Carhistory.gr Logo
  » lost names » Triumph TRX
Triumph TRX
lost names

Η ασημένια σφαίρα της Triumph, που δεν έφτασε ποτέ στην παραγωγή

To 1944 η Standard αγόρασε την σχεδόν ετοιμοθάνατη Triumph, με σκοπό να τη σώσει οικονομικά και στη συνέχεια να την επιβάλλει στην αγορά ως μια δυναμική εταιρεία κατασκευής προσιτών sport αυτοκινήτων που υπόσχονται πολλά. Δύο χρόνια αργότερα και με τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο να έχει πλέον τελειώσει, ο νέος ιδιοκτήτης ξεκίνησε την προσπάθεια διάσωσης της πρόσφατα αποκτηθείσας θυγατρικής του, παρουσιάζοντας σε ένα αβέβαιο ακόμη περιβάλλον ένα δίλιτρο roadsterμοντέλο με το εμπορικό της σήμα. Το 1947 ο διευθύνων σύμβουλος της Standard Sir John Black ζήτησε από τον επικεφαλής στιλίστα του, τον Walter Belgrove, να σχεδιάσει ένα νέο sport μοντέλο για την Τriumph. Η επιθυμία του ιθύνοντος νου της βρετανικής εταιρείας έγινε ασφαλώς πραγματικότητα, όμως χρειάστηκαν τρία χρόνια ώσπου το προπαρασκευαστικό μοντέλο να εκτεθεί για πρώτη φορά σε μεγάλο κοινό, στο Διεθνές Σαλόνι των Παρισίωντο 1950. Το νέο Triumph έφερε την κωδική ονομασία TRX, αν και πολλοί προτιμούσαν το πολύ πιο εντυπωσιακό Silver Bullet, ενώ οι προτεινόμενοι νεωτερισμοί του ήταν σαφώς ενδιαφέροντες...

Ασυνήθιστα χαρακτηριστικά
Το TRX ήταν βασισμένο στο πάτωμα του Vanguard, που ήταν ένα από τα πιο δημοφιλή μοντέλα της Standard την εποχή εκείνη, με τη διαφορά όμως ότι το πλαίσιό του είχε ελαφρά επιμηκυνθεί για την περίσταση. Ο εξωτερικός σχεδιασμός του έφερε επιρροές τόσο από ευρωπαϊκά, όσο και από αμερικάνικα μοντέλα. Τα εμπρός φωτιστικά του σώματα ήταν αναδιπλούμενα (pop-up) και κρύβονταν μέσα στο αμάξωμα όταν δεν χρησιμοποιούνταν, πρακτική που είχε υιοθετήσει νωρίτερα και ο αρχισχεδιαστής της General Motors Harley Earl στο Y-Job, που σήμερα θεωρείται ως το πρώτο concept car της μηχανολογικής ιστορίας. Στο αυτοκίνητο με το αλουμινένιο αμάξωμα είχαν εγκατασταθεί ηλεκτρικές και υδραυλικές λειτουργίες, τόσο για την αποκάλυψη των φώτων και την ανάπτυξη της υφασμάτινης οροφής του, όσο και για τη ρύθμιση των ενιαίων εμπρός καθισμάτων. Eπίσης, ο Belgrove προσπάθησε να εισάγει στον σχεδιασμό του TRX κάποια οικογενειακή ομοιότητα με το sedan Vanguard, ενώ υπήρχαν και άλλα πρόσθετα στοιχεία που ήταν μπροστά από την εποχή τους: ηλεκτρικά παράθυρα, ενσωματωμένος υδραυλικός γρύλος και ραδιόφωνο ήταν τα πιο χαρακτηριστικά από αυτά. Όσο για την υφασμάτινη οροφή, αποθηκευόταν πίσω από τα καθίσματα και στη συνέχεια καλυπτόταν με μια μεταλλική πλάκα. Ασυνήθιστη επιλογή, αλλά και επικίνδυνη σε περίπτωση σύγκρουσης ήταν η τοποθέτηση της δεξαμενής καυσίμων στο τελείωμα του αυτοκινήτου και ακριβώς πίσω από τον αριθμό κυκλοφορίας. Με αυτή τη διάταξη η κατανομή βάρους ήταν καλά ισορροπημένη, όμως για να τοποθετήσεις τη βαλίτσα σου στο χώρο αποσκευών έπρεπε να την ανυψώσεις πάνω από το ρεζερβουάρ και ύστερα να τη βάλεις στη θέση της.

