Carhistory.gr Logo
  » ancient » The Race To Death
The Race To Death
ancient
Το 1903 οι αγώνες βρίσκονταν μόλις στον ένατο χρόνο τους, ενώ το αυτοκίνητο πάσχιζε να ξεφύγει από το σχήμα της «άμαξας δίχως άλογα».

Οι οδηγοί δε διέφεραν από τους τολμηρούς που ταξίδευαν στους Πόλους και τα βάθη της Αφρικής, καθώς κι εκείνοι αντιμετώπιζαν πρωτόγνωρες καταστάσεις που έπρεπε να υπερνικήσουν. Οι σκονισμένες αμαξήλατες οδοί ήταν το πρώτο πεδίο αναμέτρησης γι αυτούς. Κάλυπταν κατάκοποι τις αποστάσεις από το Παρίσι ως τη Βιέννη, το Μπορντό, την Τουλούζ, τη Μασσαλία, τη Διέππη και το Άμστερνταμ. Είναι δύσκολο σήμερα να αντιληφθούμε πώς ήταν τα αυτοκίνητα στις αρχές του 20ού αιώνα: Με υποτυπώδη και στενά ελαστικά, χωρίς αεροθαλάμους, εκκίνηση με μανιβέλα, ζάντες από ξύλο, φρένα μόνο στους πίσω τροχούς, μετάδοση της κίνησης με αλυσίδα, όπως στα ποδήλατα, και με λεβιέδες τοποθετημένους έξω από το αυτοκίνητο. Ο οδηγός καθόταν στο ψηλότερο σημείο και χειριζόταν ένα απίστευτα βαρύ τιμόνι, που έφτανε σχεδόν κάτω από το πρόσωπό του, μέσω μιας κολώνας που άγγιζε σε μήκος τα δύο μέτρα. Για να υπάρχει μια στοιχειώδης απόδοση σε ίππους, τεράστιοι οριζόντιοι κινητήρες των 10-15 λίτρων εργάζονταν στις 1.000-1.400 στροφές ανά λεπτό, δίνοντας ζωή σε αυτές τις κατασκευές. Και τί να πει κανείς για τις αναρτήσεις και την απόσβεση των κραδασμών του «δρόμου»!

Oι άνθρωποι
Ήρωες φάνταζαν στα μάτια των απλών ανθρώπων οι οδηγοί: O Claude Lorraine Barrow ήταν ο πρώτος που οδήγησε τις Daimler του Εmil Jellinek, που είχαν την ονομασία «Μercedes». Ήρθε στην εκκίνηση με μία 10λιτρη De Dietrich των 45 ίππων, αφού εκείνη με τους 80 ξεπερνούσε το όριο βάρους και δεν είχε δικαίωμα να αγωνιστεί. Με ίδιο αυτοκίνητο παρουσιάστηκε και ο Charles Jarrott, νικητής του σιρκουί των Αρδενών την προηγούμενη χρονιά, έχοντας πάντα μαζί του ως μηχανικό τον Cecil Bianchi. Ο Rene de Knyff, που έτρεχε με Panhard και πριν πέντε χρόνια είχε κερδίσει τη διαδρομή Παρίσι-Μπορντό, ήταν εκεί με το αυτοκίνητο των 80 ίππων. Την πρώτη θέση θα διεκδικήσουν ακόμη ο Leon Thery με Decauville, η Mercedes του Camille Jenatzy με κινητήρα 90 ίππων και οι Renault που είχαν νικήσει για πρώτη φορά το 1900. 275 αυτοκίνητα και οδηγοί εμφανίστηκαν για τον αγώνα, από αυτούς άλλοι ήξεραν τί πρέπει να κάνουν κι άλλοι θα το ανακάλυπταν κατά τη διάρκειά του.

