Carhistory.gr Logo
  » concept & prototypes » Pininfarina PF Sigma
Pininfarina PF Sigma
concept & prototypes

Το πρώτο λειτουργικό και όμορφο αυτοκίνητο με εφαρμοσμένες προδιαγραφές ασφαλείας, στο οποίο οφείλουμε πολλά...

Η έννοια του ασφαλούς αυτοκινήτου και η υλοποίησή της δεν ήταν κάτι καινοφανές στον κόσμο των τεσσάρων τροχών, καθώς προσπάθειες είχαν γίνει αρκετές, άλλες επιτυχημένες και άλλες όχι. Το μεγαλύτερο πρόβλημα, αν ήθελες να εφαρμόσεις πιστά όλες τις προδιαγραφές που είχες κατά νου, ήταν η εξωτερική εμφάνιση της δημιουργίας σου. Για να μπορεί η ιδέα σου κάποτε να υιοθετηθεί και να θεωρηθείς πρωτοπόρος, θα πρέπει το αισθητικό αποτέλεσμα να είναι ελκυστικό για το μελλούμενο αγοραστικό κοινό. Σε αυτόν τον τομέα απέτυχαν όλοι οι προηγούμενοι, από τον άσημο Αμερικανό ιερέα που εμπνεύστηκε το Αurora Safety Car ως τον πολύ Henry Ford με το Cornell Liberty του 1957: Και τα δύο αυτοκίνητα, παρά τα όσα νέα πρότειναν για την παθητική ασφάλεια, ήταν αληθινά εκτρώματα. Το πρώτο που σκεφτόσουν αντικρύζοντάς τα, ήταν να στρέψεις αλλού το βλέμμα σου και να μη τα κοιτάζεις.

Ο ανθρώπινος παράγοντας
Για το studio Pininfarina όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά, αφού προτού καταπιαστεί με το πολύ ευαίσθητο ζήτημα της προστασίας οδηγού και επιβατών από κάθε κίνδυνο, είχε παρουσιάσει αυτοκίνητα-επιτομή στην ομορφιά, σχεδόν ερωτεύσιμα και σε κάθε περίπτωση διαχρονικά. Ο ιταλικός οίκος έβαλε αυτή τη λογική στα ζητούμενά του από τις αρχές της δεκαετίας του '60 και αυτό που χρειαζόταν ήταν να παρακινηθεί από κάποιους που αποδειγμένα είχαν άποψη και γνώσεις. H ευτυχής συγκυρία ήταν ότι αυτό συνέβη, χάρις στις συντακτικές ομάδες δύο επιφανών αυτοκινητιστικών εκδόσεων, του μηνιαίου ιταλικού Quattroruote και του ετήσιου ελβετικού Automobile Revue. Σημαίνοντα ρόλο στον δημιουργικό προβληματισμό αυτής της ομάδας ανθρώπων έπαιξαν τα πορίσματα της Daimler-Benz από τα crash-test που διεξήγαγε για τα μοντέλα της, αλλά και τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας του δόκτορα Bela Barenyiho, που είχε εντρυφήσει με ευλάβεια στο θέμα. Φυσικά, υπήρχε και πρωταγωνιστής, που δεν ήταν άλλος από τον ιδρυτή του εκδοτικού οίκου Editoriale Domus και επικεφαλής του περιοδικού Quattroruote Gianni Mazzocchi, ο οποίος είχε μερικές πολύ καλές ιδέες. Όμως, για να τα λέμε όλα, η ομάδα που δούλεψε στο project χρησιμοποίησε και τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας που ανιδιοτελώς απελευθέρωσε ηιταλική, γερμανική, βρετανική και γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία.

