Carhistory.gr Logo
  » concept & prototypes » Simca Fulgur
Simca Fulgur
concept & prototypes
Το εξωπραγματικό πρωτότυπο με τις ανεφάρμοστες ιδέες, που προσπάθησε να δει πενήντα χρόνια μπροστά...

Το Fulgur δεν ήταν ακριβώς μια πρωτοβουλία της Simca, καθώς η ιδέα έπεσε στο τραπέζι από το χιουμοριστικό γαλλο-βελγικό περιοδικό «Journal de Tintin», το οποίο κάλεσε τους ανά τον κόσμο κατασκευαστές να αναπτύξουν ένα πρωτότυπο αυτοκίνητο, που θα αντιπροσώπευε την αιχμή της τεχνολογίας στην είσοδο στη νέα χιλιετία (2000). Η Simca ήταν η μόνη εταιρεία που ανταποκρίθηκε, δίνοντας την ευκαιρία στον νεαρό σχεδιαστή Robert Opron (που δούλευε γι αυτήν από το 1952) να ξεδιπλώσει το πρώιμο ταλέντο του. Ο 26χρονος Γάλλος, συνεπαρμένος από την αεροδυναμική και με πλήρη ελευθερία κινήσεων, δημιούργησε ένα όχημα που συζητιέται ακόμα και σήμερα...

Flash στις εντυπώσεις
H «λάμψη», όπως θα αποδιδόταν στα ελληνικά η ονομασία Fulgur, κτίστηκε το 1958. Το μεγάλο κοινό την είδε για πρώτη φορά στις αρχές Μαρτίου του 1959, στη διεθνή έκθεση αυτοκινήτου της Γενεύης. Λίγους μήνες αργότερα ταξίδεψε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, δίνοντας το παρών στα auto shows της Νew York το 1960 και του Chicago το 1961. Ο κόσμος του αυτοκινήτου ασφαλώς εντυπωσιάστηκε, αν και ήταν συνηθισμένος να βλέπει μελλοντολογικές κατασκευές στην πρώτη εποχή των πυραύλων, ενώ και για την Société Industrielle de Méchanique et de Carrosserie Automobile (Simca) το όλο εγχείρημα ήταν μια πολύ καλή διαφήμιση.

Περί τίνος πρόκειται...
Το ενημερωτικό δελτίο του γαλλικού πρωτοτύπου ανέφερε μια σειρά από προηγμένες τεχνολογίες, που θα μπορούσαν να εφαρμοστούν στην αυγή του 21ου αιώνα, οι οποίες τότε ήταν απλά προτεινόμενες ή σε πειραματικό στάδιο. Στον εξωτερικό σχεδιασμό του Fulgur ο Opron εμπνεύστηκε από τα αεριωθούμενα μαχητικά αεροσκάφη της εποχής του, καθώς εκτός από τα σταθεροποιητικά πτερύγια υιοθέτησε για το όχημά του και τον θόλο, αντί μιας συμβατικής καμπίνας επιβατών (canopy style). Επιπλέον, «θωράκισε» το εσωτερικό με κλιματισμό και ηχομόνωση, αλλά και με ένα αντανακλαστικό πλαστικό υλικό για να αποφευχθεί η υπερθέρμανσή του. Τα άνετα και αναπαυτικά καθίσματα των επιβατών, ήταν ανακλινόμενα, για να διευκολύνουν την πρόσβαση στο αυτοκίνητο. Εμβαθύνοντας περαιτέρω στην τεχνολογία του ανακαλύπτουμε και ένα σύστημα αυτόνομης οδήγησης με φωνητικές εντολές, το οποίο υποστηριζόταν από αισθητήρες που ανίχνευαν την κατάσταση του δρόμου. Όμως, τα ακόμη πιο περίεργα ξεκινούσαν από την χρήση του στο δρόμο, αφού η «λάμψη» χρησιμοποιούσε κατά κύρια βάση τους δύο από τους τέσσερις τροχούς της και συγκεκριμένα τους πίσω, οι οποίοι ήταν και οι κινητήριοι. Oι εμπρόσθιοι τροχοί διέθεταν μικρότερες διαστάσεις από τους οπίσθιους και είχαν βοηθητικό χαρακτήρα, ενώ ακριβώς πίσω τους ήταν τοποθετημένα δύο γυροσκόπια, που ενεργοποιούνταν μετά τα 150 χιλιόμετρα την ώρα με τη συνδρομή των δύο πτερυγίων για να κρατήσουν σταθερό το εμπρός μέρος του οχήματος λίγο ψηλότερα από το οδόστρωμα (δε μπορούμε να ξέρουμε τί θα γινόταν στην περίπτωση μιας βίαιης επιβράδυνσης και πώς θα λειτουργούσε όλο αυτό, αν το προαναφερόμενο σύστημα δοκιμαζόταν σε πραγματικές συνθήκες). Οι «εφευρέσεις» δεν σταματούσαν εκεί, καθώς μεταξύ άλλων υπήρχε και ηλεκτρομαγνητική ανάρτηση, όμως αφήσαμε την πιο εντυπωσιακή (και την πιο ανεφάρμοστη) για το τέλος...