Κινητήρας, κιβώτιο και διαστάσεις
Το φιλόδοξα κατασκευασμένο βρετανικό αυτοκίνητο έπαιρνε κίνηση από ένα τετρακύλινδρο μηχανικό σύνολο των δύο λίτρων και κάτι, το οποίο συνεργαζόταν με χειροκίνητο κιβώτιο ταχυτήτων των τριών σχέσεων. Με δεδομένο ότι το νέο Triumph των 1.163 κιλών ήταν βαρύ για την κατηγορία που απευθυνόταν, οι μηχανικοί της Standard έκαναν τις απαραίτητες τροποποιήσεις ώστε η ισχύς του κινητήρα να φτάσει τους 72 ίππους, με τη συνδρομή και του διπλού καρμπιρατέρ της SU (διαστάσεις: μήκος 4.216χλστ., πλάτος 1.778 χλστ., ύψος1.397 χλστ., μεταξόνιο2.388 χλστ.).

Σιωπηλή απόρριψη...

Θέλοντας κατά κάποιο τρόπο να διασκεδάσει την μακρά προετοιμασία του, που διήρκεσε τρία χρόνια, το TRX έκανε αρκετά ταξίδια για να γνωρίσει τον κόσμο: Μετά την πρεμιέρα του στην πρωτεύουσα της Γαλλίας εμφανίστηκε στο Earls Court Motor Show στο Λονδίνο, ενώ στη συνέχεια βρέθηκε στη διεθνή έκθεση αυτοκινήτου της Γενεύης. Για τελευταία φορά, το ευρύ κοινό το είδε στο Transport Hall του Φεστιβάλ της Βρετανίας το 1951. Σε ολόκληρο αυτό το διάστημα, το υποψήφιο νέο μοντέλο της Triumph δεν κατάφερε να αποσπάσει τις απαραίτητες θετικές κριτικές που χρειαζόταν από το κόσμο και τον Τύπο, ώστε να δρομολογηθεί η απρόσκοπτη παραγωγή του. Η ασημένια σφαίρα της βρετανικής εταιρείας δεν ήταν ένα καθαρόαιμο roadster, αλλά περισσότερο ένα φουτουριστικό και πολυτελές αυτοκίνητο με υψηλό κόστος παραγωγής, που θα μπορούσε να κυκλοφορήσει και με άλλους τύπους αμαξωμάτων. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς της Standard η βασική του έκδοση θα έπρεπε να κοστίζει 975 λίρες Αγγλίας, τιμή που θα το καθιστούσε άμεσα το πιο ακριβό αυτοκίνητο στην γκάμα της Triumph. Ενεργώντας με σύνεση, η μητρική εταιρεία αποφάσισε πολύ διακριτικά να ακυρώσει την όποια συνέχεια του TRX και να μη το οδηγήσει στη γραμμή παραγωγής. Οι εξελίξεις δικαίωσαν γρήγορα την Standard, καθώς το 1952 ο Walter Belgrove πρότεινε για λογαριασμό της Triumph κάτι πολύ φθηνότερο και πιο πρακτικό, παρουσιάζοντας το TR2 στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης.Άλλωστε, με αυτό ξεκίνησε η μακρά πορεία των επιτυχημένων sport μοντέλων της Triumph, που σφράγισαν την εποχή τους και εξέφρασαν με το δικό τους τρόπο τη βρετανική άποψη για την Αυτοκίνηση. Επιστρέφοντας στο άτυχο TRX, θα πρέπει να αναφέρουμε ότι παρήχθη σε τρία μόνο πρωτότυπα, εκ των οποίων τα δύο επιβιώνουν ως τις ημέρες μας.

carhistory

Κείμενο: Σπύρος Χατήρας