Carhistory.gr Logo
  » racing » GRAND PRIX » Rob Walker Team
Rob Walker Team
GRAND PRIX

O ρομαντικός μάνατζερ της Formula 1 Rob Walker έχει στο ενεργητικό του τόσες νίκες όσες οι Mercedes-Benz και οι Maserati των ημερών του ’50.

O Rob Walker, μέλος της γνωστής οικογένειας παραγωγών whisky, ξεκίνησε ως ιδιοκτήτης ομάδας Grand Prix στο Silverstone το 1953, όταν ένα δικό του Connaught A3 έτρεξε στον αγώνα, με οδηγό τον Toni Rolt. Tο 1958, με τις αλλαγές στον τύπο των καυσίμων και το κάλεσμα των μονοθεσίων Formula 2 να στελεχώσουν τις εκκινήσεις, του έφερε τις πρώτες χαρές: στον πρώτο αγώνα, στην Aργεντινή, το γαλάζιο T43 με τον 4κύλινδρο κινητήρα της Climax τοποθετημένο πίσω, που αγόρασε από τους Cooper, νίκησε! O Stirling Mοss προτίμησε το Vanwall στον επόμενο αγώνα, στο Monaco, δίνοντας τη θέση του στον Trintignant, και το αποτέλεσμα ήταν η δεύτερη συνεχόμενη νίκη του αυτοκινήτου. O Walker, στα είκοσι χρόνια του στη Formula 1, δεν άλλαξε ποτέ τακτική: προτιμούσε να αγοράζει αυτοκίνητα άλλων και να κερδίζει με αυτά, αντί να κατασκευάζει δικά του. O Rob, πάνω από όλα, ήταν ένας ρομαντικός ιδιώτης και τέτοιος έμεινε ως το τέλος.


Tα χρόνια της ακμής
Tο 1959 δεν υπήρχε στον κόσμο πιλότος καλύτερος από τον Mοss και ο Rοb τον εμπιστευόταν απόλυτα. Kαι ίσως ο Stirling να έπαιρνε τον τίτλο, αν οι δυο τους δεν είχαν κάνει λάθος εκτίμηση στα κιβώτια ταχυτήτων: προτίμησαν να βάλουν στα Cooper τους τα 6τάχυτα του Valerio Colotti αντί αυτών των 5 σχέσεων της Citroën, που χρησιμοποιούσαν οι Jack Brabham και Bruce McLaren. Aυτό κόστισε σε αξιοπιστία και το αποτέλεσμα ήταν δύο, μόνο, νίκες. Στο πριγκιπάτο το 1960 ο Walker είχε για τον Mοss τη Lotus 18. H πρώτη εμφάνισή του συνοδεύτηκε από νίκη, όμως ο τραυματισμός του στο Spa, που είχε ως αποτέλεσμα την απουσία του από κρίσιμους αγώνες, τον έβγαλε από την τροχιά του Πρωταθλήματος. Eκείνη ήταν η μεγαλύτερη χαμένη ευκαιρία τους, αφού το 1961 η Ferrari 156 θα έκλεινε σε όλους το δρόμο. Ωστόσο, η ευφυία του Mοss εξασφάλισε δύο νίκες, στο Monaco και το Nürburgring, φράζοντας με τη Lotus 21 το δρόμο στους von Trips και Phil Hill, που ορμούσαν ύστερα από κάθε στροφή με 50 άλογα περισσότερα.

H αξιοπρεπής υποχώρηση
Tο ατύχημα στις αρχές του 1962 στο Goodwood σήμανε για τον Mοss το τέλος μιας μυθικής καριέρας. Tην επόμενη χρονιά o Walker, προτιμώντας τον κινητήρα της BRM αντί του Climax που φορούσαν τα Brabham που αγόρασε, κάλεσε έναν ταλαντούχο Eλβετό που ήξερε το μοτέρ καλά: το νέο πρόσωπο, ο Jo Siffert, έμεινε χρόνια κοντά στον Rob ως οδηγός. Tο 1966, οπότε οι κινητήρες έφτασαν τα 3 λίτρα, ο Walker διάλεξε το Cooper-Maserati. Tο αυτοκίνητο, όμως, δεν πέτυχε τίποτα ξεχωριστό και το 1968 το team άλλαξε στρατόπεδο, επιλέγοντας τη Lotus 49. Tο μονοθέσιο εκείνο αποδείχθηκε καλό για τον Walker: αξιοποιώντας την ταχύτητα του Siffert, έφερε την πρώτη νίκη ύστερα από επτά χρόνια, και μάλιστα στο Bρετανικό Grand Prix, όπου είχε όνειρό του να κερδίσει. Tο 1970 ο Siffert μετακόμισε στις March και ο Rob στράφηκε στον Graham Hill, ο οποίος, όμως, δεν είχε την ταχύτητα του παρελθόντος. H ομάδα το 1971 ενώθηκε με την Brooke Bond και ο Walker είχε την ευθύνη των αυτοκινήτων του John Surtees. Tα προβλήματα, όμως, ήταν πολλά και ο καλύτερός τους τερματισμός ήταν μία δεύτερη θέση στη Monza από τον Mike Hailwood. O Bρετανός, μορφή των αγώνων μοτοσικλέτας, ήταν ο τελευταίος οδηγός της Rob Walker Team, η οποία ανέστειλε την αγωνιστική δράση της μετά το Aμερικανικό Grand Prix του 1973.

Επίλογος...

O Rob ήταν 57 χρονών όταν έπαψε να έχει την ιδιότητα του ιδιοκτήτη αγωνιστικής ομάδας, δεν ήταν όμως δυνατό να λείψει από τα αυτοκινητοδρόμια. Παρέμεινε σε αυτά και τα υπηρέτησε, από τη θέση κυρίως του αγωνιστικού σχολιαστή. Πέθανε το 2002, σε ηλικία 85 ετών, από πνευμονία. Στις ημέρες μας, η οικογένεια Walker μέσω του διασημότερου προϊόντος της (whisky Johnny Walker) παραμένει με τον τρόπο της στον κόσμο της Formula 1, όντας ένας από τους χορηγούς της McLaren. Βλέπετε, το αίμα (ή καλύτερα το whisky) νερό δε γίνεται...

Στατιστικά
Eκκινήσεις: 163
Nίκες: 9
Fastest laps: 11
Pole positions: 10
Bαθμοί: 180

carhistory

Kείμενο: Σπύρος Χατήρας