Carhistory.gr Logo
  » portraits » Violette Morris
Violette Morris
portraits
Η μοναδική γυναίκα που κέρδισε το «Bol d'Or», πριν τελειώσει ντροπιαστικά τη ζωή της εκτελεσμένη για εσχάτη προδοσία και περάσει στην ιστορία ως «ύαινα της Gestapo»...

«Ό,τι μπορεί να κάνει ένας άνδρας, είμαι σε θέση να το κάνω κι εγώ», συνήθιζε να λέει στο φιλικό της περιβάλλον η Violette Morris, που από πολύ νωρίς ασχολήθηκε με όλες σχεδόν τις αθλητικές δραστηριότητες του λεγόμενου «ισχυρού φύλου». Σε αυτό βοήθησε και η σωματική της διάπλαση, με ύψος 1,66 μέτρα και βάρος 68 κιλά, καθώς και η καθημερινή της προσήλωση στη γυμναστική. Σύντομα, μπορούσε να κάνει τα πάντα σε κάθε είδους στίβο, με ιδιαίτερη μάλιστα επιτυχία: Ποδήλατο, κωπηλασία, πυγμαχία, ακοντισμό, σφυροβολία, σκοποβολή, πoδόσφαιρο, ελληνορωμαϊκή πάλη και ό,τι άλλο μπορεί να σας περάσει από το μυαλό. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε την επιτυχημένη θητεία της σε τρεις ποδοσφαιρικές ομάδες γυναικών, αλλά και το σερί νικών της στο μποξ, με αντίπαλους άνδρες. Αποκορύφωμα, η κατάκτηση των χρυσών μεταλλίων στη δισκοβολία και στον ακοντισμό, στους Παγκόσμιους Αγώνες Γυναικών το 1921 και το 1922. Ύστερα από αυτή τη μεγάλη σειρά από ανδραγανθήματα, η Violette έγινε διάσημη και αγαπητή σε όλη τη Γαλλία. Και πώς να μη γινόταν, όταν το palmares της περιλάμβανε (κρατηθείτε) περισσότερους από 20 εθνικούς τίτλους σε οποιοδήποτε άθλημα, 50 μετάλλια σε εθνικές και διεθνείς εκδηλώσεις, κατοχή του παγκόσμιου ρεκόρ δισκοβολίας και του ευρωπαϊκού στον ακοντισμό, 7 ευρωπαϊκά ρεκόρ στη σφυροβολία με το τελευταίο να διατηρείται για 10 χρόνια, πρωτάθλημα Γαλλίας στον ακοντισμό και στη δισκοβολία, τρία πρωταθλήματα Γαλλίας και δύο κύπελλα ποδοσφαίρου σε σύνολο 200 αγώνων, ανάδειξη δις ως καλύτερης γυναίκας ποδηλάτη στον κόσμο, δεύτερη θέση στο γαλλικό πρωτάθλημα κολύμβησης το 1922. Σταματάμε εδώ, υπάρχουν κι άλλα...

Από το Verdun στο Bol d'Or...
Όταν κυρήχθηκε ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος (1914) η Violette, κόρη του βαρώνου Pierre Jacques Morris, ήταν 21 ετών. Τη χρονιά εκείνη είχε μόλις παντρευτεί τον Cyprien Εdouard Joseph Gouraud, από τον οποίο χώρισε το 1923. Κι αφού μπορούσε να κάνει ό,τι κι ένας άνδρας, βρέθηκε στο επίκεντρο των γεγονότων ως νοσοκόμα και οδηγός ασθενοφόρου, σε μια εποχή που η συντριπτική πλειοψηφία του «ασθενούς φύλου» δεν ήξερε καλά-καλά τί είναι το αυτοκίνητο. Στο εφιαλτικό περιβάλλον του Βερντέν, ανάμεσα σε διασταυρούμενα πυρά και ναρκοπέδια, μετέφερε τους τραυματισμένους στρατιώτες στο πλησιέστερο νοσοκομείο όσο πιο γρήγορα γινόταν. Πιο σκληρή εκπαίδευση πίσω από το τιμόνι δε γινόταν να υπάρξει και η Morris όχι μόνο έγινε πολύ καλή οδηγός, αλλά αγάπησε και την αδρεναλίνη της ταχύτητας. Το 1922, έχοντας ήδη κερδίσει την αναγνώριση ως παγκόσμια πρωταθλήτρια στο στίβο, ενεπλάκη στους αγώνες της εποχής. Στο 24ωρο «Bol d'Or» της δημοφιλέστατης εκείνα τα χρόνια κατηγορίας των cyclecars, πήρε το βάπτισμα του πυρός, στο cockpit ενός Benjamin. Εκεί κέρδισε τις ενυπώσεις με το καλημέρα, αφού τερμάτισε στην 11η θέση της γενικής κατάταξης και στην τέταρτη της κλάσης των 750 κ.εκ., κάνοντας μάλιστα και τον ταχύτερο γύρο. Αξίζει να σημειωθεί πως την προηγούμενη ημέρα είχε συμμετάσχει και στον αγώνα των μοτοσικλετών. Θα πρέπει εδώ να πούμε πως ο 24ωρος αυτός αγώνας, που διεξαγόταν στη Γαλλία με μεγάλη επιτυχία από το 1922 μέχρι το 1955, δεν είχε καμιά σχέση με το διάσημο circuit των δύο τροχών που ακόμη ευημερεί. Επίσης, είχε σημαντικές διαφορές από το 24ωρο στο Le Mans, αφού στο «Bol d'Or» ο οδηγός ήταν ο ίδιος από την αρχή μέχρι το τέλος. Ύστερα από όλα όσα διαβάσατε μέχρι στιγμής για την Violette, δεν είναι έκπληξη για εσάς να μάθετε ότι τελικά τον έκανε δικό της το 1927, στο τιμόνι ενός Benjamin των 1.100 κ.εκ. Και ασφαλώς, είναι η μόνη γυναίκα στην ιστορία του μηχανοκίνητου αθλητισμού που κέρδισε το «Bol D'Or». Φυσικά, δεν ήταν αυτή η μόνη της νίκη, υπάρχουν άλλες επτά: δύο φορές το Paris-Les Pyrénées-Paris, άλλες δύο το Paris-Nice, το Grand Prix του San Sebastian, το Circuit des Routes Pavées και το Rallye des Dolomites του 1934 με BNC (όλες οι προηγούμενες ήταν με Benjamin). Επίσης, έχει και μια διακεκριμένη δεύτερη θέση στον αγώνα μοτοσικλετών Paris-Nice το 1925.

