Carhistory.gr Logo
  » america » Plymouth Barracuda
Plymouth Barracuda
america

Ήταν το πρώτο «pony car» της αγοράς των ΗΠΑ, κάνοντας το ντεμπούτο του δύο εβδομάδες νωρίτερα από τον «πρέσβη» του είδους, τη Mustang. Δε μπόρεσε να την αντιμετωπίσει στις πωλήσεις, ενώ επισκιάστηκε από το δίδυμο Camaro-Firebird. Aυτά όλα όμως δεν το εμπόδισαν να συμπεριλαμβάνεται σήμερα στα πιο εμβληματικά αμερικανικά αυτοκίνητα.

Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού και λίγο πριν τα μέσα της δεκαετίας του ’60, η απουσία νέων προτάσεων στο σχεδιασμό αυτοκινήτων από το στρατόπεδο των ντόπιων κατασκευαστών, ήταν εμφανής. Ελάχιστα χρόνια πριν, η Αμερική ζούσε τη χρυσή εποχή των cruisers με τις Cadillac Eldorado και τα συναφή προϊόντα, που ήταν μοντέλα με δική τους αισθητική και άποψη, πλην όμως απευθύνονταν σε κοινό με υψηλότερα βαλάντια. Έλειπε από την αγορά των ΗΠΑ ένα όχι τεραστίων διαστάσεων και εμπνευσμένο στην απλότητά του σχήμα, με επιδόσεις και ισχυρή sport προσωπικότητα, που να καλύπτει τις ανάγκες των υποψηφίων πελατών και που να μη χρειάζεται να διαθέσεις πολλές χιλιάδες δολάρια για να το αποκτήσεις.

Όμως, τον Απρίλιο του 1964, το κενό καλύφθηκε με δύο πολύ ενδιαφέρουσες προτάσεις, που εμφανίστηκαν στο κοινό με διαφορά δύο εβδομάδων μεταξύ τους: Επρόκειτο για τη μετέπειτα διάσημη Ford Mustang, που πήρε το όνομά της από την ομώνυμη ράτσα αλόγων της Βόρειας Αμερικής, αλλά και την κατά λίγες ημέρες προηγηθείσα Plymouth Barracuda.

Pony cars

Με αυτόν τον χαρακτηρισμό πέρασε στην κατασκευαστική ιστορία του αυτοκινήτου μια ομάδα δημοφιλών αμερικάνικων μοντέλων, που ξεχώριζαν για το στιλ και τις επιδόσεις τους, καθώς και για τις μικρές με βάση τα μεγέθη της αγοράς των ΗΠΑ διαστάσεις τους. Την αρχή έκαναν οι Plumouth Barracuda και Ford Mustang τον Απρίλιο του 1964. Στο δίδυμο αυτό προστέθηκαν αργότερα η Chevrolet Camaro, το Pontiac Firebird και η Mercury Cougar. H αποδοχή του κοινού στη συγκεκριμένη εμπορική κατηγορία έφερε σύντομα και άλλα μοντέλα, όπως για παράδειγμα το Javelin της American Motors και το Dodge Challenger. Η συμμετοχή των αυτοκινήτων του είδους στο αμερικανικό πρωτάθλημα Trans-Am αύξησε περαιτέρω την καταξίωσή τους, σε σημείο που η αγωνιστική περίοδος 1966-1972 να καταγραφεί στα χρονικά με τη φράση «The Pony Car Wars». Οι ταξινομήσεις τους ως ομάδα μοντέλων στις διάφορες πολιτείες των ΗΠΑ βρίσκονταν σε πολύ υψηλά επίπεδα, φθάνοντας έως και το 13% επί του συνόλου της αγοράς το 1967. Στην εντελώς διαφορετική Ευρώπη ως συγγενείς με τα pony cars κατασκευές μπορούν να θεωρηθούν η Toyota Celica πρώτης γενιάς και το Ford Capri.

A-body

Mε αυτήν την κωδικοποίηση πέρασε στην ιστορία η πλατφόρμα των μικρότερων (για τα μεγέθη της Αμερικής) πισωκίνητων μοντέλων του Chrysler Group. Παρέμεινε σε ενεργό δράση για 21 χρόνια, από το 1960 μέχρι το 1981. Τη χρησιμοποίησαν μεταξύ αρκετών άλλων επιτυχημένων στην αγορά αυτοκινήτων, μοντέλα όπως τα Valiant και Barracuda που παράγονταν με το εμπορικό σήμα της Plymouth, αλλά και τα εξίσου δημοφιλή Dartκαι Coronado της Dodge. Η πλατφόρμα A-body ήταν διαθέσιμη σε τέσσερα μήκη μεταξονίων (2.692, 2.705, 2.743 και 2.819 χιλιοστών).