Η λογική της ασφάλειας
Οι εργασίες για την υλοποίηση του ασφαλούς οχήματος κράτησαν τρία χρόνια, στα οποία μελετήθηκαν επισταμένα και τα στατιστικά στοιχεία από τα θανατηφόρα ατυχήματα στους ιταλικούς δρόμους. Στα τέλη του 1963 το αυτοκίνητο ήταν πλέον έτοιμο και ο δόκτορ Giorgio Colombo, που το παρουσίασε εκ μέρους του Pininfarina, είχε πολλά να πει. Αποσαφηνίζοντας τη λογική της ομάδας που το εξέλιξε, ο σεβαστός επιστήμων δήλωσε πως εφαρμόστηκαν όλα τα γνωστά χαρακτηριστικά ασφαλείας για την πρόληψη ατυχημάτων, την άμβλυνση των συνεπειών μιας ενδεχόμενης σύγκρουσης, την προστασία του εξωτερικού χώρου, καθώς και την φροντίδα του εσωτερικού για να προστατευθεί ο οδηγός και οι επιβάτες και τελικά να μειωθεί ο κίνδυνοςτραυματισμού τους. Κλείνοντας, ανέφερε πως μέσω της εφαρμογής μιας σειράς σημαντικώνπαραμέτρων ενεργητικής και παθητικής ασφάλειας ένα ασφαλές αυτοκίνητο δεν μπορεί να είναι άσχημο.

PF Sigma

Οι εξωτερικές διαστάσεις του αυτοκινήτου επιλέχθηκε να είναι ελαφρώς μεγαλύτερες από τα ευρωπαϊκά πρότυπα, ταυτόχρονα όμως μικρότερες από τις συνήθεις των ΗΠΑ, προκειμένου να είναι κατάλληλες για την παγκόσμια παραγωγή. Το PF Sigma, όπως ονομάστηκε, διέθετε αυτοφερόμενο αμάξωμα κατασκευασμένο από χάλυβα. Αυτό βέβαια δεν ήταν πρωτότυπο, καθώς τα καινοφανή στοιχεία που είχε σκοπό να αναδείξει δεν επικεντρώνονταν εκεί. Στο όχημα είχαν ενσωματωθεί δεκατέσσερα προηγμένα χαρακτηριστικά ασφάλειας, αν και το πρώτο που τραβούσε το μάτι ήταν οι μεγάλες συρόμενες πόρτες, για εύκολη πρόσβαση στα τέσσερα ατομικά καθίσματα. Όλες οι θέσεις ήταν μελετημένες και ανατομικές, ενώ διέθεταν προσκέφαλα, εκτός από το κάθισμα του οδηγού. Σημεία αγκύρωσης για τις ζώνες ασφαλείας είχαν τοποθετηθεί και στα τέσσερα καθίσματα, από τα οποία όμως έλειπαν οι ζώνες, αφού κατά τη γνώμη των ανθρώπων του γραφείου Pininfarina αυτές εντάσσονταν στον προαιρετικό εξοπλισμό (ήταν ακόμη νωρίς για να θεωρούνται αναπόσπαστο μέρος του αυτοκινήτου). Η καμπίνα των επιβατών ήταν άκαμπτη, ενώ εμπρός και πίσω υπήρχαν ζώνες ελεγχόμενης παραμόρφωσης, για να απορροφούν την κακή ενέργεια από μια ενδεχόμενη σύγκρουση. Ο κινητήρας και το σύστημα διεύθυνσης είχαν σχεδιαστεί έτσι ώστε να μην διεισδύουν στο διαμέρισμα επιβατών. Οι προφυλακτήρες ήταν στρογγυλεμένοι, αλλά και επενδυμένοι με καουτσούκ, για να αποσοβήσουν και εκείνοι ό,τι μπορούσαν. Σε περίπτωση σύγκρουσης το παρμπρίζ έπεφτε προς τα έξω, προστατεύοντας οδηγό και επιβάτες από οδυνηρά τραύματα στο πρόσωπο και στα μάτια, ενώ οι υαλοκαθαριστήρες ήταν ενσωματωμένοι στη βάση του. Τέλος, το αυτοκίνητο είχε ένα λαμπερό λευκό χρώμα, για να είναι πιο ορατό κατά τη διάρκεια της ημέρας και της νύχτας.

Σε όλα μέσα!

Ασφαλώς, το Pininfarina PF Sigma δεν επρόκειτο να μπει σε μαζική παραγωγή, αφού αποστολή του ήταν να προϊδεάσει για τα απαραίτητα στοιχεία ασφαλείας, με τα οποία θα έπρεπε να είναι εφοδιασμένο κάθε επιβατικό μοντέλο. Στις πέντε και πλέον δεκαετίες που μεσολάβησαν από τότε, εύκολα αντιλαμβανόμαστε πως με εξαίρεση τους αερόσακους έπεσε σε όλα μέσα...

carhistory

Κείμενο: Σπύρος Χατήρας. Φωτογραφίες: Pininfarina