Carhistory.gr Logo
  » racing » ENDURANCE » Targa Florio
Targa Florio
ENDURANCE

Γοήτευσε ως αγώνας για περισσότερα από 70 χρόνια, αποκτώντας μεγάλη φήμη όχι μόνο στην Ιταλία, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο.

Δέκα γύροι των 72 χιλιομέτρων ήταν ό,τι δυσκολότερο και πιο απαιτητικό κάποτε για έναν οδηγό, ενώ γι αυτή την ιδιαίτερη αναμέτρηση κινητοποιούνταν επί μήνες σύσσωμες οι αγωνιστικές ομάδες, προκειμένου να προετοιμάσουν όσο γίνεται καλύτερα τα αυτοκίνητά τους.

Μπορεί οι τίτλοι τέλους για το Targa Florio να έπεσαν στα μέσα της δεκαετίας του ’70, εξαιτίας και της παγκόσμιας ενεργειακής κρίσης που οδήγησε την Αυτοκίνηση σε άλλους πλέον δρόμους, όμως το «άρωμα» του αγώνα παραμένει ζωντανό έως και τις ημέρες μας…



Τα πρώτα χρόνια

Ο «πατέρας» του αγώνα Βισέντσο Φλόριο (1883-1958), γόνος αριστοκρατικής οικογένειας με μεγάλη περιουσία, ενθουσιάστηκε από πολύ νεαρή ηλικία με τη -νέα ακόμη τότε- εφεύρεση του αυτοκινήτου. Στα τελευταία χρόνια του 19ου αιώνα ήταν ένας από τους ελάχιστους που είχε δικό του τετράτροχο στη Σικελία. Η γνωριμία του με τον «πιονέρο» οδηγό Φελίτσε Ναζάρο αύξησε ακόμη περισσότερο τον ενθουσιασμό του και τον παρότρυνε να συμμετάσχει σε αρκετές από τις πρωτόλειες εκδηλώσεις της Αυτοκίνησης, την εποχή εκείνη. Ο πρώτος αγώνας που διοργάνωσε και χρηματοδότησε ήταν το circuit της Μπρέσια, που με την ονομασία «Coppa Florio» ευδοκίμησε για αρκετά χρόνια και θα μπορούσε να θεωρηθεί πως προετοίμασε την έλευση του πολύ επιτυχημένου «Μille Miglia». Μετά την πρώτη διεξαγωγή του συγκεκριμένου αγώνα, το 1905, ο Φλόριο σκέφτηκε πως θα μπορούσε να καθιερωθεί ένα ανάλογο γεγονός και στη Σικελία. Δίχως να χάσει καιρό ξεκίνησε να τον προετοιμάζει, προκειμένου η ιδέα του να γίνει πραγματικότητα. Στις 9 Μαΐου του επόμενου έτους δόθηκε η πρώτη εκκίνηση του «Τarga Florio», αν και σε αυτήν παρουσιάστηκαν μόλις τα 10 από τα 22 αυτοκίνητα που είχαν αρχικά δηλώσει συμμετοχή. Νικητής αναδείχθηκε ο Αλεσάντρο Κάνιο, που οδηγώντας μια Ιtala ολοκλήρωσε την προσπάθειά του σε 9 ώρες, 32 λεπτά και 23 δευτερόλεπτα. Ο Κάνιο συμπλήρωσε συνολικά τρεις γύρους, των 148,8 χιλιομέτρων ο καθένας, σε μια διευρυμένη διαδρομή που γρήγορα έλαβε την ονομασία «Grande Madonie» και έμεινε ίδια για τα πέντε επόμενα χρόνια. Το 1907 οι συμμετοχές του αγώνα ανέβηκαν στις 44, για να μειωθούν στις μόλις 13 το 1908 και στις 11 το 1909. Το έτος εκείνο το «Τarga Florio» ήταν μικρότερο κατά ένα γύρο για λόγους ασφαλείας, καθώς το χάος που είχε δημιουργήσει ο μεγάλος σεισμός στη Μεσίνα στα τέλη του 1908 δεν είχε ακόμη αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά. Την περίοδο 1912-1914 ο αγώνας γιγαντοποιήθηκε και μεταβλήθηκε σε «Γύρο της Σικελίας», με τη συνολική διανυόμενη απόσταση να ανέρχεται στα 1.049 χιλιόμετρα. Μετά τη διεξαγωγή του 9ου «Τarga Florio» κηρύχθηκε ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος, ο οποίος διέκοψε κάθε αγωνιστική δραστηριότητα για πέντε χρόνια. Μέχρι τότε πολυνίκες από πλευράς οδηγών είχαν αναδειχθεί οι Φελίτσε Ναζάρο και Ερνέστο Τσεϊράνο, αμφότεροι με δύο νίκες, ενώ ο πιο επιτυχημένος κατασκευαστής ήταν η Scat με τρεις πρώτες θέσεις.