Barracuda CV

Tο μοντέλο της Chrysler Corporation που κατασκεύαζε ο τομέας της Plymouth, κωδικοποιήθηκε λαμβάνοντας το όνομα ενός ικανότατου κυνηγού των θαλασσών. Αρχικά τα στελέχη της εταιρείας είχαν σκεφθεί να το αποκαλέσουν Panda, όμως το χαριτωμένο ζωάκι δεν παρέπεμπε σε αυτό που έπρεπε και η πρόταση αυτή –σοφά- απορρίφθηκε από τη διοίκηση. H πρώτη γενιά του, βασισμένη στο πάτωμα Α-body και τα μηχανικά μέρη του Valiant, ήταν διαθέσιμη με coupe αμάξωμα έως το 1966 και χαρακτηριζόταν από τη μεγάλη γυάλινη επιφάνεια που έφερε στο πίσω μέρος. Η δεύτερη γενιά, ριζικά επανασχεδιασμένη και με βάση της πάλι το Valiant, σταδιοδρόμησε από το 1967 έως το 1969 σε coupe, hatchback και convertible εκδόσεις. Ανεξαρτητοποιημένη πια από το Valiantη τρίτη γενιά, που βασίστηκε στο πάτωμα E-body, έμεινε στη γκάμα της Plymouth από το 1970 έως το 1974. Aπό τότε, το φόβητρο των ωκεανών απουσιάζει από το προσκήνιο. Το 1975 ετοιμάστηκαν δύο εντυπωσιακά concepts με αεροδυναμικό αμάξωμα, εμπνευσμένα από μια νέα σχεδιαστική φιλοσοφία, που η Chrysler είχε εφαρμόσει πρώτα στο «Superbird». Κανένα όμως δεν εξελίχθηκε σε μοντέλο παραγωγής, καθώς αμφότερα έπεσαν θύματα της πρώτης μεγάλης ενεργειακής κρίσης. Ακολούθησε μια σιωπή 30 και πλέον χρόνων γύρω από την ονομασία Barracuda. Το 2007 αναφέρθηκε πως υπάρχουν φήμες δυναμικής επιστροφής της ύστερα από δύο χρόνια, με το λογότυπο πια της Chrysler, αφού εκείνο της Plymouth έπαψε να χρησιμοποιείται το 2001. Όμως, το 2009 ήρθε κι έφυγε, δίχως τίποτε να συμβεί. Το θέμα «ζεστάθηκε» ξανά το 2012, ορίζοντας πλέον το 2014 σαν χρονιά παρουσίασης, με το εμπορικό σήμα της SRT. Μένει πλέον να δούμε, αν οι φήμες επαληθευτούν.

