Carhistory.gr Logo
  » america » Pontiac Club de Mer
Pontiac Club de Mer
america
Το οκτακύλινδρο αεροδυναμικό roadster που έκλεψε την παράσταση στην έκθεση «Motorama» της Νέας Υόρκης το 1956.

Η «General Motors Motorama» ήταν μια πολύ σημαντική έκθεση για τον κλάδο του αυτοκινήτου στην Αμερική, από το 1949 έως το 1961, που σταμάτησε να διοργανώνεται με αυτή τη μορφή. Για 12 χρόνια, στο «Waldorf Astoria» της Νew York αλλά και αλλού, ο κολοσσός της GM παρουσίαζε σε αυτήν ό,τι καινούργιο ετοίμαζαν οι εταιρείες της για τον χώρο των τεσσάρων τροχών. Μοντέλα παραγωγής, πειραματικά οχήματα και λαμπερά πρωτότυπα εμφανίζονταν εκεί για πρώτη φορά, εντυπωσιάζοντας το κοινό της άλλης πλευράς του Ατλαντικού και όχι μόνο. Ανάμεσά τους μεταξύ πολλών άλλων συμπεριλαμβάνονται οι Cadillac «Series 61-62» και η Cadillac «Debutante» (1950), η Buick «Wildcat», η Pontiac «La Parisienne», η Oldsmobile «Starfire» και η πρώτη γενιά της Chevrolet «Corvette» (1953), η Oldsmobile «F88» και η «Cutlass», η Chevrolet «Nomad» (1954), η Cadillac «Eldorado Brougham» (1955) και η Cadillac «Eldorado Biarritz convertible» (1958). Το 1961 το Motorama διεξήχθη για τελευταία φορά, παρουσιάζοντας τα εκθέματά του στη Νew York, στο San Francisco και στο Los Angeles. Υπολογίζεται ότι στα 12 χρόνια της διεξαγωγής του το επισκέφτηκαν συνολικά 11 εκατομμύρια άτομα, ενώ διάδοχός του θεωρείται η διεθνής έκθεση αυτοκινήτου της Νew York. Το 1956 η έκθεση διοργανώθηκε για έβδομη φορά και, όπως κάθε χρόνο, η GM παρουσίασε σε αυτήν ό,τι πιο τεχνολογικά προηγμένο διέθετε για να εκτοξεύσει τη φαντασία του κοινού της Αμερικής. Οι πιο ξεχωριστές κατασκευές της χρονιάς εκείνης ήταν η Buick «Centurion», η Oldsmobile «Golden Rocket» και η Pontiac «Club de Mer». Κι αφού στις δύο πρώτες έχουμε ήδη αναφερθεί στην ιστοσελίδα μας, σειρά για παρουσίαση έχει πλέον το δημιούργημα της Pontiac...