Η περίοδος του Μεσοπολέμου

Από το 1919 μέχρι το 1930 ο αγώνας έλαβε χώρα σε μια διαδρομή μήκους 108 χιλιομέτρων, η οποία ονομάστηκε «Μedio Madonie», ενώ η διάρκειά του καθορίστηκε στους τέσσερις γύρους. Σε αυτή τη χρονική περίοδο το «Τarga Florio» διεθνοποιήθηκε σημαντικά, με τις συμμετοχές του να αυξάνονται σε αριθμό και σε ποιότητα. Για πρώτη φορά το 1919 ο νικητής δεν ήταν Ιταλός, αλλά Γάλλος, με αυτοκίνητο Peugeot. To 1922 και το 1924 η πρώτη θέση κατακτήθηκε από τη Μercedes, ενώ στον αγώνα του 1923 γεννήθηκε ο –άσβηστος ακόμη- μύθος του «Quadrifoglio Verde» της Αlfa Romeo. Από το 1925 μέχρι και το 1929 τα «ηνία» του αγώνα ανέλαβε η Bugatti με τις θρυλικές σήμερα «Type 35», γράφοντας τη δική της μεγάλη ιστορία. Το 1931 ο αγώνας ξαναγύρισε στη διαδρομή των 148 χιλιομέτρων, αυτό όμως δεν εμπόδισε τον Τάζιο Νουβολάρι να κερδίσει την πρώτη του νίκη εκεί, οδηγώντας μια Αlfa Romeo.

To 1932 για πρώτη φορά το «Targa Florio» εξελίχθηκε στη διαδρομή των 72 χιλιομέτρων, την αποκαλούμενη και «Piccolo Madonie», η οποία αποδείχθηκε και η πιο δημοφιλής στην 70χρονη ιστορία του. Τα ιταλικά εργοστάσια ανέλαβαν και πάλι την πρωτοκαθεδρία έως το 1939, αρχικά με την Αlfa Romeo, ύστερα με τη Lancia και τη Μaserati. To αξιοπερίεργο για την εταιρεία των αδελφών Μαζεράτι ήταν ότι νίκησαν τον αγώνα τέσσερις συνεχόμενες φορές από το 1937 έως το 1940, χωρίς να έχουν άλλη επιτυχία στον αγώνα πριν, αλλά ούτε και μετά. Τα χρόνια εκείνα, με το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο έτοιμο να ξεσπάσει, το «Τarga Florio» είχε περιοριστεί στους δρόμους γύρω από το Παλέρμο: Οι δυσμενείς πολιτικές συνθήκες δεν επέτρεπαν πολλές συμμετοχές, ενώ οι καιροί δεν ήταν πλέον οι καταλληλότεροι για ειρηνικές δραστηριότητες. Από πλευράς οδηγών πολλές ήταν οι σημαντικές προσωπικότητες που έλαμψαν τότε στους δρόμους της Σικελίας, αφού εκτός του μεγάλου Νουβολάρι έδρεψαν τις δάφνες της νίκης και άλλοι, με πιο ξεχωριστούς τους Ακίλε Βάρτζι και Λουίτζι Βιλορέζι.

