Carhistory.gr Logo
  » portraits » Schlumpf brothers
Schlumpf brothers
portraits
O Fritz Schlumpf, Γάλλος ελβετικής καταγωγής και γεννημένος το 1906 στο Μιλάνο, προερχόταν από οικογένεια βιομηχάνων η οποία μετακόμισε στη Μιλούζ για μόνιμη εγκατάσταση, όταν εκείνος ήταν ακόμη δύο χρονών.

Από παιδί, είχε το όνειρο να αποκτήσει κάποτε μια δική του λαμπερή Bugatti. Η ζωή τα έφερε έτσι ώστε η επιθυμία του να γίνει πραγματικότητα, καθώς μαζί με τον αδελφό του Hans αποκόμισε μεγάλα κέρδη από την οικογενειακή επιχείρηση, όταν ήρθε η ώρα να αναλάβει τη διοίκησή της. Ως εργοδότης ο Fritz ήταν αυταρχικός, έχοντας και εμμονή με την πειθαρχία, παράλληλα όμως ήταν και αρκετά γενναιόδωρος με τους υπαλλήλους του: Τους έκανε δώρο ωραία ταξίδια ανά την Ευρώπη, τους έφτιαξε θέατρο για να παρακολουθούν παραστάσεις, ενώ έστελνε τις μέλλουσες μητέρες στο μαιευτήριο με το προσωπικό του αυτοκίνητο. Η πρώτη του Βugatti ήταν μια «Type 35Β», όμως ο καιρός που θα μπορούσε να ξεδιψάσει το πάθος του για τους αγώνες συμμετέχοντας σε αυτούς ως οδηγός, είχε πλέον παρέλθει. Έτσι, αμέσως μετά το τέλος του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου στράφηκε προς τη συλλογή αυτοκινήτων, μεταδίδοντας το πάθος αυτό και στον αδελφό του. Σύντομα η δραστηριότητά τους αυτή μεταβλήθηκε σε αληθινή μανία, καθώς πραγματοποιούσαν συνεχώς αγορές, πολλές φορές ξεπερνώντας τα όρια της υπερβολής. Το καλοκαίρι του 1960 απέκτησαν δέκα Βugatti, μεταξύ των οποίων δύο «Type 57S» και μια «Type 46» των πέντε λίτρων. Στο ίδιο χρονικό διάστημα αγόρασαν επίσης τρεις Rolls-Royce, δύο Hispano Suiza και ένα Tatra. Μέχρι να τελειώσει εκείνο το καλοκαίρι, είχαν προσθέσει στη συλλογή τους συνολικά 40 αυτοκίνητα. Σημαντική βοήθεια στις κινήσεις τους αυτές τους προσέφερε ο κ. Raffaelli, αντιπρόσωπος της Renault στη Μασσαλία και ιδιοκτήτης αρκετών Bugatti. Συχνά ο άνθρωπος αυτός έμενε έκπληκτος από τη συμπεριφορά του Fritz Schlumpf, που για να εξασφαλίσει το αυτοκίνητο που ήθελε, πλήρωνε και δέκα φορές παραπάνω την αξία του. Δεν έλειψαν βέβαια και οι απευθείας επαφές του Fritz με τους ιδιοκτήτες των εργοστασίων, οι οποίες ενίοτε κατέληγαν σε συμφωνία: Mε αυτό τον τρόπο αγόρασε δέκα αγωνιστικά αυτοκίνητα από τον Αmedeο Gordini, μερικά μονοθέσια της δεκαετίας του ’30 από τη Mercedes-Benz, αλλά και ένα από τη Ferrari. Aκόμη, ο Ελβετός πιλότος Jo Siffert του πούλησε τρεις Lotus, ενώ ευτυχή για εκείνον κατάληξη είχαν και οι επιστολές που έστειλε σε όλους τους ιδιοκτήτες Βugatti που ήταν καταγραμμένοι στο μητρώο της γαλλικής εταιρείας. Μόνο το 1962 αγόρασε 50 από αυτές, ενώ την άνοιξη του 1963 απέκτησε και 18 αυτοκίνητα από την προσωπική συλλογή του Ettore Bugatti. Οι προσφορές του έφτασαν μέχρι την Αμερική, από όπου παρέλαβε άλλα 30 αυτοκίνητα από ένα μανιώδη συλλέκτη.

Το μυστικό μουσείο

Σε μια απογραφή, που πραγματοποιήθηκε το 1967, το χαρτοφυλάκιο των αδελφών Schlumpf αριθμούσε συνολικά 105 Bugatti. Δύο χρόνια νωρίτερα, προκειμένου να διατηρήσουν με ασφάλεια και να αποκαταστήσουν από τεχνικής πλευράς τα αυτοκίνητά τους, μετέτρεψαν ένα από τα ελαιοτριβεία τους σε χώρο φύλαξής τους. Εννοείται βέβαια ότι για να γίνει αυτό έγιναν πολυάριθμες μετατροπές στο κτίριο, όπου γκρεμίστηκαν εσωτερικοί τοίχοι και τοποθετήθηκαν πλακάκια πολυτελείας. Παρά το πάθος τους, οι αδελφοί Schlumpf παρέμεναν πολύ μυστικοπαθείς σχετικά με τη συλλογή των αυτοκινήτων τους, που την επεδείκνυαν μόνο σε ελάχιστους και απολύτου εμπιστοσύνης επισκέπτες.

