Carhistory.gr Logo
  » racing » ENDURANCE » WEC: The Legend
WEC: The Legend
ENDURANCE

Οι δύο πρώτες δεκαετίες του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Σπορ Αυτοκινήτων, οι πιο σημαντικές στην ιστορία του θεσμού, που επάξια περιβάλλονται σήμερα από τον θρύλο...

Στη διάρκεια του Μεσοπολέμου οι αγώνες έζησαν τη συνέχεια της ηρωικής εποχής. Μορφές όπως εκείνες του Louis Chiron, του Raymond Μays, του Giuseppe Campari και του Αntonio Ascari αναδείχθηκαν μέσα από τη σκόνη. Οι άνθρωποι εκείνοι πάλευαν και κέρδιζαν δαμάζοντας αυτοκίνητα με τεράστια τιμόνια και σασί τύπου σκάλας, αναγκάζοντας όσους παρακολουθούσαν από κοντά τους αγώνες να χρησιμοποιούν πληθώρα κοσμητικών επιθέτων και προσωνυμίων για να περιγράφουν τις ικανότητές τους. Όπως, για παράδειγμα, τον Raymond Sommer, που οι θεατές αποκαλούσαν «η καρδιά του λιονταριού». Tρεις μεγάλες φυσιογνωμίες ξεχώριζαν ανάμεσα στους οδηγούς εκείνης της εποχής: Tazio Νuvolari, Αchille Varzi, Rudolf Caracciola. Αληθινοί γίγαντες των αυτοκινητοδρομίων, οι άνδρες εκείνοι έδιναν όλο τους τον εαυτό για να κερδίσουν. Ομηρικές μάχες έγιναν τα χρόνια εκείνα σε άφθαρτες μέχρι σήμερα διαδρομές: Αlbi, Μοntlhery, Νurburgring, Brooklands, Le Mans, Pescara, Μille Miglia. Το 1953 οι Αscari, Fangiο και Farina πρωταγωνιστούσαν σε κάθε μορφής αγώνες και στο Le Mans οι Jaguar Type C εφοδιασμένες με δισκόφρενα κέρδιζαν για δεύτερη φορά. Στη Ρεμς οι δεσποινίδες, βλέποντας τον Hawthorn να κερδίζει τον Fangiο, αναφωνούσαν: «Ω Θεέ μου, είναι τόσο νέος!». Ήταν ένας κόσμος γεμάτος ελπίδα και αντιθέσεις, ένας κόσμος ζωντανός που χάραζε με κιμωλία στους τοίχους των σπιτιών που μπροστά τους θα περνούσε το Τarga Florio το όνομα του νικητή που επιθυμούσε: «Vittoria Castellotti, Vittoria Μaglioli». Εκείνη τη χρονιά, η διοίκηση του Σπορ αποφάσισε να καθιερώσει το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών και οι 12κύλινδρες Ferrari των 4.5 λίτρων δεν έχασαν την ευκαιρία να κατακτήσουν τους δύο πρώτους τίτλους. Ανάμεσα σε εκείνους που ήθελαν με τον τρόπο τους να αλλάξουν τον κόσμο βρίσκονταν και οι άνθρωποι της Porsche, που με τις 356 ξεκίνησαν την αγωνιστική τους ιστορία το 1951 στο Le Mans.