Παγκόσμιο γεγονός…

Μια νέα μεγάλη δύναμη αναδείχθηκε στους αγώνες, μόλις το «Τarga Florio» επαναλήφθηκε ξανά από το 1948, που δεν ήταν άλλη από τη Ferrari. Έως το 1950 η διαδρομή γιγαντοποιήθηκε και πάλι, λαμβάνοντας ξανά την ιδιότητα του «Γύρου της Σικελίας». Από το 1951 όμως και ώσπου σχεδόν να σβήσει, επέστρεψε στο γύρο των 72 χιλιομέτρων, με τον οποίο πέρασε στην ιστορία. Χρόνο με το χρόνο πλέον το «Τarga Florio» αυξάνει τη φήμη του και λογίζεται ως ένα από τα μεγαλύτερα ετήσια γεγονότα στο χώρο των τεσσάρων τροχών, όντας από το 1953 διακεκριμένος γύρος του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Σπορ Αυτοκινήτων. Οι πρωταγωνιστές του διαφοροποιούνται ξανά κι ύστερα από το «πυροτέχνημα» της Frazer-Nash το 1951 και την τριετία της Lancia ακολουθεί η «all-time-classic» νίκη της Mercedes 300 SLR των Στίρλινγκ Μος και Πίτερ Κόλινς. Από τότε και έως το 1972 το «Targa Florio» μεταβάλλεται σε ένα αγώνα απόλυτης ταχύτητας στον οποίο κυριαρχούν τα σπορ αυτοκίνητα και τα πρωτότυπα της Porsche και της Ferrari. Moναδική εξαίρεση το 1957, όπου ο σικελικός αγώνας περιορίστηκε σε ένα χλιαρό regularity, λόγω των απαγορεύσεων που προκάλεσε εκείνη τη χρονιά η πολύνεκρη τραγωδία στο «Μille Miglia». Παρά τη σθεναρή αντίσταση των Ιταλών, η γερμανική εταιρεία ήταν αυτή που μονοπώλησε τις νίκες στο «Piccolo Madonie» από το 1966 έως το 1970, με τις καταπληκτικές σειρές πρωτοτύπων «906» έως «910». Οι Λατίνοι κατάφεραν τελικά να πάρουν το αίμα τους πίσω, το 1971 με την Αlfa Romeo «33/3» και το 1972 με τη Ferrari «312 PB». Στην πραγματικότητα όμως, αυτό ήταν το κύκνειο άσμα τόσο για τους ίδιους, όσο και για τον αγώνα.

Το τέλος…

Δε μπορεί κανείς να πει ποιος ευθύνεται περισσότερο για την κατάργηση του μεγάλου σικελικού αγώνα: Ήταν το κόστος του απαγορευτικό πλέον για τους κατασκευαστές, ήταν η μεγάλη ενεργειακή κρίση και η αύξηση της τιμής των καυσίμων; Το πιο πιθανό από όλα είναι πως το «Targa Florio» συμπεριλήφθηκε ψυχρά από κάποιους, που είχαν τη δύναμη να αποφασίζουν, σε μια εποχή που «έπρεπε επιτέλους να τελειώσει». Έτσι και έγινε. Όμως, το κενό ενός τέτοιου αγώνα δεν αναπληρώνεται ποτέ, καθώς τίποτα ισάξιό του δεν υπάρχει για να το καλύψει…

