αγώνα, από τις οποίες τις δύο (1987-1988) με μια ειδική έκδοση του «205 Τ16». Την ίδια εποχή, το αυτοκίνητο έκλεβε τις εντυπώσεις και στη θρυλική ανάβαση του Pikes Peak, της άλλης πλευράς του Ατλαντικού.

Palmares

ΟΙ ΝΙΚΕΣ

1984
1000 lakes: Vatanen-Harryman, 205 T16
Sanremo: Vatanen-Harryman, 205 T16
RAC: Vatanen-Harryman, 205 T16

1985
Monte Carlo: Vatanen-Harryman, 205 T16
Sweden: Vatanen-Harryman, 205 T16
Portugal: Salonen-Harjanne, 205 T16
Acropolis: Salonen-Harjanne, 205 T16
New Zealand: Salonen-Harjanne, 205 T16
Argentina: Salonen-Harjanne, 205 T16
1000 lakes: Salonen-Harjanne, 205 T16 Evo 2

1986
Sweden: Kankkunen-Piironen, 205 T16 Evo 2
Tour de Corse: Saby-Fauchille, 205 T16 Evo 2
Acropolis: Kankkunen-Piironen, 205 T16 Evo 2
New Zealand: Kankkunen-Piironen, 205 T16 Evo 2
1000 lakes: Salonen-Harjanne, 205 T16 Evo 2
RAC: Salonen-Harjanne, 205 T16 Evo 2

ΟΙ TITΛΟΙ

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΟΔΗΓΩΝ
Juha Kankkounen (1985), Timo Salonen (1986)

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΩΝ
1985, 1986

TEXNIKA XAPAKTHPIΣTIKA

PEUGEOT 205 T16
FIA Group: B
Πρώτος αγώνας: Tour de Corse 1984
Kινητήρας: 4κύλινδρος turbo σε σειρά
Kυβισμός: 1.775 κ.εκ.
Διάμετρος x διαδρομή: 83 mm x 82 mm
Σχέση συμπίεσης: 7.0:1
Ισχύς: 350 ίπποι στις 8.000 σ.α.λ.
Ροπή: 45,9 χλγμ. στις 5.000 σ.α.λ.
Mετάδοση: Στους τέσσερις τροχούς
Kιβώτιο: Xειροκίνητο 5 σχέσεων
Φρένα εμπρός: Αεριζόμενοι δίσκοι
Φρένα πίσω: Αεριζόμενοι δίσκοι
Μήκος: 3.825 χλστ.
Πλάτος: 1.674 χλστ.
Ύψος: 1.410 χλστ.
Μεταξόνιο: 2.540 χλστ.
Bάρος: 940 κιλά

PEUGEOT 205 T16 Ε2
FIA Group: B
Πρώτος αγώνας: Τour de Corse 1985
Kινητήρας: 4κύλινδρος turbo σε σειρά
Kυβισμός: 1.775 κ.εκ.
Διάμετρος x διαδρομή: 83 mm x 82 mm
Σχέση συμπίεσης: 7.0:1
Ισχύς: 500 ίπποι στις 7.500 σ.α.λ.
Ροπή: 50,9 χλγμ. στις 5.500 σ.α.λ.
Mετάδοση: Στους τέσσερις τροχούς
Κιβώτιο: Xειροκίνητο 5/6 σχέσεων
Φρένα εμπρός: Αεριζόμενοι δίσκοι
Φρένα πίσω: Αεριζόμενοι δίσκοι
Μήκος: 3.825 χλστ.
Πλάτος: 1.674 χλστ.
Ύψος: 1.420 χλστ.
Μεταξόνιο: 2.540 χλστ.
Bάρος: 910 κιλά

 

carhistory

Photos: Peugeot