Η τραγική χρονιά
Το 1955 οι Μercedes ήταν ανίκητες σε όλα τα επίπεδα. Στη F1 κυριαρχούσαν στις πίστες με τον Fangiο και στους αγώνες αντοχής αφαιρούσαν τον τίτλο από τη Ferrari με την υπέροχη 300 SLR. Οι Stirling Μοss και Denis Jenkinson οδήγησαν το «ασημένιο βέλος» στην πρώτη θέση του Μille Miglia, με τα ίχνη από τις πέτρες που χτυπούσαν το αμάξωμα να διακρίνονται καθαρά. Για τον πρώτο ήταν η δεύτερη νίκη στο θεσμό, μετά την περσινή με την Osca 1500 στο Sebring. Για το δεύτερο, που σύντομα εξελίχθηκε σε πολυγραφότατο ιστορικό της Αυτοκίνησης, ήταν μια αξέχαστη εμπειρία. Ο επόμενος αγώνας του προγράμματος ήταν οι 24 ώρες του Le Mans, όπου μια κατασκότεινη «σήραγγα» θανάτου αφαίρεσε την ζωή του Pierre Levegh και ογδόντα ακόμη θεατών. Όταν ο αγώνας κάποτε έληξε, ο νικητής Hawthorn παρέμενε στο cockpit της Jaguar D Type, μη μπορώντας να αρθρώσει λέξη. Ένα τσιγάρο καιγόταν θλιβερά στα χείλη του κι όσοι βρίσκονταν γύρω του κοίταζαν αλλού, με το κεφάλι σκυμμένο. Εξήντα χρόνια αργότερα, κανείς δεν έχει ακόμη ξεχάσει τα απομεινάρια εκείνης της μέρας.

1957: Το τέλος ενός μεγάλου αγώνα

Οι Ferrari 315 S των Τaruffi, von Trips φτάνουν πρώτες στην Μπρέσια και κερδίζουν το Μille Miglia, ενθουσιάζοντας τα πλήθη που περίμεναν στον τερματισμό. Οι Jaguar επέμεναν να κερδίζουν στο Μαν με οδηγό τον Ron Flockhart. Οι τίτλοι των κατασκευαστών είχαν ξαναγυρίσει στη Scuderia, όμως, σκηνές σαν αυτές δεν επρόκειτο να επαναληφθούν στην ιταλική επαρχία: ο μαρκήσιος Αlfonso de Portagο, λίγες ώρες πριν, έχασε τη ζωή του όταν η Ferrari του ενεπλάκη σε πολύνεκρο δυστύχημα. Την καρό σημαία του θρυλικού αγώνα κανείς δεν έμελλε να αντικρίσει ξανά.

Η βασιλεία της Ferrari

Εκείνα τα χρόνια, κάπως έτσι κέρδιζαν οι οδηγοί το Le Mans: με το εξαντλημένο από την πολύωρη προσπάθεια πρόσωπό τους γεμάτο λάδια και κατάλοιπα εξατμίσεων, χωρίς ζώνες ασφαλείας, πυρίμαχες στολές και με υποτυπώδη κράνη. Μια μεγαλοπρεπής τριετία ακολούθησε για τη διοργάνωση, με πρωταγωνιστές τις Ferrari Τestarossa, την DBR, τη Μaserati Tipo 61 «birdcage». Η Αston Martin είχε τη χρυσή χρονιά της το 1959, όπου ο Carroll Shelby και η DBR τράβηξαν στο δρόμο προς τη δόξα, αλλά για τα V12 ιταλικά αυτοκίνητα υπήρχε σε όλο τον κόσμο πλήθος τροπαίων. Με οδηγούς τους Phill Hill, Gendebien και Bandini έγραψαν ιστορία σε Le Mans, Τarga Floriο, Sebring και αλλού. Ωστόσο, ο Stirling Μοss και ο Dan Gurney κατόρθωσαν το 1960 να νικήσουν τις Porsche των Bonnier, Hermann και να τερματίσουν πρώτοι στο Νurburgring. Το σκηνικό της μάχης ήταν σε όλη τη διάρκεια του αγώνα τυλιγμένο μέσα σε ομίχλη, από την οποία έβγαινε κατά διαστήματα το λευκό Μaserati της Camoradi και έτσι μπορούσαν να το δουν οι θεατές. Μέχρι το 1961 η Porsche είχε πλέον καθιερωθεί μέσα στις μεγάλες δυνάμεις του σπορ, χάρη στην αξία και τις νίκες της RSK 550. Τα ασημόχρωμα αγωνιστικά κατακυρίευσαν δύο χρόνια πριν το Τarga Florio και με κυβερνήτες τους Behra, Barth, Μaglioli συνέχισαν να ανταγωνίζονται τις Τestarossa και να παίρνουν νίκες. Οι Ferrari νικούν το τελευταίο Coppa Αcerbο στην Pescara και ο Μοss προσπαθεί να κερδίσει ξανά το Τarga Florio, στο τιμόνι μιας Porsche Spyder, με συνοδηγό τον Graham Hill. Οι άνθρωποι ανεβασμένοι στις στέγες τον βλέπουν να περνά λίγο προτού εγκαταλείψει από κιβώτιο, χωρίς να φαντάζονται πως εκείνη ήταν η τελευταία συμμετοχή του άσσου στον ονομαστό αγώνα.