Η πρώτη γενιά

Στην πρώτη Barracuda, που διανεμήθηκε αρχικά ως Valiant Barracuda, δεν υπήρχαν και πολλά «επιθετικά» στοιχεία. Ήταν μια ήσυχη έκδοση coupe του Valiant, με πολύ ενδιαφέρουσα σχεδίαση στο πίσω μέρος, όπου ξεχώριζε η ενιαία γυάλινη επιφάνεια, η οποία κάλυπτε το μεγαλύτερο μέρος της κύρτωσης που επιλέχθηκε για την απόληξη του αυτοκινήτου. Βασικός κινητήρας ήταν ο 6κύλινδρος «170» των 2.8 λίτρων, που απέδιδε 101 ίππους. Κι αν ήταν αρκετός για τις δυναμικές νέες γυναίκες που ήθελαν χώρους και σύγχρονη σχεδίαση, στις οποίες έδωσε ιδιαίτερο βάρος η διαφημιστική καμπάνια του 1964, ήταν φανερό ότι δε μπορούσε να καλύψει τις περαιτέρω απαιτήσεις του ανδρικού κοινού. H επόμενη βαθμίδα ήταν το 6κύλινδρο σε σειρά μηχανικό σύνολο των 3.687 κ.εκ., που απέδιδε 145 ίππους και ήταν κωδικοποιημένο ως «225», αριθμός που όριζε τη χωρητικότητά του (όπως είναι γνωστό, στις ΗΠΑ μετρούν τους κινητήρες σε κυβικές ίντσες και όχι σε κυβικά εκατοστά). Ωστόσο, οι αγοραστές του μοντέλου προτίμησαν σε ποσοστό 90% τον V8 «273» των 180 ίππων. Αμφότεροι συνδυάζονταν με το χειροκίνητο κιβώτιο ταχυτήτων των τριών και των τεσσάρων σχέσεων, αλλά και με το αυτόματο «TorqueFlite» των τριών, ανάλογα με την επιλογή του πελάτη. Η πιο ολοκληρωμένη έκδοση της πρώτης γενιάς του μοντέλου, η Formula S, παρουσιάστηκε το 1965 και ήταν εφοδιασμένη με τον V8 «273 Commando» των 235 ίππων. Οι εντυπώσεις που άφησε στους Αμερικανούς δημοσιογράφους του Ειδικού Τύπου που την οδήγησαν ήταν πολύ καλές, καθώς όπως έγραψαν «με αυτόν τον κινητήρα η Barracuda δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από ένα ευρωπαϊκό σπορ αυτοκίνητο της κλάσης της, ούτε σε οδική συμπεριφορά, ούτε σε επιδόσεις». Η Formula S είχε διαφορετικές ρυθμίσεις στις αναρτήσεις από τις υπόλοιπες εκδόσεις, μεγαλύτερους τροχούς και δισκόφρενα στους εμπρός τροχούς. Φυσικά, είχε και δικά της λογότυπα. Λίγο πριν την λήξη της παραγωγής τους, οι πρώτες Barracuda απέκτησαν και κεντρική κονσόλα στο βασικό εξοπλισμό όλων των εκδόσεών τους.

KINHTHPEΣ
170: 6κύλινδρος σε σειρά, 101 ίπποι, 2.793 κ.εκ.
225: 6κύλινδρος σε σειρά, 145 ίπποι, 3.687 κ.εκ.
273: V8, 180 ίπποι, 4.474 κ.εκ.
273 Commando: V8, 235 ίπποι, 4.474 κ.εκ.

Η δεύτερη γενιά

Παρά το γεγονός ότι βασίστηκε και πάλι στο πάτωμα και στα μηχανικά μέρη του Valiant, η δεύτερη Barracuda είχε από σχεδιαστικής πλευράς τα «επιθετικά» στοιχεία που έλειπαν από την πρώτη. Το αποτέλεσμα αυτό ήταν προϊόν της σπουδαίας δουλειάς που έκανε η ομάδα των designers της Plymouth, υπό τις εντολές του στιλίστα της εταιρείας Dick McAdam. Η Chrysler αποφάσισε επίσης να αλλάξει και την εμπορική στρατηγική του μοντέλου, το οποίο διέθετε πλέον περισσότερες επιλογές αμαξωμάτων, πέραν της coupe. Oι προσθήκες των hardtopκαι convertible προτάσεων είχαν σκοπό να ισχυροποιήσουν στην αγορά το μοντέλο, έναντι του μεγαλύτερου ανταγωνιστή του, της Ford Mustang, που ήταν με διαφορά επικεφαλής στην «κούρσα» των πωλήσεων της κατηγορίας. Ωστόσο, η Barracuda είχε πια και νέους αντιπάλους στα καταστήματα των λιανικών πωλήσεων, αφού το 1967 ήταν η χρονιά που παρουσιάστηκαν επίσης η Camaro, το Firebirdκαι το Cougar. Η πρώτη είχε μάλιστα αντιγράψει αρκετά σχεδιαστικά στοιχεία από την hardtop έκδοση της Plymouth του αφιερώματός μας, όπως έλεγαν οι «κακές γλώσσες» εκείνων των ημερών. Από πλευράς κινητήρων χρησιμοποίησε επιπλέον των «225» και «273» τους 8κύλινδρους «318», «340», «383» και «440», όπως και τον περίφημο «426 Hemi» (σε πολύ περιορισμένες, όμως, μονάδες παραγωγής). Για να μπορέσουν να ταιριάξουν όλοι στο μέρος που τους αναλογούσε, χρειάστηκε οι τεχνικοί να κάνουν επεμβάσεις στην «A-body», μεγαλώνοντας τον χώρο του κινητήρα. Στον «383» τα κατάφεραν μεν, ωστόσο οι 325 ίπποι των μεγαλύτερων «Belvedere» και «Fury» περιορίστηκαν στους 280 για την Βarracuda. Το πάτωμα και τα μηχανικά μέρη της δεύτερης γενιάς δανειζόταν η τέταρτη του Dodge Dart, που παρουσιάστηκε περίπου την ίδια εποχή. 