Σχεδιασμός
Ο σχεδιασμός του διθέσιου roadster «Club De Mer» (ή «ΧΡ-200» σύμφωνα με την επίσημη ονομασία του) προερχόταν κατά κύριο λόγο από τα αεριωθούμενα μαχητικά αεροσκάφη των ΗΠΑ, που είχαν εμφανιστεί μόλις λίγα χρόνια πριν. Υπεύθυνος για τη διαμόρφωση του αμαξώματός του ήταν ο επικεφαλής του «Pontiac Studio» Paul Gillian, που δούλευε υπό την επίβλεψη του ισχυρού άνδρα και αρχισχεδιαστή της General Motors Harley Earl. Το πρώτο που πρόσεχε κάποιος στο αυτοκίνητο ήταν οι ξεχωριστοί διάφανοι θόλοι για τον οδηγό και τον συνοδηγό, που υποκαθιστούσαν το ενιαίο παρμπρίζ, ιδέα που παρουσίασε με πιο ολοκληρωμένο τρόπο το πρωτότυπο Lincoln «Futura» του προηγούμενου έτους. Και αυτό δεν ήταν το μόνο, αφού στη συνέχεια τα βλέμματα έπεφταν στο ύψους μικρότερο του ενός μέτρου αμάξωμα από ανοξείδωτο χάλυβα, στους κρυμμένους προβολείς και στο ραχιαίο πτερύγιο του πίσω μέρους. Eκτός από αυτό, στις εξωτερικές επιφάνειες του αυτοκινήτου δεν υπήρχε σχεδόν καμία προεξοχή ή εσοχή οποιουδήποτε είδους, ενώ απουσίαζαν και οι προφυλακτήρες. Όποιος είχε επισκεφτεί την έκθεση «Motorama» δύο χρόνια πριν, μπορούσε χωρίς να χρειάζεται να είναι ιδιαίτερα παρατηρητικός να διακρίνει και τις στιλιστικές ομοιότητες με την Pontiac «Bonneville Special», που είχε εκτεθεί τότε στους φίλους των τεσσάρων τροχών. Συνολικά, για ακόμη μια φορά οι κατασκευές που προορίζονταν για την κατάρριψη του παγκόσμιου ρεκόρ ταχύτητας στην Bonneville Salt Flats της Πολιτείας της Utah, αποτέλεσαν ένα από τα στοιχεία έμπνευσης. H σχεδίαση του εσωτερικού, στο οποίο κυριαρχούσε το κόκκινο χρώμα, ήταν λιγότερο τολμηρή. Παρά ταύτα, αποσπούσε και εκείνη την προσοχή, με το τριάκτινο τιμόνι (επίσης ζωηρό κόκκινο) και τα τοποθετημένα ψηλά πίσω του στρογγυλά όργανα, στην κορυφή των οποίων κυριαρχούσε το ευμεγέθες ταχύμετρο. Όσο για τον οδηγό και τον επιβάτη, εισέρχονταν στο αυτοκίνητο με τον συνήθη συμβατικό και χωρίς ακρότητες τρόπο.

Μηχανικά μέρη
Το διαμέρισμα του κινητήρα φιλοξενούσε ένα ολοκαίνουργιο V8 μηχανικό σύνολο, χωρητικότητας 4.703 κυβικών εκατοστών και απόδοσης 300 ίππων, το οποίο κατά τις συνήθειες των αμερικανικών εταιρειών έφερε την ονομασία «Strato Streak». Την εποχή εκείνη ήταν το ισχυρότερο του ομίλου της General Motors, ενώ στη συνέχεια τροφοδότησε μεταξύ άλλων τα μοντέλα παραγωγής «Bonneville», «Grand Prix» και «GTO» της Pontiac. Για τη μετάδοση της κίνησης στους πίσω τροχούς φρόντιζε ένα επίσης νέο κιβώτιο ταχυτήτων, το οποίο χρησιμοποιήθηκε αργότερα στο μοντέλο «Tempest» του 1961. Τέλος, ο άκαμπτος πίσω άξονας ήταν τύπου De Dion, ενώ η ανάρτηση ήταν ανεξάρτητη.

Κill order...
Το μοναδικό «Club de Mer» είχε ένα ακόμη αδελφάκι, κατασκευασμένο υπό κλίμακα 1 προς 4, το οποίο ήταν εγκατεστημένο σε μόνιμη βάση στο Miami της Πολιτείας της Florida. Επίσης κατά τις συνήθειες της εποχής, η General Motors δεν ασχολήθηκε με την διατήρηση του πρωτοτύπου της, το οποίο καταστράφηκε κατόπιν εντολής της το 1958. Ασφαλώς όμως δεν πήγε χαμένο, αφού πολλά από τα σχεδιαστικά του στοιχεία κατέληξαν στις αγωνιστικές Chevrolet Corvette των επόμενων χρόνων.

ΒΑΣΙΚΑ ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

PONTIAC CLUB DE MER (1956)
Αμάξωμα: διθέσιο roadster
Σχεδιαστής: Paul Gillian
Kινητήρας: GM V8 Strato Streak
Κυβισμός: 4.703 κ.εκ.
Ισχύς: 300 ίπποι στις 5.100 σ.α.λ.
Ροπή: 447 Nm στις 2.600 σ.α.λ.
Μετάδοση κίνησης: στους πίσω τροχούς
Μήκος: 4.572 χλστ.
Ύψος: 975 χλστ.
Μεταξόνιο: 2.623 χλστ.
Περίοδος παραγωγής: 1956
Μονάδες παραγωγής: 1

credits

Κείμενο: Σπύρος Χατήρας