Carhistory.gr Logo
  » america » Plymouth XNR
Plymouth XNR
america

Σφηνοειδής και ασύμμετρη, αυτή η εξακύλινδρη one-off κατασκευή μπορούσε στις αρχές της δεκαετίας του '60 να φθάσει σε τελική ταχύτητα τα 150 μίλια την ώρα.

Στα τέλη της δεκαετίας του '40 η αχαλίνωτη μεταπολεμική ευφορία της Αμερικής βρήκε τρόπο να εκφραστεί και μέσα από τις αυτοκινητοβιομηχανίες του Detroit. Εμπνευσμένα από τα πρώτα αεριωθούμενα αεροσκάφη και τους πυραύλους, τα αυτοκίνητα που ανέλαβαν να εκφράσουν το αμερικανικό όνειρο αποτύπωσαν με το δικό τους τρόπο σχεδόν τα πάντα με το σχεδιασμό των αμαξωμάτων τους, αποκτώντας αργότερα έως και υποτυπώδη φτερά. Αυτό όμως δεν ίσχυε για όλους τους μεγάλους κατασκευαστικούς ομίλους, καθώς στην Chrysler Corporation εξακολουθούσε να επικρατεί νηφαλιότητα. Τα μοντέλα της διακρίνονταν για την αντοχή και την αξιοπιστία τους, χαρακτηρίζονταν όμως από συντηρητισμό με το καθαρό, ψηλό και τετράγωνο σχήμα που υιοθετούσαν στην πλειοψηφία τους. Ο Walter P. Chrysler βλέποντας το γενικότερο κλίμα να εκμοντερνίζεται, αλλά τις εταιρείες του να παραμένουν προσηλωμένες στο παρελθόν, παραπονείτο στους υφισταμένους του με το ιδιαίτερο ύφος που τον ξεχώριζε από τους υπόλοιπους ηγέτες της αγοράς: «Φτιάχνουμε αυτοκίνητα για να καθίσει κάποιος μέσα, όχι για να κατουρήσει πάνω τους», θέλοντας να υποδηλώσει πως τα μοντέλα της Chrysler είχαν τόσο ύψος, που με άνεση ένας άνδρας μπορούσε να κρυφτεί πίσω από μια κάθετη επιφάνειά τους και να κάνει την ανάγκη του χωρίς να γίνει αντιληπτός.



In action...

Η αντιστροφή της εικόνας των εταιρειών της Chrysler ξεκίνησε το 1949, τη χρονιά που διοργανώθηκε το πρώτο Motorama, στο οποίο η General Motors παρουσίασε ό,τι πιο προχωρημένο διέθετε. O άνθρωπος που κλήθηκε για να την κάνει πραγματικότητα ήταν ο αναγνωρισμένης αξίας σχεδιαστής Virgil Exner, με επιτυχημένη προϋπηρεσία στην Studebaker, αλλά και στο πλευρό του μεγάλου Harley Earl στη GM. Με τους Cliff Voss, Maury Baldwin και τη συνδρομή του Luigi Segre που δούλευε για την Ghia (το Chrysler Advanced Styling Group συνεργαζόταν με την ιταλική carrozzeria) ο Exner δημιούργησε μια σειρά προτάσεων και μοντέλων, που βοήθησαν όλες τις εταιρείες του ομίλου. Αντιπροσωπευτικά παραδείγματα ήταν το Chrysler K-310, το Chrysler d'Elegance και το DeSoto Adventurer, πριν έρθει η σειρά των μετέπειτα διαχρονικών 300 Series το 1955. Ο Εxner κατάφερε να δώσει το διαφορετικό και στην Plymouth, που μέχρι τότε είχε σχεδόν ταυτιστεί με τους πιο συντηρητικούς αγοραστές των αυτοκινήτων της Chrysler Corporation, επιμένοντας ως επί το πλείστον στις παραδοσιακές κατασκευές. Η εμφάνιση της Fury το 1956 σήμανε την ώρα του ανανεωτικού πνεύματος και γι αυτήν την εταιρεία, ανεβάζοντας παράλληλα και τις πωλήσεις της στην αμερικανική αγορά. Επόμενη πρόκληση ήταν η παρουσίαση και μιας sport πρότασης από την Plymouth, που θα εντυπωσίαζε με την τεχνολογία της και θα προετοίμαζε το κλίμα για την έλευση μιας σειράς ανάλογων μοντέλων με το λογότυπό της. O Exner αυτή τη φορά είχε στο μυαλό του κάτι πολύ τολμηρό, που μπορεί να μη βρήκε τελικά το δρόμο για την παραγωγή, όμως πρόσφερε πολλά στη νέα εικόνα που σχημάτισε ο κόσμος για την Plymouth. 