Στο μάτι του κυκλώνα

Από τις αρχές όμως της δεκαετίας του ’70 ο ευρωπαϊκός κλάδος της κλωστοϋφαντουργίας εισήλθε σε περίοδο κρίσης, μη μπορώντας να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τον αδυσώπητο ανταγωνισμό των ασιατικών εργοστασίων. Το γεγονός αυτό έπληξε και τα αδέλφια από τη Μιλούζ, που είχαν σχεδόν εξαντλήσει τη ρευστότητά τους εξαιτίας της μανίας τους να αγοράζουν συλλεκτικά αυτοκίνητα. Από εκεί και πέρα ήταν θέμα χρόνου να διαταραχθούν οι σχέσεις με τους υπαλλήλους και τους εργάτες τους, φθάνοντας έως τη ρήξη το 1971, που οργανώθηκαν οι πρώτες απεργίες. Η όλη κατάσταση ξεπέρασε κάθε έλεγχο όταν 400 απεργοί εισέβαλαν στο «μυστικό μουσείο» και συνειδητοποίησαν πλήρως για ποιο λόγο είχαν περιέλθει σε αυτή την τόσο δυσχερή θέση. Η –σε κάθε περίπτωση, δίκαιη- οργή τους υποχρέωσε την αστυνομία να παρέμβει και τα επεισόδια ήταν αδύνατο να αποφευχθούν. Ευτυχώς όμως, οι μόνες καταστροφές έγιναν σε κτιριακές εγκαταστάσεις, κυρίως στα τζάμια των παραθύρων. Η επιχείρηση κλωστοϋφαντουργίας συνέχισε να υφίσταται εν μέσω τρομερών οικονομικών προβλημάτων έως το Μάρτιο του 1977, οπότε οι αδελφοί Schlumpf αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα πάντα στην τύχη τους και να διαφύγουν σαν κυνηγημένοι στη γειτονική Ελβετία. Αμέσως οι εργαζόμενοι ξεκίνησαν απεργία, προκειμένου να περισώσουν ό,τι μπορούν από τα δικαιώματά τους, έχοντας και τη συμπαράσταση των κεντρικών συνδικαλιστικών οργάνων της χώρας.

Cite de l Automobile Mulhouse

Ξεκίνησαν πραγματοποιώντας καθιστικές διαμαρτυρίες, έξω από τα γραφεία της εταιρείας και το «μυστικό μουσείο». Τα συναισθήματά τους ήταν πολύ διχασμένα: Mέσα σε αυτό βρισκόταν ένας από τους κυριότερους λόγους της καταστροφής τους, όμως η συλλογή των αυτοκινήτων ήταν τόσο όμορφη και λαμπερή, που ουδείς διανοήθηκε να τη βλάψει ή έστω να την κατακερματίσει πουλώντας διάφορα από εδώ και από εκεί. Σύντομα, οι απεργοί αποφάσισαν να ανοίξουν τη συλλογή για το κοινό και μέσα σε δύο χρόνια την επισκέφτηκαν περισσότεροι από 800.000 επισκέπτες. Η αλήθεια είναι ότι το 1976 οι αδελφοί Schlumpf, προσπαθώντας να βρούν μια λύση στην επιχειρηματική τους περιπέτεια, προσπάθησαν να πουλήσουν ένα μέρος των αυτοκινήτων στο Βρετανό συλλέκτη Τοm Wheatcroft. Όμως, η γαλλική κυβέρνηση διέκοψε τη συναλλαγή, απαγορεύοντας την εξαγωγή τους από τη χώρα. Το 1979 οι εκκαθαριστές της πτώχευσης έδωσαν εντολή το κτίριο και το περιεχόμενό του να μεταβιβαστεί σε μια νέα εταιρεία διαχείρισης στην οποία θα συμμετείχαν ο δήμος της Μιλούζ, το περιφερειακό συμβούλιο της Αλσατίας, οι διοργανωτές της διεθνούς έκθεσης αυτοκινήτου των Παρισίων και το Automobile Club de France. Λίγο καιρό αργότερα η κυβέρνηση του Φρανσουά Μιτεράν κήρυξε τη συλλογή Schlumpf ως εθνική κληρονομιά και απαγόρευσε πλήρως τη διασπορά της: Άθελά τους, τα δύο αδέλφια είχαν δημιουργήσει ένα σύγχρονο μνημείο της Γαλλίας και ως τέτοιο λειτουργεί μέχρι και σήμερα, ανακαινισμένο πλήρως και διαθέσιμο στο κοινό από το Μάρτιο του 2000.

carhistory

Photos: Cite de l Automobile Mulhouse