Τα αυτοκίνητα
Τρεις ήταν οι κατηγορίες στις οποίες χωρίζονταν τότε τα αυτοκίνητα: τα «βαριά», που ζύγιζαν πάνω από 650 κιλά, τα «ελαφρά», των οποίων το βάρος κυμαινόταν από 400 έως 650 κιλά, και τα «Voiturettes», που ζύγιζαν από 200 έως 400 κιλά. Από το 1902 καθιερώθηκε ως ανώτατο όριο βάρους ο ένας τόνος, ενώ δικαιολογούνταν ακόμη επτά κιλά, αν η κατασκευή διέθετε μανιατό. Οι πιο φημισμένοι από τους ηρωικούς αγώνες εκείνων των καιρών ήταν το «Gordon Bennett Cup» και το γαλλικό «Grand Prix». Στα πλαίσια του τελευταίου, που διεξαγόταν για όγδοη φορά, θα ξεκινούσε στις 24 Μαΐου η αναμέτρηση που προβλεπόταν να καλύψει την απόσταση από το Παρίσι ως τη Μαδρίτη. Τις περισσότερες νίκες σε ανάλογες συναντήσεις, είκοσι τον αριθμό, είχαν κερδίσει τα αυτοκίνητα της Panhard. Με 4κύλινδρους κινητήρες, που πριν δύο χρόνια είχαν αντικαταστήσει τους 2κύλινδρους, και κυβισμό 14.7 λίτρων ήταν οι πρωταγωνιστές της εποχής. Πολύ κοντά τους σε αξία ήταν τα Μors των 11.2 λίτρων, που το αμάξωμά τους είχε υποτυπώδη αεροδυναμική και θύμιζε ανεστραμμένη βάρκα. Ξεχώριζαν επίσης τα Darracq, οι Μercedes, τα Peugeot και οι δημιουργίες των αδελφών Μarcel-Louis Renault με ισχύ 30 ίππων και κινητήρα 5.4 λίτρων. Υπήρχαν ακόμα και τα φιλόδοξα De Dietrich με το ψυγείο τους τοποθετημένο μπροστά να θυμίζει κηρήθρες μελισσών, σχεδιασμένα από έναν νεαρό Ιταλο-Aλσατό που τον έλεγαν Ettore Bugatti. Αυτά τα αυτοκίνητα επρόκειτο να δώσουν το «παρών», με στόχο τη νίκη, στον αγώνα Παρίσι-Μαδρίτη.



Οι συνθήκες
Εφιαλτικές οι συνθήκες για τους αγωνιζόμενους της εποχής, καθώς τα αυτοκίνητα περνούσαν από κακοτράχαλα τοπία, ανάμεσα σε δάση, γκρεμούς, χωριά και πόλεις, με τους κατοίκους τους να κάνουν σαν τρελλοί για να τους δουν. Mέτρα ασφαλείας δεν υπήρχαν και λιγοστά πράγματα μπορούσαν να κάνουν γι αυτούς οι στρατιώτες που στέλνονταν να επιβάλουν τάξη. Ο κίνδυνος παραμόνευε σε κάθε σημείο, συχνά τα οχήματα κατέληγαν να σπάνε στους κορμούς των δένδρων που βρίσκονταν πλάι στο δρόμο. Μέσα σε όλα αυτά, οι οδηγοί είχαν να σκεφτούν και το πώς θα κερδίσουν, καταδιωκώμενοι από θαρραλέους αντιπάλους που πάλευαν για τη νίκη. Πρώτη, μέσα σε επευφημίες, ξεκίνησε η De Dietrich του Ζαρό, που είχε οριστεί ως αριθμός 1. Δεύτερη έφυγε η Panhard του de Knyff και στη συνέχεια ο Louis Renault. Λίγες ώρες αργότερα, το μεγάλο Panhard είχε περάσει επικεφαλής, εκμεταλλευόμενο τη δύναμή του, ενώ ο Μarcel Renault έκανε μια γιγάντια προσπάθεια να κερδίσει θέσεις. Στην πρώτη διανυκτέρευση, οι οδηγοί είχαν την ευκαιρία να συναντηθούν και ν’ ανταλλάξουν πληροφορίες για τον αγώνα. Μαθεύτηκε έτσι ότι πολλά αυτοκίνητα είχαν καταλήξει πάνω σε φράκτες και δένδρα, αρκετοί σύντροφοί τους μόλις διέφυγαν το θάνατο. Υπήρχαν θεατές τραυματισμένοι σοβαρά, ενώ κυκλοφορούσαν φήμες για νεκρούς.

