Carhistory.gr Logo
  » lost names » Rosengart Ariette
Rosengart Ariette
lost names
Το τελευταίο μοντέλο της αξιόλογης παριζιάνικης εταιρείας Rosengart, που καταδικάστηκε εμπορικά εξαιτίας του αναιμικού και ξεπερασμένου κινητήρα του.

Η ιστορία αυτής της άγνωστης στους πολλούς γαλλικής εταιρείας ξεκίνησε το 1905, χρονιά ίδρυσής της από τον 24χρονο ταλαντούχο μηχανικό και επιχειρηματία Lucien Rosengart. Στα μέσα της δεκαετίας του '20, ο ιθύνων νους της «Automobiles Rosengart» διέκρινε την ευκαιρία της παραγωγής ενός πολύ μικρού αυτοκινήτου, που θα μπορούσε να καλύψει ένα σημαντικό τμήμα της αγοράς. Έτσι, απέκτησε την άδεια για την κατασκευή του αγγλικού Austin «7» και στη συνέχεια αγόρασε το παλιό εργοστάσιο της «Bellanger» στο 17ο διαμέρισμα του Παρισιού. Το 1927 στις βιομηχανικές εγκαταστάσεις της Boulevard de Dixmude ξεκίνησε η παραγωγή του μοντέλου «LR1», το οποίο εμφανίστηκε στην αγορά το 1928, ταυτόχρονα με το BMW «Dixi», που ήταν η γερμανική παραλλαγή του Austin «7». Το «LR1», που επιμελήθηκε ο σχεδιαστής-μηχανικός Jules Salomon, ήταν διαθέσιμο ως μοντέλο τριών θέσεων (δύο εμπρός και μία πίσω) και ως μικρών διαστάσεων φορτηγό. Διέθετε μανιατό της «Ducellier» και καρμπιρατέρ της Solex, ενώ η μίζα και το δυναμό είχαν ανατεθεί σε τοπικούς κατασκευαστές. Το 1929 εμφανίστηκε το «LR2», με ελαφρές αποκλίσεις από τη σχεδιαστική φιλοσοφία του «Seven», τάση που έγινε ακόμη πιο φανερή στο «LR4» που παρουσιάστηκε δύο χρόνια αργότερα. Η διαφοροποίηση από το δημοφιλές μοντέλο της Austin συνεχίστηκε τα επόμενα χρόνια με το «LR44» (1932), το «LR47» (1933) και τα «LR45-49» (1934). Η συνεργασία με το βρετανικό εργοστάσιο έληξε το 1936, με την είσοδο στην αγορά του «LR4 N2», ενώ ο οριστικός επίλογος αυτής της σύμπραξης γράφτηκε με το «LR42N» (1938). H σειρά των «LR», που έμεινε στη γκάμα της Rosengart μέχρι το 1939, διακρίθηκε για την αξιοπιστία της. O ισχυρός χαρακτήρας εκείνων των μοντέλων αποδείχτηκε από αρκετές δοκιμές σε μεγάλες αποστάσεις. Ένα αυτοκίνητο παραγωγής που οδηγούσε ο Francois Lecot κάλυψε 900 χιλιόμετρα την ημέρα για περισσότερο από τρεισήμισι μήνες, έως ότου έφτασε τα 100.000 χιλιόμετρα χωρίς κανένα σημαντικό πρόβλημα.

Από την Adler στο Supertraction
Στο ξεκίνημα της δεκαετίας του '30 η Rosengart συνεργάστηκε με την γερμανική Adler, παράγοντας κατόπιν αδείας τα μικρά προσθιοκίνητα μοντέλα «Trumpf» και «Trumpf Junior». Το 1937 έκανε ένα μεγάλο βήμα στο σύντομο πέρασμά της από την Αυτοκίνηση, παρουσιάζοντας το προσθιοκίνητο «Supertraction». Με αυτό ανταγωνίστηκε ορισμένα από τα μεγαλύτερα μοντέλα της γαλλικής αγοράς την εποχή εκείνη, όπως ήταν τα Peugeot «402» και Berliet «Dauphine». Όμως, το φιλόδοξο μοντέλο απέτυχε να πουλήσει σε επαρκείς αριθμούς, ώστε να δικαιολογηθεί και η σχετική επένδυση. Ήταν προφανές πως οι δυνητικοί αγοραστές είχαν συνδέσει την εικόνα της εταιρείας με τα μικρά αυτοκίνητα, στα οποία γνώριζε ικανοποιητική εμπορική επιτυχία, ωστόσο ήταν δύσκολο να αποδεχθούν ένα μεγάλο μοντέλο αξιώσεων με το λογότυπό της. Την ίδια περίοδο, οι οικονομικές δυσκολίες του ιδρυτή της, τον υποχρέωσαν να μεταβιβάσει την Rosengart σε ένα νέο επενδυτικό οργανισμό, την «Societe Industrielle de l'Ouest Parisien» (SIOP). Ατυχώς για τον ίδιο, η παραγωγή της «Supertraction» δεν ήταν ποτέ μεγάλη και το εργοστάσιο καταστράφηκε από τον γερμανικό στρατό στη διάρκεια της εισβολής των Nazi στη Γαλλία (1940). Η επιχείρηση κατάφερε να επιβιώσει από τη γερμανική κατοχή, χωρίς όμως να κατασκευάζει αυτοκίνητα, ενώ ο Lucien Rosengart κατέφυγε στις ΗΠΑ μέχρι τη λήξη του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου.