Οι επόμενες υπερθετικές εντυπώσεις ανήκουν ολοκληρωτικά στη Ferrari GTO. Με δεκάδες νίκες σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης, ήταν υποψήφια με αρκετές πιθανότητες για τον άτυπο τίτλο του καλύτερου αυτοκινήτου του 20ου αιώνα. Οι Surtees, Bandini και Scarfiotti κόσμησαν την καριέρα τους με αυτό. Ο κόσμος παρέμενε συναισθηματικός και η Ferrari κέρδιζε με τον Οlivier Gendebien για τρίτη συνεχόμενη φορά το Le Mans. Το 1962 ο μεγάλος Βέλγος δήλωνε πως δεν θα ξαναγυρίσει, όμως σύντομα οι πίστες θα γνώριζαν το διάδοχό του, που κατά ευτυχή σύμπτωση ήταν συμπατριώτης του και τον έλεγαν Jacky Ickx.

Το 1964 η Εποχή των Πρωτοτύπων βρισκόταν ήδη στην τρίτη της χρονιά, ύστερα από σχετική απόφαση της διοίκησης του Σπορ, που καθόρισε και το μέλλον του θεσμού. Ο Ludovico Scarfiotti στο βολάν της Ferrari 275 P κερδίζει το Νurburgring με συνοδηγό τον ανερχόμενο Νino Vaccarella. Αρκετούς μήνες πριν, ο ίδιος είχε επικρατήσει στο Le Mans με τον Bandini και στο 12ωρο Sebring με τον Surtees. Η ομάδα του Enzo Ferrari συνέχιζε να κατακτά τα πρωταθλήματα και μόνον οι Cobra του Carroll Shelby φαίνονταν ικανές να αποσπάσουν διακρίσεις. Στις πίστες, όπου οι συνθήκες διαρκώς βελτιώνονταν, ανταγωνίζονταν μεταξύ τους οι Porsche Carrera και 904, τα Αbarth και οι Ferrari 330 Ρ.

1966-1970

Το Ford GT40, με τον επτάλιτρο κινητήρα, ήταν αντικείμενο θαυμασμού στην παράταξη πριν τον αγώνα του Le Mans το 1966. Προερχόταν από ένα θαυμάσιο κουπέ που είχε σχεδιάσει τέσσερα χρόνια πριν ο Eric Broadley της Lola και με αυτό η εταιρεία φιλοδοξούσε να αποκτήσει αίγλη στους αγώνες. Το αυτοκίνητο κέρδισε την Daytona το 1965, αλλά ο τίτλος ήρθε την επόμενη περίοδο. Στη F1 ο Jack Brabham, με τον κινητήρα της Repcο τότε, κατακτούσε το πρώτο πρωτάθλημα τριών λίτρων. Tο τέλος της 24ωρης κούρσας είδε νικητή το γαλάζιο Ford των Amon, ΜcLaren και οι υπεύθυνοι απέσυραν την ομάδα μετά την εκπλήρωση των στόχων τους. Τα GT40 παρέμειναν στις πίστες υπηρετώντας τα σχέδια ιδιωτικών ομάδων, όπως εκείνη του John Wyer.