ΚΙΝΗΤΗΡΕΣ

225: 6κύλινδρος σε σειρά, 145 ίπποι, 3.687 κ.εκ.
273: V8, 180 ίπποι, 4.474 κ.εκ.
318: V8, 230 ίπποι, 5.212 κ.εκ.
340: V8, 275 ίπποι, 5.572 κ.εκ.
383: V8, 280 ίπποι, 6.277 κ.εκ.
440: V8, 390 ίπποι, 7.212 κ.εκ.
426 Hemi: V8, 425 ίπποι, 6.982 κ.εκ.

Ε-body

H πλατφόρμα E-body χρησιμοποιήθηκε από την Chrysler Corporationγια 19 χρόνια (1970-1988), στηρίζοντας αρχικά το κτίσιμο των πισωκίνητων Plymouth Barracuda (με μεταξόνιο 2.743 χλστ.) και Dodge Challenger (με μεταξόνιο 2.794 χλστ.). Στις αρχές τις δεκαετίας του ’80 επιμηκύνθηκε όσο χρειαζόταν για να αποτελέσει το πάτωμα και προσθιοκίνητων μοντέλων του Group, όπως το Dodge 600, το Plymouth Caravelle και το Chrysler New Yorker.

Tρίτη γενιά

Το 1970 η Barracuda απέκτησε την πιο «αθλητική» φυσιογνωμία της κατασκευαστικής της σταδιοδρομίας. Η τρίτη γενιά, που το πρόγραμμα της παραγωγής της συμπεριλάμβανε μόνο coupe και convertible αμαξώματα, σχολιάστηκε από τις «κακές γλώσσες» ότι είχε αντιγράψει την Camaro ως προς το παρουσιαστικό της. Πριν λίγα χρόνια οι ίδιες έλεγαν ότι είχε συμβεί το αντίστροφο, όμως τελικά τα περισσότερα ανάλογα «συμβάντα» είναι φυσιολογικές περιπτώσεις διάδοσης λύσεων και ιδεών, τουλάχιστον στην βιομηχανία αυτοκινήτου. Ο στιλίστας John E. Herlitz, έχοντας στη διάθεσή του τη νέα πλατφόρμα «E-body» και απαλλαγμένος από τα διάφορα εξαρτήματα και μηχανικά μέρη του Valiant σχεδίασε ένα sport αυτοκίνητο, απόλυτα σύμφωνο με το πνεύμα της εποχής στην Αμερική. To Dodge Challenger πρώτης γενιάς βασίστηκε επίσης στην πλατφόρμα «Ε-Βody» της Chrysler, με τη διαφορά ότι είχε αυξημένο μεταξόνιο έναντι της Barracuda, για μεγαλύτερους εσωτερικούς χώρους. Το 1970 και το 1971 ήταν διαθέσιμες τρεις εκδόσεις του μοντέλου της Plymouth: Η «Base», η πλουσιότερη σε εξοπλισμό «Gran Coupe» και η sport«Cuda». To 1971 και για μικρό χρονικό διάστημα υπήρχε και μια έκδοση «Coupe», χαμηλότερων προδιαγραφών, συνδυασμένη με την τότε εμπορική πολιτική της Chrysler για πιο οικονομικά μοντέλα. Η μεγαλύτερων διαστάσεων πλατφόρμα έδωσε τον απαραίτητο χώρο για την πλήρη ανάπτυξη και των πιο υψηλού κυβισμού V8 κινητήρων, που «πνίγονταν» στην «A-body», αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο για ακόμη καλύτερες επιδόσεις. Αυτό όμως μόνο για λίγο, αφού οι αλλαγές που ήρθαν το 1972 στη νομοθεσία της ασφάλειας, της κυκλοφορίας και των εκπομπών καυσαερίων των αυτοκινήτων στις ΗΠΑ, άλλαξαν το σκηνικό. Όλοι οι κατασκευαστές έσπευσαν να εναρμονιστούν με αυτές, περιορίζοντας μεταξύ άλλων κυβισμούς και ιπποδυνάμεις. H Plymouth, βέβαια, δεν αποτελούσε την εξαίρεση. Στη βάση των κινητήρων εγκαταστάθηκε το 1971 ο 6κύλινδρος «198» των 125 ίππων, ενώ λίγο πριν τους περιορισμούς πρόλαβαν να κάνουν ακμαία την εμφάνισή τους τρεις νέες εκδοχές του V8, οι «383 Μagnum» και «440 Magnum», καθώς και ο «440 Six-Pack» των 390 ίππων. Νέοι χρωματισμοί με περίεργα ονόματα (Vitamin C, In-Violet, Sassy Grass Green, Moulin Rouge) εμπλούτισαν το μοντέλο, τονίζοντας έτσι τη νεανικότητά του. Η πρώτη παγκόσμια ενεργειακή κρίση που ενέσκηψε στις αρχές του 1973, αιφνιδίασε τους πάντες και άλλαξε το σκηνικό, όπως φυσικά και τη στρατηγική των κατασκευαστών. Η τέταρτη γενιά της Barracuda είχε δρομολογηθεί για το 1975, όμως η διαδοχή δεν έγινε ποτέ, αφού την ακύρωσαν τα νέα δεδομένα και οι δύσκολες οικονομικές συνθήκες που προέκυψαν από την πτώση των τζίρων. Η τελευταία Barracuda εξήλθε από τη μονάδα παραγωγής στις 1 Απριλίου 1974, ακριβώς δέκα χρόνια από την πρώτη εμφάνιση του μοντέλου.

