Carhistory.gr Logo
  » racing » GRAND PRIX » Vanwall
Vanwall
GRAND PRIX

Στη δεκαετία του ’50 η περίπτωση της Vanwall απέδειξε πως μπορούσε ένας μεθοδικός κατασκευαστής, άσχετα από τις οικονομικές του δυνατότητες, να κατακτήσει ακόμη και το πρωτάθλημα της Formula 1. 

Ο Τoni Vandervell, πατέρας των Vanwall, έγινε γνωστός από τις νίκες των αυτοκινήτων του στα circuits των αρχών της δεκαετίας του ’50. Ήταν παράξενο να βλέπει κανείς τις Ferrari 375 να κερδίζουν αγώνες βαμμένες στο κλασικό εγγλέζικο χρώμα (British Racing Green). Στο cockpit εκείνων των μονοθεσίων, των Thin Wall, βρέθηκαν μερικοί από τους καλύτερους οδηγούς της εποχής. Ο Vandervell, όμως, είχε ανησυχίες. Ήθελε να φτιάξει ένα αυτοκίνητο που να κερδίζει στα GP Ιταλούς και Γερμανούς. Αυτό δεν ήταν εύκολο. Oι Βρετανοί είχαν να δουν νίκη από τον καιρό των Sunbeam, το μακρινό 1923. Kατάφεραν βέβαια να κερδίσουν το 1955 στις Συρακούσες με το εκπληκτικό Connaught «B-Type» που οδηγούσε ο ταχύτατος οδοντογιατρός Toni Brooks, όμως η αναμέτρηση εκείνη δεν προσμετρούσε στο επίσημο πρωτάθλημα της F1. Tο κενό εξακολουθούσε να υπάρχει κι ο Vandervell πίστευε πως ήταν ο άνθρωπος που θα μπορούσε να βάλει ένα τέλος στα «πέτρινα χρόνια» για το Mεγάλο Nησί. Η πορεία που οδηγούσε στην κορυφή άρχισε το 1954, όταν, με τη βοήθεια του Charles Cooper, διαμορφώθηκαν από τις Ferrari 500 τα πρώτα πλαίσια. Σε αυτά τοποθετήθηκε ο 4κύλινδρος σε σειρά κινητήρας, που προερχόταν από τις μοτοσικλέτες της Νorton. Δύο χρόνια αργότερα, η χωρητικότητα είχε ανέβει στα 2.5 λίτρα, ενώ ένα νέο Vanwall ετοιμαζόταν: Mε χωροδικτύωμα που δούλεψε ο Colin Chapman, αμάξωμα σχεδιασμένο από τον Frank Costin, κιβώτιο ταχυτήτων πέντε σχέσεων από τη ZF και δισκόφρενα, έφθανε σε απόδοση τους 285 ίππους. Ο επόμενος νικητής των GP είχε γεννηθεί. Στο International Trophy του 1956 στο Silverstone το αυτοκίνητο τερμάτισε πρώτο με τον Μοss στο τιμόνι, πιστοποιώντας τις δυνατότητές του. Η απομόνωση των βρετανικών αγωνιστικών από τις νίκες τερματίστηκε στο Aintree το 1957, όταν το Vanwall των Μοss-Brooks έφθασε στο δάφνινο στεφάνι μετά από αντιπαράθεση με τη Μaserati του Behra. Εκείνη την ιστορική επιτυχία ακολούθησαν άλλες δύο μέσα στην Ιταλία, καθώς ο Μοss νίκησε το Coppa Accerbo και τη Μonza. Το 1958 ήταν μία παράξενη περίοδος, αφού τα οινοπνευματικά καύσιμα καταργήθηκαν κι αντικαταστάθηκαν από βενζίνη αεροπορικού τύπου, ενώ τα Cooper με τον κινητήρα πίσω κέρδιζαν αγώνες εγκαινιάζοντας μια νέα εποχή. Οι πανίσχυρες Ferrari 246 και τα Vanwall VW 57 με τα μοτέρ τους τοποθετημένα μπροστά δε θα επιζούσαν ως πρωταγωνιστές, παρά μόνο εκείνη τη χρονιά. Τραγικό χαρακτήρα απέκτησαν και οι μάχες για την πρώτη θέση, με την απώλεια τριών κορυφαίων οδηγών. Η ομάδα του Vandervell πλήρωσε το δικό της τίμημα, με το χαμό του Stewart Lewis-Evans στην Καζαμπλάνκα. Όμως το όνειρο του Τoni έγινε πραγματικότητα, αφού οι έξι νίκες έφεραν τον τίτλο των κατασκευαστών –τον πρώτο που απονεμήθηκε- στη Βρετανία.

