Carhistory.gr Logo
  » racing » RALLY » World Cup Rally 1970
World Cup Rally 1970
RALLY
Το «Παγκόσμιο Κύπελλο» ή αλλιώς το «Λονδίνο-Μεξικό» του 1970 υπήρξε ο πιο δημοφιλής «μαραθώνιος» μιας εντελώς διαφορετικής από τη δική μας εποχής για τους αγώνες ράλλυ.

Στα τέλη της δεκαετίας του ’60 οι αγώνες ράλλυ ήταν ώριμοι για την παγκοσμιοποίησή τους, έχοντας πλέον ξεπεράσει τις προδιαγραφές του κραταιού ακόμη τότε Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Από την άλλη πλευρά, οι ανά τον κόσμο κατασκευαστές ήθελαν να προβάλλουν την αξιοπιστία των αυτοκινήτων τους, βλέποντας σιγά-σιγά τις αγορές να «ανοίγουν» και στις υπόλοιπες -εκτός Ευρώπης και Αμερικής- ηπείρους. Στα πρόθυρα λοιπόν της διοργάνωσης ενός Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Ράλλυ, που θα ξεκινούσε τα επόμενα χρόνια, ποια καλύτερη δοκιμασία θα μπορούσε να υπάρξει από ένα διηπειρωτικό αγώνα μεγάλων αποστάσεων; Ο πρώτος του είδους ήταν ο μαραθώνιος αυτοκινήτων «Λονδίνο-Σίδνεϊ», που εκκίνησε στις 24 Νοεμβρίου του 1968 και τον οποίο υποστήριξαν από κοινού οι εφημερίδες «Daily Express» του Λονδίνου και «Daily Telegraph» του Σίδνεϊ. Ύστερα από 10.000 πολύ σκληρά μίλια τα 57 από τα 100 πληρώματα που ξεκίνησαν έφθασαν στη μεγαλούπολη της Αυστραλίας στις 18 Δεκεμβρίου, με πρώτο ανάμεσά τους τον Σκωτσέζο οδηγό Άντριου Κάουαν στο τιμόνι ενός ειδικά εξοπλισμένου για την περίσταση Ηillman Hunter. Η όλη διοργάνωση κρίθηκε απόλυτα επιτυχημένη και ήταν θέμα χρόνου να υπάρξει συνέχεια…

«World Cup»

Η κεντρική ιδέα για τον αγώνα του 1970 ήταν εμπνευσμένη από το ποδόσφαιρο και πιο συγκεκριμένα από το «Παγκόσμιο Κύπελλο», το οποίο είχε διεξαχθεί το 1966 στην Αγγλία, με τελική νικήτρια την εθνική ομάδα της χώρας. Την επόμενη διοργάνωση θα τη φιλοξενούσε το Μεξικό και ο επερχόμενος μαραθώνιος αυτοκινήτων θα συμβόλιζε τη μεταφορά του αγνού αθλητικού πνεύματος από τη Γηραιά Αλβιόνα στην Κεντρική Αμερική. Ήταν μια πολύ ωραία σκέψη, που βρήκε μάλιστα και θερμή υποστήριξη, τη φορά αυτή από τη λονδρέζικη εφημερίδα «Daily Mirror». Στην εκκίνηση, που δόθηκε στις 19 Απριλίου από το στάδιο «Wembley», εμφανίστηκαν 99 αποφασισμένα πληρώματα. Μπροστά τους, υπήρχαν 25.750 περιπετειώδη χιλιόμετρα. Άραγε, ποιος θα ήταν ο νικητής;

O αγώνας

Το μεγάλο ενδιαφέρον του «μαραθωνίου» εκδηλωνόταν και από την ποικιλία των αυτοκινήτων που συμμετείχαν σε αυτόν. Ανάμεσά τους υπήρχαν BMW «2002 ti», Datsun «1600 SSS», Ford «Lotus Cortina», Ford «Escort Mk1», Hillman «Hunter», Jeep «Wagoneer», Mercedes «280 SE», Peugeot «404», Porsche «911» και Trident «Venturer». Ακόμα και δυό Rolls-Royce έπαιρναν μέρος, μια βαρυφορτωμένη με προστατευτικές σχάρες, λάστιχα και προβολείς «Silver Cloud» και μια ανάλογα εφοδιασμένη «Silver Shadow». Τα αγωνιστικά, αφού διέβηκαν με το πλοίο τη Μάγχη και πέρασαν στο γαλλικό έδαφος, κινήθηκαν προς την Κεντρική Ευρώπη μέσω Γερμανίας κι έφθασαν μέχρι τη Σόφια. Από εκεί κατευθύνθηκαν προς τη Βενετία, διασχίζοντας τη Νότια Γαλλία και την Ισπανία, πριν τα 71 που απέμειναν να φθάσουν στη Λισαβώνα για να επιβιβασθούν στο καράβι για το Ρίο ντε Τζανέιρο. Έως εκεί, την πρώτη θέση κατείχε ο Γάλλος πρωταθλητής Ρενέ Τρωτμάν, με μια Citroen «DS21» που δεν είχε την επίσημη υποστήριξη του εργοστασίου. Όμως, το αυτοκίνητο δεν άντεξε ως τον τερματισμό και εγκατέλειψε ύστερα από την εμπλοκή του σε κάποιο ατύχημα, στις ειδικές διαδρομές της Λατινικής Αμερικής. Την πρωτοπορία του αγώνα ανέλαβε τότε το ειδικά διασκευασμένο εργοστασιακό Ford «Escort Mk1» με τον κινητήρα των 1.850 κ.εκ., το οποίο οδηγούσε ο Χάνου Μίκολα, με συνοδηγό του τον Γκούναρ Παλμ. Το πλήρωμα άντεξε τις δυσκολίες που συνάντησε ως την πόλη του Μεξικό, καθώς και τις ιδιαιτερότητες της διαδρομής του μέσω Ουρουγουάης, Αργεντινής, Χιλής, Βολιβίας, Κολομβίας, Παναμά και Κόστα Ρίκα. Στις 27 Μαΐου έφθασε πρώτο στον τερματισμό, δίνοντας το σύνθημα για την έναρξη των πανηγυρισμών από τους ανθρώπους της Ford, αφού τέσσερα από τα αυτοκίνητα της πρώτης εξάδας ήταν δικά της. Μετέπειτα, οι διθύραμβοι του διεθνούς τύπου, ήταν η καλύτερη διαφήμιση γι αυτήν. Για τον Χάνου Μίκολα, μελλοντικό πρωταθλητή και «θεό» των παγκόσμιων ράλλυ, ήταν μία από τις πρώτες μεγάλες επιτυχίες της σταδιοδρομίας του.