Η τραγωδία

Την άλλη μέρα το Panhard του de Knyff παρουσίασε προβλήματα που ο μηχανικός του δε μπόρεσε να λύσει, με αποτέλεσμα η πρώτη θέση να χαθεί οριστικά.Τις ώρες που ακολούθησαν κι ενώ είχε καλυφθεί η μισή απόσταση ως το Μπορντό, τέσσερις De Dietrich βρίσκονταν επικεφαλής. Οι οδηγοί έβλεπαν έκπληκτοι τα συντρίμμια της Μercedes του Christian Werner, που έφυγε από τον δρόμο με σπασμένο τον πίσω άξονα. Ήταν θαύμα το πώς γλύτωσαν το μοιραίο εκείνος και ο μηχανικός του. Όμως η De Dietrich του Ζαρό, που κατάπινε με ταχύτητα τους λόφους, δεν κατάφερε ν’ αντισταθεί στον Louis Renault και ως το απόγευμα είχε βρεθεί τριάντα πέντε λεπτά πίσω του. Στις 26 Μαΐου ο αδελφός του, ο Μarcel, αγωνιζόταν πια από την πέμπτη θέση, όταν οι οδηγοί πλησίαζαν στο Κουχέ-Βεράκ, 200 χλμ. από το Μπορντό. Λίγο πριν από μια επικίνδυνη στροφή, το Decauville του Leon Τhery, που κρατούσε εκείνη την ώρα την τέταρτη θέση, παραμέρισε για να περάσει ο Renault. Όμως κανείς, ούτε ο Μarcel ούτε ο μηχανικός του, δεν είδε τον άνδρα που ανέμιζε μία σημαία, ειδοποιώντας για τον κίνδυνο. Το αποτέλεσμα της αβλεψίας ήταν καταστροφικό: ο Μarcel Renault σκοτώθηκε και ο μηχανικός του διασώθηκε με πολλά τραύματα την τελευταία στιγμή. Και σαν να μην αρκούσαν όλες εκείνες οι συμφορές που συνέβησαν σ’ εκείνον τον αγώνα, 38 χλμ. πριν το Μπορντό, ακόμη δύο θάνατοι θα τον σημάδευαν: O Claude Lorraine Barrow, προσπαθώντας ν’ αποφύγει ένα σκύλο που βρέθηκε απρόσμενα μπροστά του, έχασε τον έλεγχο του αυτοκινήτου του. Η De Dietrich, που εκείνη την ώρα είχε αναπτύξει πλήρη ταχύτητα, έφυγε με δύναμη από το δρόμο και τσακίστηκε στα δένδρα. Ο μηχανικός Πιέρ Ροντέζ έχασε επιτόπου τη ζωή του και ο Barrow, τραυματισμένος βαρύτατα, πέθανε στο νοσοκομείο στις 13 Ιουνίου.

Πρόωρο τέλος

Tα 114 πληρώματα που έφτασαν στο Μπορντό έμαθαν πως εκεί έπρεπε να τερματίσουν την προσπάθειά τους. Η γαλλική κυβέρνηση είχε απαγορεύσει τη συνέχεια της αναμέτρησης κι έτσι κανείς δε μπορούσε να συνεχίσει για τη Μαδρίτη. Η Μors των 70 ίππων με οδηγό τον Fernard Gabriel, που εκείνη τη στιγμή προπορευόταν, ανακηρύχθηκε νικήτρια. Δεύτερος ήταν ο Louis Renault, που δε μπορούσε να πιστέψει πως ο αδελφός του σκοτώθηκε. Τρίτη τερμάτισε άλλη μία Μοrs και τέταρτος έφτασε στο Μπορντό ο Jarrott με την De Dietrich. Τα αυτοκίνητα είχαν διανύσει συνολικά 342 μίλια και η μέση ωριαία ταχύτητα του νικητή μετρήθηκε στα 105 χλμ. την ώρα.

Απόηχος...

Οι διαδρομές από πόλη σε πόλη καταργήθηκαν από τότε και το επόμενο γαλλικό Γκραν-Πρι δεν έγινε παρά το 1906 κοντά στην Λα Σαρτ, εκεί που αργότερα ξεκίνησαν οι «24 ώρες του Μαν». Εκείνος ο αγώνας, μάλιστα, θεωρείται από την Ομοσπονδία ως το πρώτο Γκραν Πρι της αυτοκινητιστικής ιστορίας. Τα Decauville δεν αγωνίστηκαν ποτέ ξανά και ο Leon Thery προσβλήθηκε από φυματίωση, πεθαίνοντας το 1909. O Rene de Knyff το 1922 ανέλαβε καθήκοντα προέδρου της CSI και η De Dietrich συνέχισε να κατασκευάζει αυτοκίνητα ως το 1935. Ο Louis Renault κατηγορήθηκε ως συνεργάτης των Ναζί και πέθανε στη φυλακή τον Οκτώβρη του 1944. Ένα χρόνο νωρίτερα, έπαυε οριστικά η παραγωγή των Μοrs, ενώ για τα οχήματα που έφεραν το έμβλημα της Panhard το τέλος ήρθε το 1967. Περισσότερα από εκατό χρόνια μετά, όσοι μνημονεύουν το ξεχασμένο Παρίσι-Μαδρίτη του 1903 συνεχίζουν να το αποκαλούν «Ο αγώνας ως το θάνατο».

credits

Source & photos: Renault

Κείμενο: Σπύρος Χατήρας