Carhistory.gr Logo
  » lost names » Standard 10
Standard 10
lost names

Με τον κωδικό αριθμό 10 σταδιοδρόμησαν στην αγορά αρκετά μικρά μοντέλα, που παράγονταν από την British Standard Motor Company μεταξύ των ετών 1906 και 1961.

Η συγκεκριμένη ονομασία ήταν μια αναφορά στη φορολογική ιπποδύναμη του αυτοκινήτου, σε συνάρτηση με το εμβαδόν της επιφάνειας των εμβόλων. Το σύστημα αυτό κρίθηκε γρήγορα παρωχημένο ως εκτίμηση της ισχύος που παραγόταν από τον κινητήρα, αλλά συνέχισε να βρίσκεται σε κρίση ως τρόπος φορολογικού χαρακτηρισμού των αυτοκινήτων. Το πρώτο Ten ήταν ένα πειραματικό μοντέλο του 1906, με δικύλινδρο μηχανικό σύνολο, απόδοσης 10 ίππων. To χρονολογικά μοντέλο με αυτό το όνομα κυκλοφόρησε σε μια πολύ δύσκολη περίοδο για την Ευρώπη, κατά την οποία ένα μεγάλο μέρος της γηραιάς ηπείρου έγινε το θέατρο των πολύνεκρων μαχών του πρώτου παγκοσμίου πολέμου (1914-1919). Το Standard Ten επέστρεψε στην αγορά το 1934, για να αντικατασταθεί τρία χρόνια αργότερα από το Flying Ten, του οποίου η παραγωγή διεκόπη λόγω της έναρξης του πολέμου εναντίον των Ναζί. Το 1954 το 10 γύρισε ξανά στην επικαιρότητα με ένα ακόμη μοντέλο, που το 1957 συμπληρώθηκε από μια έκδοση με την ονομασία Pennant. Το 1961 το μοντέλο πέρασε οριστικά στην ιστορία, με τη βοήθεια και των νέων εμπορικών συσχετισμών στην αγορά της Αγγλίας, αντικαθιστούμενο από το Herald της Standard-Triumph Company.

H τελευταία γενιά
Το 1954 το Ten πραγματοποίησε την τελευταία του δυναμική επιστροφή στην αγορά της Μεγάλης Βρετανίας, με κινητήρα μεγαλύτερης χωρητικότητας και καλύτερα εξοπλισμένο από το Standard Eight, με το οποίο μοιραζόταν το πλαίσιο και τη μετάδοση. Η station-wagon έκδοση του αυτοκινήτου, γνωστή ως Companion, παρουσιάστηκε τον Ιούνιο του 1955. Το ξεχωριστό στην περίπτωσή της ήταν η προσθήκη δύο θυρών για τους πίσω επιβάτες, επιλογή που μέχρι τότε δεν υπήρχε στην κατασκευαστική ιστορία του Μεγάλου Νησιού, όπου όλα τα estate μοντέλα ήταν δίθυρα. Αυτό έκανε την αντίστοιχη έκδοση του 10 να υπερτερεί έναντι των βασικών αντιπάλων της, του Ford Squire και του Hillman Husky, που είχαν δυό πόρτες λιγότερες. Την ίδια χρονιά το μοντέλο έζησε και μια μεγάλη αγωνιστική επιτυχία, όταν ένα Ten με saloon αμάξωμα και προετοιμασμένο από το εργοστάσιο κέρδισε το rally RAC, με πλήρωμα τους Jimmy Ray και Brian Horrocks. Ένας μικρός αριθμός από αριστεροτίμονα Tens εξήχθησαν στην αγορά των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, όπου και πουλήθηκαν ως Triumph TR-10. Στις Σκανδιναβικές χώρες το αυτοκίνητο διανεμόταν ως Standard Vanguard Junior, ενώ στην Αυστραλία ήταν γνωστό ως Cadet. Ένα Ten saloon δοκιμάστηκε το 1954 από το βρετανικό περιοδικό The Motor και οι μετρήσεις που του έγιναν έδειξαν πως μπορούσε να επιταχύνει από στάση έως τα 97 χιλιόμετρα την ώρα σε 38,3 δευτερόλεπτα και να αναπτύξει τελική ταχύτητα 111 χιλιομέτρων την ώρα. Η μέση κατανάλωσή του σε καύσιμο ανερχόταν στα 8,2 λίτρα ανά 100 χιλιόμετρα, ενώ η τιμή αγοράς του έφτανε τις 580 λίρες Αγγλίας, συμπεριλαμβανομένων των φόρων. Η συνολική του παραγωγή, από τον Μάιο του 1954 έως το σωτήριο έτος 1960, ανήλθε σε 172.500 μονάδες.

Pennant
Toν Οκτώβριο του 1957 έκανε την είσοδό της στην αγορά μια διαφορετική έκδοση του Standard Ten, στην οποία αυτό που ξεχώριζε περισσότερο ήταν τα πτερύγια της ουράς του, αλλά και το γεγονός ότι ο υποψήφιος αγοραστής του μπορούσε να το αποκτήσει και με διχρωμία αν ξόδευε κάτι παραπάνω. Η ισχύς του κινητήρα αυξήθηκε στους 37 ίππους και ένα overdrive κιβώτιο ταχυτήτων προσφέρθηκε ως προαιρετική επιλογή. Στον εξοπλισμό του συμπεριλαμβανόταν επίσης το ραδιόφωνο, το σύστημα θέρμανσης και η δερμάτινη ταπετσαρία. Το 1958 το περιοδικό The Motor δοκίμασε και αυτό το μοντέλο, μετρώντας τις επιδόσεις του. Σύμφωνα με τα συμπεράσματά του, το Pennant επιτάχυνε από στάση έως τα 97 χιλιόμετρα την ώρα σε 35,3 δευτερόλεπτα, αναπτύσσοντας τελική ταχύτητα 113 χιλιόμετρα την ώρα και καταναλώνοντας κατά μέσο όρο 7,03 λίτρα ανά 100 χιλιόμετρα. Το Standard Ten με τα πτερύγια κόστιζε 728 λίρες Αγγλίας, συμπεριλαμβανομένων των φόρων, οι οποίοι ανέρχονταν σε 243 λίρες Αγγλίας. Η συνολική παραγωγή του αυτοκινήτου αρίθμησε 42.910 μονάδες.

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

STANDARD TEN (1954)
Kινητήρας: 4κύλινδρος σε σειρά
Κυβισμός: 948 κ.εκ.
Διάμετρος x διαδρομή: 63 mm x 76 mm
Σχέση συμπίεσης: 7.5:1
Καρμπιρατέρ: 1 Solex
Ισχύς: 35 ίπποι στις 4.500 σ.α.λ.
Ροπή: 6,6 χλγμ. στις 2.500 σ.α.λ.
Μετάδοση κίνησης: στους πίσω τροχούς
Κιβώτιο ταχυτήτων: χειροκίνητο 5 σχέσεων
Ανώτατη ταχύτητα: 111 χλμ/ώρα
0-97 χλμ./ώρα: 38,3 δλ.
Μήκος: 3.683 χλστ.
Πλάτος: 1.473 χλστ.
Ύψος: 1.524 χλστ.
Μεταξόνιο: 2.134 χλστ.
Μετατρόχιο εμπρός: 1.232 χλστ.
Μετατρόχιο πίσω: 1.232 χλστ.
Βάρος: 762 κιλά

carhistory

Kείμενο: Σπύρος Χατήρας