Tα φώτα σβήνουν

Τίποτα δεν ακολούθησε εκείνη την επιτυχία και κανείς νικητής δεν ήταν έκτοτε τόσο συναισθηματικός όσο το Vanwall, ο πρώτος πρωταθλητής. Tα μονοθέσια της ομάδας ελαφρωμένα σε βάρος εμφανίστηκαν από τότε στις εκκινήσεις των Grand Prix δύο μόνο φορές, το 1959 στο Aintree και το 1960 στη Reims, με πιλότο και πάλι τον Brooks. Aνεπιτυχείς ήταν όμως και οι δύο αγώνες, αφού με την κυριαρχία των Cooper οι καιροί είχαν οριστικά αλλάξει. Tην επόμενη χρονιά παρουσιάστηκε ένα Vanwall με κινητήρα τοποθετημένο πίσω, που όμως αποδείχθηκε δύσχρηστο και ιδιαίτερα αργό για να κατορθώσει κάτι. O θάνατος του ιδρυτή της εταιρείας, στις αρχές του καλοκαιριού, σταμάτησε και τις όποιες εξελίξεις. Tο μονοθέσιο, με το προσωνύμιο «Beast», έκανε λίγους αγώνες διασκευασμένο στην κατηγορία «Intercontinental Formula», με οδηγό τον πρωτοεμφανιζόμενο νεαρό -κι αργότερα πρωταθλητή της Formula 1- John Surtees.

Στατιστικά

Eκκινήσεις: 28
Nίκες: 9
Pole-positions: 7
Tαχύτεροι γύροι: 6
Bαθμοί: 108
Tίτλοι: Πρωτάθλημα Kατασκευαστών 1958

ΟΙ ΝΙΚΕΣ

FORMULA 1
1957 Aintree: Toni Brooks
1957 Pescara: Stirling Moss
1957 Monza: Stirling Moss
1958 Zandvoort: Stirling Moss
1958 Spa: Toni Brooks
1958 Nurburgring: Toni Brooks
1958 Porto: Stirling Moss
1958 Monza: Toni Brooks
1958 Morocco Ain-Diab: Stirling Moss

ΕΞΩΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ
1956 International Trophy: Stirling Moss
1957 Coppa Accerbo: Stirling Moss

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

VANWALL VW 57
Body design: Frank Costin
Κινητήρας: 4κύλινδρος Norton
Κυβισμός: 2.490 κ.εκ.
Διάμετρος x διαδρομή: 96 mm x 86 mm
Ισχύς: 285 ίπποι στις 7.300 σ.α.λ.
Μετάδοση κίνησης: Στους πίσω τροχούς
Κιβώτιο ταχυτήτων: Χειροκίνητο 5 σχέσεων ZF
Ύψος: 1.143 χλστ.
Μεταξόνιο: 2.294 χλστ.
Μετατρόχιο εμπρός: 1.416 χλστ.
Μετατρόχιο πίσω: 1.314 χλστ.
Βάρος: 640 κιλά
Μονάδες κατασκευής: 10
Περίοδος δράσης: 1956-1958

carhistory

Photos: Vanwallcars.com