Όμως, τι ήταν αυτό που οι τρεις Ferrari 330 Ρ4 ακολουθούν με τόση μανία στα 500 μίλια του Brands Hatch το 1967, προσπαθώντας να του αποσπάσουν την πρώτη θέση; Ήταν το Chapparal 2F, που με οδηγούς τον Phil Hill και τον αδικοχαμένο Μike Spence κέρδισαν τελικά εκείνο τον αγώνα. Η επανάσταση των αεροδυναμικών βοηθημάτων αντιμετωπίστηκε στην αρχή με σκωπτική διάθεση από τον ανταγωνισμό, ο οποίος σύντομα έπαψε να γελά και ακολούθησε τους νέους δρόμους. Για τον Jim Hall τίποτα δεν ήταν τυχαίο. Ο Αμερικανός καινοτομούσε επί πολλά χρόνια στις κούρσες και δίκαια σήμερα θεωρείται μια από τις μεγαλύτερες μορφές της Αυτοκίνησης.

Την επόμενη διετία η Porsche επιδόθηκε σε μια μεγάλη προσπάθεια για την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Όμως, τα GT40 των ιδιωτικών ομάδων κρατούσαν ακόμη τα πρωτεία και οι Bianchi, Rodriquez κερδίζουν το Le Mans. Η εταιρεία του μεγάλου Γερμανού καθηγητή δικαιώθηκε το 1969, όταν με την 908 έκανε δικό της για πρώτη φορά τον τίτλο των κατασκευαστών. Οι Siffert, Redman, Αrhens και Μitter ήταν εκείνοι που οδήγησαν την εντυπωσιακή Porsche ως τη στέψη, δεν μπόρεσαν όμως να της δώσουν τη νίκη στο Le Mans. Ο νεαρός Jacky Ickx σε ένα συναρπαστικό τερματισμό κέρδισε για πρώτη φορά τον 24ωρο αγώνα και στην Porsche θα περίμεναν έναν ακόμη χρόνο.

To πλήρωμα του χρόνου ήρθε για τους Γερμανούς το 1970, όπου νίκησαν επιτέλους τη θρυλική κούρσα ύστερα από 19 χρόνια προσπαθειών. Οι Hans Hermann και Richard Attwood οδηγούσαν από την πρώτη θέση την κούρσα του Le Mans, ενώ κατά διαστήματα έβρεχε κάνοντας τη νυκτερινή δοκιμασία ακόμη πιο επίπονη. Η θηριώδης 917 που προέκυψε από τους νέους κανονισμούς αποδείχθηκε ακατάβλητη και ο πολύπειρος Hermann φρόντισε να διώξει τους φόβους και το άγχος μιας πιθανής ατυχίας. Όταν η σημαία έπεσε, μια ολόκληρη εποχή είχε τελειώσει και ο κόσμος των αγώνων γυρνούσε σελίδα. Από εδώ και πέρα, όλα θα ήταν διαφορετικά.

 

Aντί επιλόγου...

Οι άνθρωποι και οι ιδεολογίες άλλαξαν, φημισμένα οικονομικά συστήματα κατέρρευσαν, όλες οι δραστηριότητες εντάχθηκαν στην προσμονή του κέρδους. Όμως, τα αριστουργήματα του παρελθόντος παραμένουν άθικτα στη μνήμη. Μιλούν ακόμα εκείνοι που τα έφτιαξαν κι εκφράζουν τα συναισθήματά τους, τα όνειρά τους, τις προσδοκίες τους έτσι όπως ήταν την ώρα της δημιουργίας. Στιγμές αναλλοίωτες στο χρόνο. Πολλοί που θέλουν να βλέπουν στο τραπέζι το ποτήρι τους μισοάδειο, πιστεύουν πως η νοσταλγία είναι η παρακμή της ανάμνησης. Τα πράγματα όμως δεν είναι έτσι. Το ιδιαίτερο αυτό συναίσθημα μεταφέρει την αύρα των «καλών πραγμάτων που κάποτε έγιναν» στις επιδιώξεις των «ημερών που έρχονται». Οι GTO, οι «birdcage», οι Τestarossa και οι «Jag» δεν θα αλλάξουν ποτέ μορφή, γιατί κατασκευάστηκαν την εποχή των ονείρων.

carhistory

Κείμενο: Σπύρος Χατήρας. Φωτογραφίες: Ferrari, Ford, Mercedes, Porsche, Maserati