OI ΝΙΚΗΤΕΣ

1977: Raffaele Restivo-Merendino Apache, Chevron-BMW B36
1976: Armando Floridia-Renna Amplicar, Osella-BMW PA4
1975: Nino Vaccarella-Arturo Merzario, Alfa Romeo 33 TT 12
1974: Gerard Larrousse-Amilcare Ballestrieri, Lancia Stratos
1973: H.Muller-Gijs van Lennep, Porsche 911 Carrera RSR
1972: Arturo Merzario-Sandro Munari, Ferrari 312 PB
1971: Nino Vaccarella-Toni Hezemans, Alfa Romeo 33/3
1970: Jo Siffert-Brian Redman, Porsche 908/3
1969: Gerhard Mitter-Udo Schütz, Porsche 908/2
1968: Vic Elford-Umberto Maglioli, Porsche 907
1967: Paul Hawkins-Rolf Stommelen, Porsche 910
1966: Willy Mairesse-Herbert Muller, Porsche 906 Carrera 6
1965: Nino Vaccarella-Lorenzo Bandini, Ferrari 275 P2
1964: Colin Davis-Antonio Pucci, Porsche 904 GTS
1963: Jo Bonnier-Carlo Maria Abate, Porsche 718 RS 64
1962: Mairesse-R.Rodriguez-Gendebien, Ferrari Dino 246 SP
1961: von Trips-Olivier Gendebien, Ferrari Dino 246 SP
1960: Bonnier-Herrmann/Hill, Porsche 718 RS
1959: Edgar Barth-Wolfgang Seidel, Porsche 718 RSK
1958: Luigi Musso-Olivier Gendebien, Ferrari 250 TR
1957: Fabio Colonna, Fiat 600
1956: Umberto Maglioli-Huschke von Hanstein, Porsche 550
1955: Stirling Moss-Peter Collins, Mercedes Benz 300SLR
1954: Pierro Taruffi, Lancia D24
1953: Umberto Maglioli, Lancia D20
1952: Felice Bonetto, Lancia Aurelia B20
1951: Franco Cortese, Frazer Nash 2000
1950: M.& G.Bornigia, Alfa Romeo 6C 2500 Competizione
1949: Clemente Biondetti-Aldo Benedetti, Ferrari 166 SC
1948: Clemente Biondetti-Igor Troubetzkoy, Ferrari 166
1940: Luigi Villoresi, Maserati 4CL
1939: Luigi Villoresi, Maserati 6CM
1938: Giovanni Rocco, Maserati 6CM
1937: Giulio Severi, Maserati 6CM
1936: Constantino Magistri, Lancia Augusta
1935: Antonio Brivio, Alfa Romeo Tipo B P3
1934: Achille Varzi, Alfa Romeo Tipo B P3
1933: Antonio Brivio, Alfa Romeo 8C 2300 Monza
1932: Tazio Nuvolari, Alfa Romeo 8C 2300 Monza
1931: Tazio Nuvolari, Alfa Romeo 8C 2300 Monza
1930: Achille Varzi, Alfa Romeo P2
1929: Albert Divo, Bugatti T35C
1928: Albert Divo, Bugatti T35B
1927: Emilio Materassi, Bugatti T35C
1926: Bartolomeo Costantini, Bugatti T35T
1925: Bartolomeo Costantini, Bugatti T35
1924: Christian Werner, Mercedes
1923: Ugo Sivocci, Alfa Romeo RL Targa Florio
1922: Giulio Masetti, Mercedes GP/14
1921: Giulio Masetti, Fiat 451
1920: Guido Meregalli, Nazzaro GP
1919: Andre Boillot, Peugeot EXS
1914: Ernesto Ceirano, Scat
1913: Felice Nazzaro, Nazzaro
1912: Cyril Snipe, Scat
1911: Ernesto Ceirano, Scat
1910: Tullio Cariolato, Franco Automobili
1909: Francesco Ciuppa, Spa
1908: Vincenzo Trucco, Isotta-Fraschini
1907: Felice Nazzaro, Fiat 28/40 hp
1906: Alessandro Cagno, Itala

ΜASERATI 6 CM

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ
Κινητήρας: 6κύλινδρος σε σειρά
Κυβισμός: 1.493 κ.εκ.
Διάμετρος x διαδρομή: 65 mm x 75 mm
Σχέση συμπίεσης: 6.0:1
Καρμπιρατέρ: Weber 55ΑS1
Υπερτροφοδότης: Roots-Type
Μέγιστη ισχύς: 175 ίπποι στις 6.600 σ.α.λ.
Κιβώτιο ταχυτήτων: χειροκίνητο 4 σχέσεων
Μετάδοση κίνησης: στους πίσω τροχούς
Ανώτατη ταχύτητα: 230 χλμ/ώρα
Μήκος: 3.720 χλστ.
Πλάτος: 1.480 χλστ.
Ύψος: 1.200 χλστ.
Μεταξόνιο: 2.490 χλστ.
Μετατρόχιο εμπρός: 1.200 χλστ.
Μετατρόχιο πίσω: 1.200 χλστ.
Βάρος: 650 κιλά
Μονάδες κατασκευής: 28
Περίοδος δράσης: 1936-1940

carhistory

Photos: Αlfa Romeo, Mercedes, Porsche