ΚΙΝΗΤΗΡΕΣ
198: 6κύλινδρος επίπεδος, 125 ίπποι (1972: 100), 3.245 κ.εκ.
225: 6κύλινδρος επίπεδος, 145 ίπποι (1972: 110), 3.687 κ.εκ.
318: V8, 230 ίπποι (1971: 155, 1972: 150), 5.212 κ.εκ.
340: V8, 275 ίπποι (1971: 235, 1972: 240), 5.572 κ.εκ.
340: V8, 290 ίπποι (1970, ΑΑR Cuda), 5.572 κ.εκ.
360: V8, 245 ίπποι (1974), 5.900 κ.εκ.
383: V8, 330 ίπποι (1970), 6.277 κ.εκ.
383: V8, 290 ίπποι (1971: 275, 1971: 190), 6.277 κ.εκ.
383 Μagnum: V8, 335 ίπποι (1971: 300, 1971: 250), 6.277 κ.εκ.
440 Μagnum: V8, 375 ίπποι (1971: 370), 7.211 κ.εκ.
440 Six-Pack: V8, 390 ίπποι (1971: 385, 1971: 330), 7.211 κ.εκ.
426: V8 Hemi, 425 ίπποι (1971: 350), 6.982 κ.εκ.

Στους αγώνες…

Η Cuda επιλέχθηκε από την αγωνιστική ομάδα «All American Racers» του πρώην οδηγού της Formula 1 Dan Gurney για να λάβει μέρος στο πρωτάθλημα Trans-Am του 1970, με την επίσημη μάλιστα υποστήριξη της Plymouth. Το αυτοκίνητο κατάφερε να φτάσει με την ταχύτητά του σε τρεις pole positions, όμως δε νίκησε αγώνα, με καλύτερο αποτέλεσμά του τη δεύτερη θέση στο Road America. Η ευκαιρία της συμμετοχής έφερε στη γκάμα της Barracuda και μια ιδιαίτερη έκδοση δρόμου, την «AAR Cuda».

Τέσσερις Cuda με τον κινητήρα «426 Hemi» χρησιμοποιήθηκαν με επιτυχία από την Chrysler France, από το 1970 μέχρι το 1973, ενώ έφεραν και τίτλους (τρία πρωταθλήματα Group 1 στα circuits και ένα στις αναβάσεις). Η Barracuda χρησιμοποιήθηκε επίσης σε όλα τα τοπικά πρωταθλήματα των ΗΠΑ για περισσότερα από δέκα χρόνια, καθώς ήταν η καλύτερη επιλογή για πολλές ιδιωτικές ομάδες και ιδιώτες οδηγούς. Με τον «426 Ηemi» κάτω από το κάλυμμα του κινητήρα τους ήταν πολύ δύσκολο να τις αντιμετωπίσεις, ενώ κατάλληλα τροποποιημένες έγραψαν τη δική τους ιστορία στους ιδιαίτερα δημοφιλείς στην Αμερική αγώνες dragster.