Δυό φορές «όχι»
Μετά τον πόλεμο ο Rosengart επέστρεψε στη Γαλλία και προσπάθησε να βοηθήσει την εταιρεία του να επανακάμψει, βασισμένος πλέον στην παραγωγή μικρών μοντέλων, με τα οποία γνώρισε επιτυχία στις δεκαετίες του '20 και του '30. Όμως, οι μεγάλοι κατασκευαστές της Γαλλίας καταπιάστηκαν επίσης με τα μικρά και οικονομικά αυτοκίνητα, αναγνωρίζοντας και εκείνοι πως αυτό χρειαζόταν μεταπολεμικά η χώρα. Όπως ήταν φυσικό, η μικρομεσαίου μεγέθους παριζιάνικη εταιρεία δεν μπορούσε να αντιπαρατεθεί με τις οικονομίες κλίμακας και τον όγκο των πωλήσεών τους, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα την οπισθοχώρησή της σε όλα τα επίπεδα. Το πρώτο της μοντέλο μετά τον πόλεμο ήταν το ελαφρύ φορτηγό «Vivor», που βασίστηκε στο «LR4» της δεκαετίας του '30. Η παραγωγή του δεν ήταν ποτέ ικανοποιητική, με το 1951 να είναι η καλύτερη χρονιά του (873 μονάδες). Δύο χρόνια αργότερα αποσύρθηκε, με την ετήσια στατιστική του να αριθμεί μόλις 373 μονάδες. Τον Οκτώβριο του 1946 η εταιρεία παρουσίασε το πρωτότυπο Rosengart «Super 5» στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού, με την συμμετοχή και του ίδιου του Lucien Rosengart. Παρά ταύτα, η υποστήριξη του «Super 5» από την «Societe Industrielle de l'Ouest Parisien» ήταν υποτονική. Ο προφανής λόγος για την στάση της ήταν ο αποκλεισμός του εργοστασίου από το «Σχέδιο Pons», που αντανακλούσε την πρόθεση της κυβέρνησης να δομήσει τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία, σύμφωνα με τις προτεραιότητες που υπήρχαν. Η εξαίρεση αυτή δημιούργησε μεγάλες δυσκολίες στην απόκτηση των απαραίτητων αδειών και υλικών. Λίγο αργότερα, ο Rosengart απέσυρε το ενδιαφέρον του από τον επιχειρηματικό όμιλο που λάμβανε τις αποφάσεις για το μέλλον της εταιρείας που ίδρυσε και σταδιακά αποχώρησε από το προσκήνιο. Το 1947 η Rosengart εμφανίστηκε ξανά στην έκθεση του Παρισιού, αυτή τη φορά με το μοντέλο «SuperTrahuit» (όπου το «tra» υποδήλωνε τη μετάδοση της κίνησης στους εμπρός τροχούς και το «huit» τον οκτακύλινδρο 4λιτρο κινητήρα της Mercury που χρησιμοποιούσε). Στόχος της εταιρείας ήταν να συμπεριληφθεί στο αναθεωρημένο «Σχέδιο Pons» ως κατασκευαστής πολυτελών αυτοκινήτων προς εξαγωγή, όπως η Delahaye-Delage, η Hotchkiss και η Talbot. Όμως, η κυβέρνηση και πάλι δεν πείστηκε...