XNR

Ο Virgil εμπνεύστηκε το σχήμα του πειραματικού του αυτοκινήτου από τα μονοθέσια της Watson-Offy των 500 μιλίων της Ινδιανάπολης, ενώ για το κάθετο σταθερό πτερύγιο στο πίσω μέρος υπεύθυνη ήταν η Jaguar D-Type, που μονοπωλούσε μέχρι τότε τις νίκες στις 24 ώρες του Μαν. Τα αρχικά σκίτσα έγιναν την περίοδο 1958-1959 και σύντομα το πήλινο μοντέλο σε κλίμακα 3/8 εγκρίθηκε από τη διοίκηση της Chrysler. Κατόπιν χτίστηκε το πρωτότυπο πάνω σε ένα σασί της Plymouth Valiant και στη συνέχεια στάλθηκε στις εγκαταστάσεις της Ghia στο Τορίνο, για την τελική επεξεργασία του αμαξώματος σύμφωνα με τα κατασκευαστικά σχέδια της Chrysler. To Plymouth XNR παρουσιάστηκε επίσημα την άνοιξη του 1960, ξαφνιάζοντας το κοινό της Αμερικής με τα στοιχεία που έφερε στην επικαιρότητα. Το σφηνοειδές σχήμα του, σε συνδυασμό με την ασυμμετρία που διέτρεχε την αριστερή του πλευρά και το κάθετο πτερύγιο στην ουρά, προϊδέαζαν για κορυφαίες επιδόσεις. Άλλωστε, οι κατασκευαστές του είχαν δηλώσει πως μπορούσε να φτάσει σε τελική ταχύτητα τα 150 μίλια την ώρα (242 χλμ./ώρα) και αυτό ήταν αληθές, αφού στις δοκιμές που πραγματοποίησαν έφτασε τα 152. Υπεύθυνος για το αποτέλεσμα αυτό ήταν ο 6κύλινδρος σε σειρά κινητήρας Slant-Six των 170 κυβικών ιντσών (2.787 κυβικά εκατοστά) των 250 ίππων, καμωμένος με τις προδιαγραφές της δημοφιλούς αγωνιστικής κατηγορίας NASCAR.

O σταυρός που σχηματιζόταν στην απόληξη του πίσω προφυλακτήρα ήταν μια οπτική υπενθύμιση του ονόματος του αυτοκινήτου και ουσιαστικά ασύμμετρης φύσης. Ο οδηγός του καθόταν πίσω από ένα καμπύλο «προσωπικό» παρμπρίζ, ενώ ένα μικρότερο, πτυσσόμενο παρμπρίζ ήταν διαθέσιμο για την προστασία του επιβάτη, που καθόταν χαμηλότερα υπακούοντας στον σχεδιασμό, ο οποίος υιοθετήθηκε για να ελαχιστοποιήσει τις αρνητικές επιπτώσεις του ανέμου.

Virgil Exner: Με την XNR προσπάθησα να αποφύγω μια στατική και ογκώδη εμφάνιση. Στόχος μου ήταν να δημιουργηθεί μια χαριτωμένη μορφή, ενσωματωμένη στο αίσθημα της κίνησης. Για μένα, το σχήμα της σφήνας εκφράζει τη λειτουργία των αυτοκινήτων, διότι προσδίδει την αίσθηση της κατεύθυνσης.

 

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

PLYMOUTH XNR ONE-OFF CAR
Kινητήρας: 6κύλινδρος σε σειρά
Κυβισμός: 2.787 κ.εκ.
Διάμετρος x διαδρομή: 86.4 mm x 79.4 mm
Ισχύς: 250 ίπποι
Μετάδοση κίνησης: στους πίσω τροχούς
Κιβώτιο ταχυτήτων: χειροκίνητο 3 σχέσεων
Ανώτατη ταχύτητα: 244 χλμ/ώρα
Μήκος: 4.971 χλστ.
Πλάτος: 1.803 χλστ.
Ύψος: 1.092 χλστ.
Μεταξόνιο: 2.705 χλστ.

carhistory

Photos: Chrysler, Motortrend, Henry Ford Collections