Carhistory.gr Logo
  » racing » SPEED » Rispal Barquette
Rispal Barquette
SPEED
Μια πολύ ενδιαφέρουσα one-off αγωνιστική έκδοση του δημοφιλέστατου στις αρχές της δεκαετίας του '50 Renault 4CV.

Το Renault «4CV», το πρώτο γαλλικό αυτοκίνητο που ξεπέρασε το ένα εκατομμύριο πωλήσεις, ήταν μια ιδέα που γεννήθηκε την εποχή του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, έχοντας παράδειγμα το «σκαθάρι» του Porsche. Το αρχικό πρωτότυπό του ολοκληρώθηκε το 1942, με τους σχεδιαστές Fernand Picard, Charles-Edmond Serre και Jean-Auguste Riolfo να είναι υπεύθυνοι για την εξέλιξή του. To «4CV» εμφανίστηκε για πρώτη φορά δημόσια το 1946 στο Παρίσι, στη διάρκεια της διεθνούς έκθεσης. Το εργοστάσιο τότε είχε ήδη μετονομαστεί και λεγόταν «Regie Renault», αφού στις 16 Ιανουαρίου 1945 τα γαλλικά δικαστήρια είχαν διατάξει την άμεση κατάσχεση των περιουσιακών στοιχείων του Louis Renault, μετατρέποντας το βιομηχανικό του συγκρότημα σε ιδιοκτησία του κράτους. Τον Αύγουστο του επόμενου χρόνου ξεκίνησε η μαζική παραγωγή του, αρχικά με υδρόψυκτο κινητήρα 747 κ.εκ. ισχύος 17 ίππων, που συνδυαζόταν με χειροκίνητο κιβώτιο ταχυτήτων των τριών σχέσεων. Με τον κινητήρα τοποθετημένο στον πίσω άξονα, το αυτοκίνητο ήταν ήδη από τα μέσα του 1949 το πιο δημοφιλές στη χώρα και με τις περισσότερες ταξινομήσεις, δικαιώνοντας έτσι το στόχο της επιδιωκόμενης καθιέρωσής του στη συνείδηση του κόσμου ως «λαϊκό αυτοκίνητο». Η επιτυχία του «Κατρ Σεβώ» συνέβαλε το 1956 στην έναρξη της παραγωγής του ίδιας φιλοσοφίας μοντέλου «Dauphine». Στον αγωνιστικό τομέα δεν τα κατάφερε άσχημα, κατορθώνοντας να νικήσει την κλάση του στις «24 ώρες» του Le Mans και στο Mille Miglia. Στις 4 Ιουνίου του 1961 το τελευταίο «4CV» εξήλθε από τη γραμμή παραγωγής, αριθμώντας συνολικά 1.105.547 μονάδες. 

Πηγή έμπνευσης
Το επιτυχημένο μικρό μοντέλο πόλης ήταν μια καλή και αξιόπιστη βάση για τη δημιουργία ιδιαίτερων και ως επί το πλείστον αποκλειστικών εκδόσεων, από ανεξάρτητους αμαξοποιούς. Το «4CV» αρίθμησε πέντε τέτοιες εκδόσεις, αρχής γενομένης από το αεροδυναμικό roadster «Tank Vernet Pairard» του 1953. Στη συνέχεια ακολούθησε το πολύ όμορφο «Autobleu Coupe», του οποίου το αμάξωμα σχεδιάστηκε στο Τορίνο από την Ghia, αλλά και το εξίσου ελκυστικό Cabriolet του οίκου «Brissonneau et Lotz» (1956). Ασφαλώς δεν πρέπει να ξεχνάμε και το διασημότερο όλων, το «A106», που βασίστηκε στην πλατφόρμα του «4CV» και αποτέλεσε την πρώτη συνεργασία μεταξύ του βελτιωτικού οίκου της Διέππης «Αlpine» του Jean Redele και του εργοστασίου της Renault. Για το τέλος, αφήσαμε αυτήν που σε αυτή τη φάση θα μας απασχολήσει περισσότερο, την Barquette του Raymond Rispal.

Μια μπαρκέτα διαφορετική από τις άλλες...
Ο άνθρωπος που κίνησε τα νήματα για την ύπαρξη αυτής της one-off κατασκευής, δεν ήταν άλλος από τον ικανότατο μηχανικό και μοτοσικλετιστή Raymond Rispal (1912-1999), που τη δεκαετία του '50 πέρασε από τους αγώνες των δύο τροχών σε εκείνους των τεσσάρων. Ως τεχνολογική βάση του αυτοκινήτου χρησιμοποιήθηκε το «4CV 1063», που ήταν η επίσημη έκδοση του εργοστασίου της Renault για τους αγώνες. Σε αυτήν υπήρχαν σημαντικές βελτιώσεις και αναβαθμίσεις, προκειμένου να ανταποκριθεί στο ρόλο της. Ο κινητήρας των 747 κυβικών εκατοστών απέδιδε 52 ίππους, το κιβώτιο ταχυτήτων διέθετε τέσσερις σχέσεις και η τελική ταχύτητα ξεπερνούσε τα 140 χιλιόμετρα την ώρα. Το αμάξωμα διαφοροποιήθηκε εντελώς και σε τίποτα δεν θύμιζε την καταγωγή του, ενώ πέρα από την απουσία οροφής ο οδηγός του καθόταν στην καλύτερη θέση, προς το κέντρο του αυτοκινήτου. Ο Rispal συμμετείχε με αυτό σε αρκετούς από τους αγώνες του 1954, πριν η μπαρκέτα μεταβληθεί για λόγους ασφαλείας σε μπερλινέτα, την επόμενη χρονιά. Στις ημέρες μας έχει πλέον αποκατασταθεί στην αρχική του μορφή και μπορείτε να το δείτε από κοντά στο μουσείο «Manoir de l'Automobile» του Loheac, στη γαλλική Βρετάνη.

credits

Source: histoirauto.eklablog.com, acso-classic.com. Photos: classic.cars.free.fr, hiveminer.com, auto-ancienne-a-votre-service.fr

Κείμενο: Σπύρος Χατήρας