Ατομική ενέργεια;
Η πρόταση για το κινητήριο μηχανικό σύνολο του Fulgur ήταν μια από τις πιο απίστευτες στην ιστορία της Αυτοκίνησης, καθώς ένας μικρός... πυρηνικός αντιδραστήρας θα παρήγαγε αρκετή ενέργεια για να δώσει στο πρωτότυπο αυτονομία 5.000 χιλιομέτρων. Ακούγεται παλαβό, αλλά παρά το γεγονός ότι είχαν περάσει μόλις 13 χρόνια από τις βόμβες της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι, ο κόσμος δεν είχε αντιληφθεί τον τεράστιο κίνδυνο που διέτρεχε από ένα ατύχημα σε ειρηνική χρήση. Oι διαρροές του Three Mile Island (1979) και του Chernobyl (1986) ήταν ακόμη μακριά, ώστε να καταλάβει, μέχρι τότε μόνο θαύμαζε την απεριόριστη δύναμη αυτής της τεχνολογίας. Υποθετικά ρωτώντας, πόσες μικρές πόλες ενδεχομένως θα εξαφανίζονταν, αν η «λάμψη» εμπλεκόταν σε σοβαρό ατύχημα στο δρόμο; Για την περίσταση βέβαια, ώσπου να εγκατασταθεί ο αντιδραστήρας, ένα ηλεκτρικό μοτέρ που ήταν τοποθετημένο κοντά στον πίσω δεξιά τροχό είχε αναλάβει τα σχετικά...

Robert Opron
Για τον Γάλλο σχεδιαστή, που δούλεψε και δίπλα στον τεράστιο στιλίστα Flaminio Bertoni, το Fulgur ήταν ο πρώτος σημαντικός σταθμός της καριέρας του. Ακολούθησαν πολλές ακόμη μεγάλες στιγμές, καθώς ο Opron υπέγραψε δημιουργίες-ορόσημα για λογαριασμό της Citroen (SM, GS, αλλά και την CX που ψηφίστηκε ευρωπαϊκό αυτοκίνητο της χρονιάς το 1975). Νωρίτερα, είχε φέρει εις πέρας το πολύ επιτυχημένο facelift του σπουδαιότερου μοντέλου της ιστορίας της, της DS (Nouvelle Visage, 1967). Στα μέσα της δεκαετίας του '70 μετακινήθηκε στη Renault, ανανεώνοντας την εμφάνιση της Alpine A310 (1976) και συνεχίζοντας τον δρόμο της προσωπικής του δόξας με τα Fuego (1980), «9» (1981, ευρωπαϊκό αυτοκίνητο της χρονιάς 1982), «11» (1983) και «25» (1984). Τέλος, οι δικές του πινελιές έδωσαν ζωή και στην Alfa Romeo SZ (1989). O Robert Opron θεωρείται από τους ειδικούς της Aυτοκίνησης ένας από τους 25 καλύτερους designers του 20ου αιώνα.

carhistory

Kείμενο: Σπύρος Χατήρας