Η απόρριψη...
Η Violette λάτρευε τις γυναίκες, αλλά και εκείνες την αγάπησαν πολύ. Υπήρξε μεγάλος καρδιοκατακτητής, παρά την συχνά εριστική και βίαιη συμπεριφορά της. Από το κρεβάτι της πέρασαν οι ομορφότερες Γαλλίδες, τις οποίες φλέρταρε συνήθως στα μεγάλα σαλόνια των επωνύμων, που ως διάσημη πλέον είχε μπει. Η πιο διάσημη από τις ερωμένες της ήταν η Αμερικανίδα θεά Josephine Baker, η απόλυτη φαντασίωση όλων των ανδρών της εποχής του Μεσοπολέμου. Γνωστή στα δημοφιλή νυχτερινά κέντρα διασκέδασης και φίλη με σημαντικές πολιτικές και καλλιτεχνικές προσωπικότητες, δεν δίστασε να εκφράσει ανοιχτά την αμφιφυλοφιλία της. Μάλιστα, προχώρησε ακόμη παραπέρα, υιοθετώντας πλήρως την ανδρική ενδυμασία. Koύρεψε το μαλλί της κοντό, φόρεσε κοστούμι και γραβάτα, κυκλοφορούσε συνεχώς με ένα άφιλτρο τσιγάρο στο στόμα κι έβριζε σαν λιμενεργάτης. Σύντομα απαλλάχτηκε με χειρουργική επέμβαση και από τα ευμεγέθη στήθη της, λέγοντας πως ήθελε να αισθάνεται καλύτερα στο αγωνιστικό της αυτοκίνητο. Για τον λόγο αυτό την εγκατέλειψε και ο δεύτερος συζυγός της, ο πολυ-πρωταθλητής της ελληνορωμαϊκής πάλης Raoul Paoli. Όλα αυτά όμως είχαν σαν αποτέλεσμα την αντίδραση της Ομοσπονδίας Αθλητισμού της Γαλλίας, η οποία της απαγόρευσε τη συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1928, κατηγορώντας την για «έλλειψη ηθικής». Η Violette προσέβαλε την απόφαση στα δικαστήρια, όμως η υπόθεσή της απορρίφθηκε. Η θλίψη της για την εξέλιξη αυτή την συνέτριψε, αφού αναγκάστηκε να βιώσει το άδοξο τέλος της αθλητικής της σταδιοδρομίας. Και να σκεφτεί κανείς πως στη διοργάνωση του Άμστερνταμ οι γυναίκες θα συμμετείχαν για πρώτη φορά στα αγωνίσματα στίβου, σε αρκετά από τα οποία η Morris ήταν το αδιαφιλονίκητο φαβορί!

Η κάθοδος...