ΒΑΣΙΚΑ ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

VALIANT BARRACUDA (1964)
Κινητήρας: 6κύλινδρος σε σειρά «170»
Κυβισμός: 2.793 κ.εκ.
Διάμετρος x διαδρομή: 86.4 mm x 79.4 mm
Σχέση συμπίεσης: 8.5:1
Μέγιστη ισχύς: 101 ίπποι στις 4.400 σ.α.λ.
Μέγιστη ροπή: 21,4 χλγμ. στις 2.400 σ.α.λ.
Κιβώτιο ταχυτήτων: χειροκίνητο 4 σχέσεων
Μετάδοση κίνησης: Στους πίσω τροχούς
Mήκος: 4.780 χλστ.
Πλάτος: 1.781 χλστ.
Ύψος: 1.359 χλστ.
Μεταξόνιο: 2.692 χλστ.
Mετατρόχιο εμπρός: 1.420 χλστ.
Μετατρόχιο πίσω: 1.412 χλστ.
Ελαστικά εμπρός: 6.50 x 13
Ελαστικά πίσω: 6.50 x 13


BARRACUDA S (1965)
Κινητήρας: V8 «273»
Κυβισμός: 4.492 κ.εκ.
Διάμετρος x διαδρομή: 92.2 mm x 84.1 mm
Σχέση συμπίεσης: 10.5:1
Μέγιστη ισχύς: 235 ίπποι στις 5.200 σ.α.λ.
Μέγιστη ροπή: 38,8 χλγμ. στις 4.000 σ.α.λ.
Κιβώτιο ταχυτήτων: χειροκίνητο 4 σχέσεων
Μετάδοση κίνησης: Στους πίσω τροχούς
Ανώτατη ταχύτητα: 190 χλμ/ώρα
0-100 χλμ/ώρα: 8,5 δλ.
Mήκος: 4.780 χλστ.
Πλάτος: 1.781 χλστ.
Μεταξόνιο: 2.692 χλστ.
Mετατρόχιο εμπρός: 1.438 χλστ.
Μετατρόχιο πίσω: 1.430 χλστ.
Βάρος: 1451 κιλά


AAR CUDA 340 (1970)
Κινητήρας: V8 «340»
Κυβισμός: 5.563 κ.εκ.
Διάμετρος x διαδρομή: 102.6 mm x 84 mm
Σχέση συμπίεσης: 10.5:1
Καρμπιρατέρ: 3 διπλά
Μέγιστη ισχύς: 290 ίπποι στις 5.000 σ.α.λ.
Μέγιστη ροπή: 40 χλγμ. στις 3.400 σ.α.λ.
Κιβώτιο ταχυτήτων: χειροκίνητο 4 σχέσεων
Μετάδοση κίνησης: Στους πίσω τροχούς
Ανώτατη ταχύτητα: 220 χλμ./ώρα
0-100 χλμ/ώρα: 6,2 δλ.
Mήκος: 4.742 χλστ.
Πλάτος: 1.902 χλστ.
Ύψος: 1.293 χλστ.
Μεταξόνιο: 2.743 χλστ.
Mετατρόχιο εμπρός: 1.516 χλστ.
Μετατρόχιο πίσω: 1.542 χλστ.
Ελαστικά εμπρός: E60 x 15
Ελαστικά πίσω: G60 x 15
Βάρος: 1.594 κιλά


BARRACUDA 440 (1970)
Κινητήρας: V8 «440»
Κυβισμός: 7.206 κ.εκ.
Μέγιστη ισχύς: 390 ίπποι στις 4.700 σ.α.λ.
Μέγιστη ροπή: 53,8 χλγμ. στις 3.200 σ.α.λ.
Κιβώτιο ταχυτήτων: αυτόματο TorqueFlite 3 σχέσεων
Μετάδοση κίνησης: Στους πίσω τροχούς
0-100 χλμ/ώρα: 5,8 δλ.
Mήκος: 4.743 χλστ.
Πλάτος: 1.899 χλστ.
Μεταξόνιο: 2.743 χλστ.
Mετατρόχιο εμπρός: 1.530 χλστ.
Μετατρόχιο πίσω: 1.543 χλστ.
Βάρος: 1597 κιλά  

carhistory

Photos: Chrysler, amcarguide.com