Η συνέχεια…

«Μαραθώνιοι» αυτοκινήτων διοργανώθηκαν άλλες τρεις φορές μέχρι το 1978, όχι όμως με την ίδια αίγλη. Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλλυ που ξεκίνησε ως θεσμός το 1973 κάλυψε τις ανάγκες κατασκευαστών και αγωνιζομένων, με συνέπεια να τους εξαλείψει ή πιο σωστά να τους αντικαταστήσει με τα «rally-raid», από τα οποία περισσότερο δημοφιλές αποδείχθηκε το «Παρίσι-Ντακάρ». Οι τρεις «μαραθώνιοι» με αγωνιστικό ενδιαφέρον –μετέπειτα κι ως πρόσφατα υπήρξαν κι άλλοι, που θα μπορούσες περισσότερο να τους χαρακτηρίσεις ως εκδηλώσεις και όχι ως αγώνες- διεξήχθησαν το 1974, το 1977 και το 1978. Στον πρώτο από αυτούς, που ξεκίνησε από το Λονδίνο και μέσω Σαχάρας ολοκληρώθηκε στο Μόναχο, νικητής αναδείχθηκε το τριμελές πλήρωμα μιας Citroen «DS23». Στους υπόλοιπους δύο μίλησε η εμπειρία του Άντριου Κάουαν, που τους κέρδισε οδηγώντας Mercedes «280 E» και «450 SLC». Ο αγώνας του 1977 ήταν από πλευράς διαδρομής ουσιαστικά μια αναβίωση του «Λονδίνο-Σίδνεϊ», ενώ εκείνος του 1978 ήταν ένας γύρος της Λατινικής Αμερικής με τερματισμό στο Μπουένος Άιρες.

ΤΕΛΙΚΗ ΚΑΤΑΤΑΞΗ

WORLD CUR RALLY 1970
1. Mikkola-Palm, Ford Escort 1850 GT 
2. Culcheth-Syer, Triumph 2.5 PI 
3. Aaltonen-Liddon, Ford Escort 1850 GT 
4. Hopkirk-Nash-Johnston, Triumph 2.5 PI 
5. Makinen-Staepelaere, Ford Escort 1850 GT 
6. Greaves-Fall, Ford Escort 1850 GT 
7. Vanson-Turcat-Leprince, Citroen DS21 
8. Zasada-Wachowski, Ford Escort 1850 GT 
9. Redgrave-Cooper-Freeborough, Morris 1800 
10. Smith-Watson-Derolland, Austin Max
11. Tubman-Welenski-McAuley, Austin 1800 
12. Potapchik-Bazhenov-Lesovski, Moskvitch 
13. Bendeck-Hubner-Burgoa, BMW 2002 ti 
14. Channon-Cooper, Ford Lotus Cortina 
15. Rees-Thomas-James, Hillman Hunter 
16. Katz-Kling-Pfuhl, Mercedes 280 SE 
17. Holm-Boubnov-Guirdauskas, Moskvitch 
18. Denton-Wright-Crellin, Morris 1800 
19. Perkins-Greene, Peugeot 404 
20. Tenishev-Kislykh-Chirochenkov, Moskvitch 
21. Janssen-Dik, Datsun 1600 SSS 
22. Kingsley-Evans-Scarlett, Austin Maxi 
23. Harris-Butler,  Ford Escort GT

FORD ESCORT 1850 GT

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ
Πρώτος αγώνας: Circuit of Ireland 1969
Αμάξωμα: Δίθυρο saloon
Κινητήρας: 4κύλινδρος σε σειρά
Θέση κινητήρα: Εμπρός
Κυβισμός: 1.850 κ.εκ.
Καρμπιρατέρ: 2 Weber
Μέγιστη ισχύς: 175 ίπποι στις 7.500 σ.α.λ.
Μέγιστη ροπή: 19,3 χλγμ. στις 5.600 σ.α.λ.
Κιβώτιο ταχυτήτων: χειροκίνητο 4 σχέσεων
Μετάδοση κίνησης: στους πίσω τροχούς
Μήκος: 4.052 χλστ.
Πλάτος: 1.670 χλστ.
Ύψος: 1.380 χλστ.
Μεταξόνιο: 2.400 χλστ.
Βάρος: 900 κιλά

carhistory

Photos: Ford, Veloce Publishing