Το τελευταίο Rosengart

Το Ariette παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού στα τέλη του 1951. Δίθυρο και τετραθέσιο, με μοντέρνο αμάξωμα σχεδιασμένο από τον Philippe Charbonneaux, έλαβε ευνοϊκά σχόλια από τον Ειδικό Τύπο της εποχής. Ωστόσο, το πρόβλημα ήταν ο αναιμικός και ξεπερασμένος κινητήρας του, που δεν άλλος από τον 4κύλινδρο σε σειρά των 747 κ.εκ. του Austin «7». Σε χρήση από το 1927, δεν μπορούσε να αποδώσει περισσότερους από 21 ίππους, οι οποίοι δεν ήταν αρκετοί για να κινήσουν αξιοπρεπώς το βάρους 720 κιλών τετρατάχυτο αυτοκίνητο. Το μειονέκτημα αυτό μεγιστοποιούσε και η υψηλή τιμή πώλησής του, η οποία ορίστηκε στα 668.000 γαλλικά φράγκα όταν στην αγορά υπήρχαν ήδη ελκυστικές προτάσεις, όπως το Renault «4CV» που κόστιζε 399.000 στη βασική του έκδοση. Έχοντας επίγνωση της μη ανταγωνιστικής τιμής του Ariette, στις αρχές του 1953 η εταιρεία εισήγαγε στη γκάμα της μια σπαρτιάτικη έκδοσή του, με την ονομασία «Artisane». Σε αυτήν δεν υπήρχαν πίσω καθίσματα, επενδύσεις χρωμίου και διακοσμητικά στοιχεία στους τροχούς, ενώ ήταν διαθέσιμη μόνο σε ένα σχεδόν σκοτεινό και αδιάφορο γκρι χρώμα. Και πάλι όμως το κόστος για τον αγοραστή έμεινε ψηλά, στα 599.000 φράγκα, οπότε η μείωση της τιμής πώλησης του μοντέλου κατά 10% δεν έφερε την άνοιξη. Τον προηγούμενο χρόνο είχε παρουσιαστεί και η station vagon έκδοση του Ariette, που αντικατέστησε το ανεπιτυχές «Vivor», η οποία ήταν 15 κιλά βαρύτερη από την επιβατική και μπορούσε να μεταφέρει φορτίο 500 κιλών.

Το τέλος...

Στα τέλη του 1952, η «Societe Industrielle de l'Ouest Parisien» αναγκάστηκε να προχωρήσει σε πτώχευση. Οι πύλες του εργοστασίου έκλεισαν, με την απώλεια 1.700 θέσεων εργασίας. Μετά από διαπραγματεύσεις με τραπεζίτες και άλλους πιστωτές, το εργοστάσιο λειτούργησε ξανά στις αρχές του 1953 και η παραγωγή του Ariette επαναλήφθηκε, με ρυθμό τεσσάρων περίπου αυτοκινήτων την ημέρα, αλλά και με σχέδια για ταχεία αύξηση αυτού του αριθμού. Όμως, τίποτε καλύτερο δεν μπορούσε να γίνει, αφού η τιμή του Ariette παρέμεινε απαγορευτική για ένα υψηλό επίπεδο πωλήσεων. Η εταιρεία έκλεισε οριστικά τις πύλες της το καλοκαίρι του 1955, αφού απέτυχε να ξεκινήσει ένα νέο μοντέλο, το «Sagaie», που επί της ουσίας ήταν ένα Ariette με ισχυρότερο κινητήρα.

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

ROSENGART ARIETTE LR4SA
Σχεδιαστής: Philippe Charbonneaux
Kινητήρας: 4κύλινδρος σε σειρά
Κυβισμός: 747 κ.εκ.
Διάμετρος x διαδρομή: 55.9 mm x 76.2 mm
Σχέση συμπίεσης: 6.8:1
Καρμπιρατέρ: 1 Solex
Ισχύς: 21,2 ίπποι στις 4.000 σ.α.λ.
Ροπή: 39 Nm στις 3.000 σ.α.λ.
Μετάδοση κίνησης: στους τροχούς
Κιβώτιο ταχυτήτων: χειροκίνητο 4 σχέσεων
Ανώτατη ταχύτητα: 95 χλμ./ώρα
Μέση κατανάλωση: 6,5 λτ./100 χλμ.
Μήκος: 3.900 χλστ.
Πλάτος: 1.480 χλστ.
Ύψος: 1.430 χλστ.
Μεταξόνιο: 2.250 χλστ.
Μετατρόχιο εμπρός: 1.200 χλστ.
Μετατρόχιο πίσω: 1.200 χλστ.
Ελαστικά: 145 x 400
Xωρητικότητα ρεζερβουάρ: 27 λίτρα
Βάρος: 720 κιλά
Περίοδος παραγωγής: 1951-1954

credits

Source & photos: club-l-rosengart-france.com, flickriver.com, picssr.com, hiveminer.com, auta5p.eu

Κείμενο: Σπύρος Χατήρας