Συνεχίζοντας τη ζωή της, η Violette άνοιξε στο Παρίσι ένα κατάστημα ανταλλακτικών για αγωνιστικά αυτοκίνητα. Όμως, τα απόνερα του «Κραχ» στην Αμερική το 1929 πέρασαν τον Ατλαντικό κι έφτασαν στην Ευρώπη, με συνέπεια τη μεγάλη ύφεση και σε αυτήν. Όλα αυτά είχαν σαν αποτέλεσμα η επιχείρησή της να κλείσει, ενώ αναγκάστηκε να πουλήσει και το αγωνιστικό της. Για να ζήσει παρέδιδε μαθήματα οδήγησης και τένις, ενώ ο θυμός μέσα της για όσα της έτυχαν αυξανόταν συνεχώς. Ήθελε να εκδικηθεί τους συμπατριώτες της για το γεγονός ότι τη θεώρησαν ανήθικη, ενώ αισθανόταν και άπειρα αδικημένη. Η υπόθεσή της ήταν γνωστή και στον μετέπειτα δικτάτορα της Γερμανίας Adolf Hitler, που όταν ανέλαβε την εξουσία αποφάσισε κάποια στιγμή να την εκμεταλλευτεί προς όφελος των δικών του σκοτεινών σχεδίων. Στη συνέχεια, ανέλαβε δράση η δημοσιογράφος και γνωστή της Violette από τους αγώνες Gertrude Hannecker, η οποία ανέλαβε να την προσηλυτίσει στον ναζισμό. Η αποστολή της στέφθηκε από επιτυχία, με αποτέλεσμα η Morris να μεταβληθεί σε κατάσκοπο. Λίγο αργότερα, προσκλήθηκε από τον «φύρερ» ως VIP, για να παρακολουθήσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου το 1936. Το πρώτο καθήκον της Violette ως μυστικός πράκτορας, ήταν να συγκεντρώσει πολύτιμες πληροφορίες για τα γαλλικά στρατιωτικά σχέδια, κάτι που έκανε με επιτυχία. Στο βαθμό που της αναλογούσε, η συμβολή της στην βαριά ήττα της Γαλλίας από τους Nazi το 1940, ήταν σημαντική. Όταν οι Γερμανοί μπήκαν στο Παρίσι, η πεινασμένη για εκδίκηση πρώην αθλήτρια και οδηγός αγώνων άρχισε σταδιακά να εκδηλώνεται και δημόσια. Πιστεύοντας πως δεν έχει να φοβηθεί κανέναν και τίποτα, ανέλαβε δράση κατά της Γαλλικής Αντίστασης, εξουδετερώνοντας αρκετούς από τους συνδέσμους της με την βρετανική οργάνωση Special Operations Executive (SOE). H μανία της ήταν τέτοια, που γρήγορα απέκτησε το φρικτό παρατσούκλι «η ύαινα της Gestapo», εξαιτίας των απάνθρωπων βασανιστηρίων στα οποία υπέβαλε όσους αγωνιστές έπεφταν στα χέρια της. Όμως, σε αυτές τις τόσο εκτός ορίων καταστάσεις και συμπεριφορές, το τέλος είναι πάντα κοντά.

Η εκτέλεση...

Για την Γαλλική Αντίσταση, για την οποία ήταν πια αναγκαίο να απαλλαγεί από την τόσο επικίνδυνη εχθρό της, η συνέχεια ήταν μονόδρομος: Το Κεντρικό Γραφείο Πληροφόρησης και Δράσης («Bureau Central de Renseignements et d'Action» ή για συντομία BCRA) αποφάσισε να την καταδικάσει σε θάνατο. Αυτό βέβαια δεν ήταν τόσο απλό, αφού η 51χρονη Violette διέθετε ακόμη απίστευτη σωματική δύναμη και ασφαλώς ήταν οπλισμένη. Στις 26 Απριλίου 1944, δέκα ημέρες πριν την απόβαση των Συμμάχων στην παραλία της Ομάχα, η μεγάλη ευκαιρία για την υλοποίηση αυτού του σχεδίου δόθηκε σε έναν επαρχιακό δρόμο χωρίς πολλή κίνηση. Οι αντάρτες της ομάδας «Norman Surcouf» γάζωσαν με τις σφαίρες τους το Citroen Traction Avant που οδηγούσε, «ανταμείβοντας» την Morris για την εχθρότητά της ενάντια στη χώρα της με τον πιο σκληρό θάνατο. Ατυχώς, στο αυτοκίνητο δεν ήταν μόνη της, υπήρχαν άλλοι τέσσερις επιβαίνοντες (εκ των οποίων τα δύο ήταν παιδιά). Δεν επέζησε κανείς...

Απόηχος

Όπως ήταν επόμενο, στα χρόνια που πέρασαν κυκλοφόρησαν δεκάδες δημοσιεύματα για τη ζωή της Violette Morris, αλλά και αρκετά βιβλία με πιο γνωστό το «La Diablesse» του Raymond Ruffin. Kανείς δεν έχει να πει μια καλή κουβέντα γι αυτήν και αυτό είναι λογικό. Σε κάθε περίπτωση, ουδείς μπορεί να κρίνει και να κακολογήσει τον σεξουαλικό της προσδιορισμό, για τον οποίο κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να απολογηθεί. Στο διάβα των καιρών θα μπορούσε να λησμονηθεί και ο βίαιος χαρακτήρας της, οπότε αυτή τη στιγμή θα την υμνολογούσαμε για τα όσα λαμπερά έκανε στους στίβους και στους αγώνες αυτοκινήτων. Όμως, το έγκλημα της εσχάτης προδοσίας δεν παραγράφεται ποτέ και καλύπτει τα πάντα. Όσες φορές και να πεθάνεις εξαιτίας του, δεν είναι αρκετό...

credits

Source: allday.com, laberezina.com. Photos: Bibliothèque Nationale de France, Βavouzet Collection

Κείμενο: Σπύρος Χατήρας